1 Now there were in Antioch, in the assembly which was {there}, prophets and teachers: Barnabas, and Simeon who was called Niger, and Lucius the Cyrenian, and Manaen, foster-brother of Herod the tetrarch, and Saul.2 And as they were ministering to the Lord and fasting, the Holy Spirit said, Separate me now Barnabas and Saul for the work to which I have called them.3 Then, having fasted and prayed, and having laid {their} hands on them, they let {them} go.4 They therefore, having been sent forth by the Holy Spirit, went down to Seleucia, and thence sailed away to Cyprus.5 And being in Salamis, they announced the word of God in the synagogues of the Jews. And they had John also as {their} attendant.6 And having passed through the whole island as far as Paphos, they found a certain man a magician, a false prophet, a Jew, whose name was Bar-jesus,7 who was with the proconsul Sergius Paulus, an intelligent man. *He*, having called Barnabas and Saul to {him}, desired to hear the word of God.8 But Elymas the magician (for so his name is by interpretation) opposed them, seeking to turn away the proconsul from the faith.9 But Saul, who also {is} Paul, filled with {the} Holy Spirit, fixing his eyes upon him,10 said, O full of all deceit and all craft: son of {the} devil, enemy of all righteousness; wilt thou not cease perverting the right paths of {the} Lord?11 And now behold, {the} Lord's hand {is} upon thee, and thou shalt be blind, not seeing the sun for a season. And immediately there fell upon him a mist and darkness; and going about he sought persons who should lead him by the hand.12 Then the proconsul, seeing what had happened, believed, being amazed at the teaching of the Lord.13 And having sailed from Paphos, Paul and his company came to Perga of Pamphylia; and John separated from them and returned to Jerusalem.14 But they, passing through from Perga, came to Antioch of Pisidia; and entering into the synagogue on the sabbath day they sat down.15 And after the reading of the law and the prophets, the rulers of the synagogue sent to them, saying, Brethren, if ye have any word of exhortation to the people, speak.16 And Paul, rising up and making a sign with the hand, said, Israelites, and ye that fear God, hearken.17 The God of this people Israel chose our fathers, and exalted the people in their sojourn in {the} land of Egypt, and with a high arm brought them out of it,18 and for a time of about forty years he nursed them in the desert.19 And having destroyed seven nations in the land of Canaan, he gave them their land as an inheritance.20 And after these things he gave {them} judges till Samuel the prophet, {to the end of} about four hundred and fifty years.21 And then they asked for a king, and God gave to them Saul, son of Kis, a man of the tribe of Benjamin, during forty years.22 And having removed him he raised up to them David for king, of whom also bearing witness he said, I have found David, the son of Jesse, a man after my heart, who shall do all my will.23 Of this man's seed according to promise has God brought to Israel a Saviour, Jesus;24 John having proclaimed before the face of his entry {among the people} {the} baptism of repentance to all the people of Israel.25 And as John was fulfilling his course he said, Whom do ye suppose that I am? *I* am not {he}. But behold, there comes one after me, the sandal of whose feet I am not worthy to loose.26 Brethren, sons of Abraham's race, and those who among you fear God, to you has the word of this salvation been sent:27 for those who dwell in Jerusalem, and their rulers, not having known him, have fulfilled also the voices of the prophets which are read on every sabbath, {by} judging {him}.28 And having found no cause of death {in him}, they begged of Pilate that he might be slain.29 And when they had fulfilled all things written concerning him, they took him down from the cross and put him in a sepulchre;30 but God raised him from among {the} dead,31 who appeared for many days to those who had come up with him from Galilee to Jerusalem, who are now his witnesses to the people.32 And *we* declare unto you the glad tidings of the promise made to the fathers,33 that God has fulfilled this to us their children, having raised up Jesus; as it is also written in the second psalm, *Thou* art my Son: this day have *I* begotten thee.34 But that he raised him from among {the} dead, no more to return to corruption, he spoke thus: I will give to you the faithful mercies of David.35 Wherefore also he says in another, Thou wilt not suffer thy gracious one to see corruption.36 For David indeed, having in his own generation ministered to the will of God, fell asleep, and was added to his fathers and saw corruption.37 But he whom God raised up did not see corruption.38 Be it known unto you, therefore, brethren, that through this man remission of sins is preached to you,39 and from all things from which ye could not be justified in the law of Moses, in him every one that believes is justified.40 See therefore that that which is spoken in the prophets do not come upon {you},41 Behold, ye despisers, and wonder and perish; for *I* work a work in your days, a work which ye will in no wise believe if one declare it to you.42 And as they went out they begged that these words might be spoken to them the ensuing sabbath.43 And the congregation of the synagogue having broken up, many of the Jews and of the worshipping proselytes followed Paul and Barnabas, who speaking to them, persuaded them to continue in the grace of God.44 And on the coming sabbath almost all the city was gathered together to hear the word of God.45 But the Jews, seeing the crowds, were filled with envy, and contradicted the things said by Paul, {contradicting and} speaking injuriously.46 And Paul and Barnabas spoke boldly and said, It was necessary that the word of God should be first spoken to you; but, since ye thrust it from you, and judge yourselves unworthy of eternal life, lo, we turn to the nations;47 for thus has the Lord enjoined us: I have set thee for a light of the nations, that thou shouldest be for salvation to the end of the earth.48 And {those of} the nations, hearing it, rejoiced, and glorified the word of the Lord, and believed, as many as were ordained to eternal life.49 And the word of the Lord was carried through the whole country.50 But the Jews excited the women of the upper classes who were worshippers, and the first people of the city, and raised a persecution against Paul and Barnabas, and cast them out of their coasts.51 But they, having shaken off the dust of their feet against them, came to Iconium.52 And the disciples were filled with joy and {the} Holy Spirit.

1 Kaj en Antioĥia, en la tiea eklezio, estis profetoj kaj instruistoj, Barnabas, kaj Simeon, nomata Niger, kaj Lucio, la Kirenano, kaj Manaen, kunvartito de la tetrarĥo Herodo, kaj Saŭlo.2 Kaj dum ili faris servon al la Sinjoro kaj fastis, la Sankta Spirito diris:Apartigu al mi Barnabason kaj Saŭlon por tiu laboro, al kiu mi ilin vokis.3 Tiam, fastinte kaj preĝinte kaj metinte sur ilin la manojn, ili forsendis ilin.4 Kaj ĉi tiuj, forkondukite de la Sankta Spirito, malsupreniris al Seleŭkia; kaj de tie ili ŝipiris al Kipro.5 Kaj estante en Salamis, ili proklamis la vorton de Dio en la sinagogoj de la Judoj; kaj ili havis Johanon kiel helpanton.6 Kaj trairinte la tutan insulon ĝis Pafos, ili trovis unu magiiston, Judan falsan profeton, kies nomo estis Bar-Jesuo,7 kiu estis kun la prokonsulo Sergio Paŭlo, prudenta viro. Ĉi tiu venigis al si Barnabason kaj Saŭlon, kaj deziris aŭdi la vorton de Dio.8 Sed kontraŭstaris al ili Elimas, la magiisto (ĉar tion signifas lia nomo), penante deturni la prokonsulon for de la fido.9 Sed Saŭlo, kiu estas Paŭlo, plenigite de la Sankta Spirito kaj fikse rigardante lin,10 diris:Ho vi, plena de ĉia trompo kaj ruzemeco, filo de diablo, malamiko de ĉia justeco, ĉu vi ne ĉesos defleksi la rektajn vojojn de la Sinjoro?11 Kaj nun jen la mano de la Sinjoro estas sur vi, kaj vi estos blinda, ne vidante la sunon dum kelka tempo. Kaj tuj falis sur lin nebulo kaj mallumo, kaj ĉirkaŭvagante, li serĉis mankondukantojn.12 Tiam la prokonsulo, vidinte la okazintaĵon, kredis, mirigite de la instruado de la Sinjoro.13 Sed Paŭlo kaj liaj akompanantoj ekŝipiris de Pafos kaj venis al Perga en Pamfilio; kaj Johano forlasis ilin kaj reiris al Jerusalem.14 Sed ili, trapasante de Perga venis al Antioĥia en Pisidio; kaj en la sabato ili eniris en la sinagogon, kaj sidiĝis.15 Kaj post la legado de la leĝo kaj la profetoj, la sinagogestroj sendis al ili, dirante:Fratoj, se estas ĉe vi vorto de admono por la popolo, parolu.16 Kaj Paŭlo, stariĝinte kaj gestinte per la mano, diris: Izraelidoj, kaj vi, kiuj timas Dion, aŭskultu.17 La Dio de ĉi tiu popolo Izrael elektis niajn patrojn, kaj altigis la popolon dum la loĝado en Egiptujo, kaj per alta brako elkondukis ilin el tie.18 Kaj en la daŭro de ĉirkaŭ kvardek jaroj Li toleris ilian konduton en la dezerto.19 Kaj eksterminte sep naciojn en la lando Kanaana, Li donis al ili ilian landon kiel heredon por ĉirkaŭ kvarcent kvindek jaroj;20 kaj post tio Li donis juĝistojn ĝis la profeto Samuel.21 Kaj poste ili petis reĝon; kaj Dio donis al ili Saulon, filon de Kiŝ, viron el la tribo de Benjamen, por kvardek jaroj.22 Kaj formetinte lin, Li levis al ili Davidon kiel reĝon, pri kiu Li parolis, atestante:Mi trovis Davidon, filon de Jiŝaj, viron laŭ Mia koro; li plenumos Mian tutan volon.23 El lia idaro Dio laŭ promeso venigis al Izrael Savanton, Jesuon,24 kiam Johano jam predikis antaŭ lia alveno la bapton de pento al la tuta popolo Izrael.25 Kaj dum Johano plenumis sian kuradon, li diris:Kiu vi supozas, ke mi estas? mi ne estas tiu. Sed jen venas post mi unu, al kiu mi ne estas inda malligi la sandalojn de la piedoj.26 Fratoj, idoj el la raso de Abraham, kaj tiuj inter vi, kiuj timas Dion, al ni estas sendita la vorto de ĉi tiu savo.27 Ĉar la loĝantoj en Jerusalem kaj iliaj regantoj ne konis lin; kaj kondamnante lin, ili plenumis la voĉojn de la profetoj ĉiusabate legatajn.28 Kaj trovinte en li nenian kaŭzon de morto, ili tamen petis Pilaton mortigi lin.29 Kaj plenuminte ĉion, kio estis skribita pri li, ili forprenis lin de la lignaĵo kaj metis lin en tombon.30 Sed Dio levis lin el la mortintoj;31 kaj li estis vidata multajn tagojn de tiuj, kiuj venis kun li el Galileo en Jerusalemon, kaj ili nun estas liaj atestantoj ĉe la popolo.32 Kaj ni alportas al vi bonan sciigon pri la promeso farita al la patroj,33 ke Dio plenumis tion al ni, la filoj, relevinte Jesuon, kiel ankaŭ estas skribite en la dua psalmo:Vi estas Mia Filo, hodiaŭ Mi vin naskis.34 Kaj pri tio, ke Li relevis lin el la mortintoj, jam ne venontan en forputron, Li parolis jene:Mi donos al vi la fidindajn favorkoraĵojn de David.35 Ĉar li ankaŭ diris en alia psalmo:Vi ne permesos, ke Via sanktulo forputru.36 Ĉar David, servinte en sia generacio al la intenco de Dio, ekdormis, kaj alkolektiĝis al siaj patroj kaj vidis forputron;37 sed tiu, kiun Dio relevis, ne vidis forputron.38 Estu do sciate al vi, fratoj, ke per ĉi tiu estas proklamata al vi pardonado de pekoj;39 kaj ĉiu kredanto al li estas pravigita pri ĉio, pri kio vi ne povis esti pravigitaj per la leĝo de Moseo.40 Gardu vin do, ke ne venu sur vin tio, kio estas dirita en la profetoj:41 Rigardu, vi malestimantoj, kaj miru, kaj malaperu, Ĉar en via tempo Mi faras ion, Kion vi ne kredus, se oni rakontus al vi.42 Kaj dum ili eliris el la sinagogo, oni petegis, ke ĉi tiuj vortoj estu parolataj al ili la venontan sabaton.43 Kaj kiam la sinagogo disiĝis, multaj el la Judoj kaj el la piaj prozelitoj sekvis Paŭlon kaj Barnabason, kiuj, alparolante ilin, urĝe admonis ilin persisti en la graco de Dio.44 En la sekvanta sabato preskaŭ la tuta urbo kolektiĝis, por aŭdi la vorton de Dio.45 Kaj la Judoj, vidante la homamasojn, pleniĝis de ĵaluzo, kaj kontraŭdiris la dirojn de Paŭlo, kaj blasfemis.46 Kaj Paŭlo kaj Barnabas, parolante kuraĝe, diris:Estis necese paroli al vi unue la vorton de Dio. Sed ĉar vi forpuŝis ĝin kaj ne juĝas vin indaj je la eterna vivo, jen ni turnas nin al la nacianoj.47 Ĉar tiel ordonis al ni la Sinjoro: Mi vin metis kiel lumon por la nacioj, Por ke vi estu por savo ĝis la plej malproksima parto de la tero.48 Kaj aŭdinte tion, la nacianoj ĝojis, kaj gloris la vorton de Dio; kaj el ili kredis ĉiuj, kiuj estis difinitaj por eterna vivo.49 Kaj la vorto de la Sinjoro estis disportata tra la tuta regiono.50 Sed la Judoj incitis la piajn virinojn bonfamajn kaj la ĉefojn de la urbo, kaj instigis persekutadon kontraŭ Paŭlo kaj Barnabas, kaj forpelis ilin el siaj limoj.51 Sed ili forskuis la polvon de siaj piedoj kontraŭ ili, kaj iris al Ikonio.52 Kaj la disĉiploj pleniĝis de ĝojo kaj de la Sankta Spirito.