Romanos 10

1 Brødre! mitt hjertes ønske og min bønn til Gud for dem er at de må bli frelst. 2 For jeg gir dem det vidnesbyrd at de har nidkjærhet for Gud, men ikke med skjønnsomhet; 3 for da de ikke kjente Guds rettferdighet og strevde efter å grunne sin egen rettferdighet, gav de sig ikke inn under Guds rettferdighet. 4 For Kristus er lovens ende, til rettferdighet for hver den som tror. 5 For Moses skriver om rettferdigheten av loven: Det menneske som gjør disse ting, skal leve ved dem; 6 men rettferdigheten av troen sier så: Si ikke i ditt hjerte: Hvem skal fare op til himmelen(-)det vil si: for å hente Kristus ned? - 7 eller: Hvem skal fare ned i avgrunnen(-)det vil si: for å hente Kristus op fra de døde? - 8 Men hvad sier den? Ordet er dig nær, i din munn og i ditt hjerte; det er troens ord, det som vi forkynner, 9 for dersom du med din munn bekjenner at Jesus er Herre, og i ditt hjerte tror at Gud opvakte ham fra de døde, da skal du bli frelst; 10 for med hjertet tror en til rettferdighet, og med munnen bekjenner en til frelse. 11 For Skriften sier: Hver den som tror på ham, skal ikke bli til skamme.

12 Det er jo ingen forskjell på jøde og greker; de har alle den samme Herre, som er rik nok for alle som påkaller ham; 13 for hver den som påkaller Herrens navn, skal bli frelst. 14 Hvorledes kan de da påkalle den som de ikke tror på? og hvorledes kan de tro der de ikke har hørt? og hvorledes kan de høre uten at det er nogen som forkynner? 15 og hvorledes kan de forkynne uten at de blir utsendt? som skrevet er: Hvor fagre deres føtter er som forkynner fred, som bærer godt budskap! 16 Men ikke alle var lydige mot evangeliet. For Esaias sier: Herre! hvem trodde vel det han hørte av oss? 17 Så kommer da troen av forkynnelsen, og forkynnelsen ved Kristi ord; 18 men jeg sier: Har de da ikke fått høre? Jo til visse; deres røst gikk ut til all jorden, og deres ord til jorderikes ende. 19 Men jeg sier: Kjente da Israel ikke til det? Først sier Moses: Jeg vil gjøre eder nidkjære på det som ikke er et folk; på et uforstandig folk vil jeg gjøre eder harme; 20 og Esaias våger sig til å si: Jeg blev funnet av dem som ikke søkte mig; jeg åpenbarte mig for dem som ikke spurte efter mig; 21 men om Israel sier han: Hele dagen rakte jeg mine hender ut til et ulydig og gjenstridig folk.

1 Broeders en zusters, mijn hartenwens en mijn gebed tot God voor de Joden is dat zij Gods redding mogen ervaren. 2 Ik kan over hen getuigen dat ze aan God toegewijd zijn, maar ze beschikken niet over inzicht. 3 Omdat ze niet weten hoe men met God in het reine komt en hun vrijspraak van schuld zelf proberen te bewerkstelligen, weigeren ze Gods recht te aanvaarden. 4 De Wet leidt uiteindelijk tot Christus; iedereen die in Hem gelooft, wordt vrijgesproken van schuld.

5 Mozes schrijft over de vrijspraak op grond van de Wet: "De mens die zo handelt, zal daardoor leven." 6 De vrijspraak op grond van geloof zegt: "Vraag je niet af wie naar de hemel zal opstijgen" – om Christus naar de aarde te halen – 7 "of wie in de afgrond zal afdalen" – om Christus uit het dodenrijk op te halen. 8 Want wat staat er? "De boodschap is dicht bij je: in je mond en in je hart." Dat gaat over de boodschap van het geloof, die wij verkondigen. 9 Want als je met je mond belijdt dat Jezus je Heer is en met je hart gelooft dat God Hem uit de dood heeft doen verrijzen, zal je gered worden. 10 Wie in zijn hart gelooft, wordt vrijgesproken van schuld en wie dat openlijk belijdt, ontvangt redding. 11 De Schriften leren: "Wie op Hem vertrouwt, zal niet beschaamd worden." 12 Er is dus geen onderscheid tussen Jood en niet-Jood: de Heer is Heer van iedereen, en iedereen die Hem aanroept, zal rijkelijk worden gezegend. 13 Want: "Ieder die de Heer aanroept, zal gered worden." 14 Maar hoe kunnen mensen Hem aanroepen als ze niet geloven? En hoe kunnen ze in Hem geloven als ze niet van Hem hebben gehoord? En hoe kunnen ze horen zonder boodschapper? 15 En hoe zal men de boodschap verspreiden zonder gezonden te zijn? In de Schriften staat: "Hoe mooi is de komst van de boodschappers van goed nieuws!" 16 Toch heeft niet iedereen naar het goede nieuws geluisterd. Jesaja zegt namelijk: "Heer, wie geloofde wat wij vertelden?" 17 Geloof is dus een gevolg van horen, en horen is een gevolg van de verspreiding van het evangelie van Christus. 18 Ik vraag echter: hebben ze het werkelijk niet gehoord? Toch wel, want: "Hun stemgeluid klonk over de gehele aarde, en hun woorden tot de uiteinden van de wereld." 19 Ik vraag verder: heeft Israël het dan niet begrepen? In de eerste plaats zegt God bij monde van Mozes: "Ik zal jullie jaloers maken op een volk dat niet van Mij is; Ik zal jullie uitdagen met een volk zonder inzicht." 20 Jesaja durft zelfs te zeggen: "Ik ben gevonden door wie Mij niet zochten; Ik heb mij vertoond aan wie niet naar Mij vroegen." 21 Maar over Israël zegt hij: "De hele dag reikte Ik mijn hand uit naar een ongehoorzaam en opstandig volk."