1 And it came to pass, while Apollos was at Corinth, Paul, having passed through the upper districts, came to Ephesus, and finding certain disciples,2 he said to them, Did ye receive {the} Holy Spirit when ye had believed? And they {said} to him, We did not even hear if {the} Holy Spirit was {come}.3 And he said, To what then were ye baptised? And they said, To the baptism of John.4 And Paul said, John indeed baptised {with} the baptism of repentance, saying to the people that they should believe on him that was coming after him, that is, on Jesus.5 And when they heard that, they were baptised to the name of the Lord Jesus.6 And Paul having laid {his} hands on them, the Holy Spirit came upon them, and they spoke with tongues and prophesied.7 And all the men were about twelve.8 And entering into the synagogue, he spoke boldly during three months, reasoning and persuading {the things} concerning the kingdom of God.9 But when some were hardened and disbelieved, speaking evil of the way before the multitude, he left them and separated the disciples, reasoning daily in the school of Tyrannus.10 And this took place for two years, so that all that inhabited Asia heard the word of the Lord, both Jews and Greeks.11 And God wrought no ordinary miracles by the hands of Paul,12 so that even napkins or aprons were brought from his body {and put} upon the sick, and the diseases left them, and the wicked spirits went out.13 And certain of the Jewish exorcists also, who went about, took in hand to call upon those who had wicked spirits the name of the Lord Jesus, saying, I adjure you by Jesus, whom Paul preaches.14 And there were certain {men}, seven sons of Sceva, Jewish high priest, who were doing this.15 But the wicked spirit answering said to them, Jesus I know, and Paul I am acquainted with; but *ye*, who are ye?16 And the man in whom the wicked spirit was leaped upon them, and having mastered both, prevailed against them, so that they fled out of that house naked and wounded.17 And this became known to all, both Jews and Greeks, who inhabited Ephesus, and fear fell upon all of them, and the name of the Lord Jesus was magnified.18 And many of those that believed came confessing and declaring their deeds.19 And many of those that practised curious arts brought their books {of charms} and burnt them before all. And they reckoned up the prices of them, and found it fifty thousand pieces of silver.20 Thus with might the word of the Lord increased and prevailed.21 And when these things were fulfilled, Paul purposed in his spirit to go to Jerusalem, passing through Macedonia and Achaia, saying, After I have been there I must see Rome also.22 And having sent into Macedonia two of those ministering to him, Timotheus and Erastus, he remained himself awhile in Asia.23 And there took place at that time no small disturbance about the way.24 For a certain {man} by name Demetrius, a silver-beater, making silver temples of Artemis, brought no small gain to the artisans;25 whom having brought together, and those who wrought in such things, he said, Men, ye know that our well-living arises from this work,26 and ye see and hear that this Paul has persuaded and turned away a great crowd, not only of Ephesus, but almost of all Asia, saying that they are no gods which are made with hands.27 Now not only there is danger for us that our business come into discredit, but also that the temple of the great goddess Artemis be counted for nothing, and that her greatness should be destroyed whom the whole of Asia and the world reveres.28 And having heard {this}, and being filled with rage, they cried out, saying, Great {is} Artemis of the Ephesians.29 And the {whole} city was filled with confusion, and they rushed with one accord to the theatre, having seized and carried off with {them} Gaius and Aristarchus, Macedonians, fellow-travellers of Paul.30 But Paul intending to go in to the people, the disciples suffered him not;31 and some of the Asiarchs also, who were his friends, sent to him and urged him not to throw himself into the theatre.32 Different persons therefore cried out some different thing; for the assembly was tumultuous, and the most did not know for what cause they had come together.33 But from among the crowd they put forward Alexander, the Jews pushing him forward. And Alexander, beckoning with his hand, would have made a defence to the people.34 But, recognising that he was a Jew, there was one cry from all, shouting for about two hours, Great {is} Artemis of the Ephesians.35 And the townclerk, having quieted the crowd, said, Ephesians, what man is there then who does not know that the city of the Ephesians is temple-keeper of Artemis the great, and of the {image} which fell down from heaven?36 These things therefore being undeniable, it is necessary that ye should be calm and do nothing headlong.37 For ye have brought these men, {who are} neither temple-plunderers, nor speak injuriously of your goddess.38 If therefore Demetrius and the artisans who {are} with him have a matter against any one, the courts are being held, and there are proconsuls: let them accuse one another.39 But if ye inquire anything concerning other matters, it will be settled in the regular assembly.40 For also we are in danger to be put in accusation for sedition for this {affair} of to-day, no cause existing in reference to which we shall be able to give a reason for this concourse.41 And having said these things, he dismissed the assembly.

1 Kaj dum Apolos estis en Korinto, Paŭlo, trapasinte la supran regionon, venis al Efeso, kaj trovinte iujn disĉiplojn,2 li diris al ili:Ĉu vi ricevis la Sanktan Spiriton, kiam vi ekkredis? Kaj ili diris al li:Ni ankoraŭ eĉ ne aŭdis, ĉu estas Sankta Spirito.3 Kaj li diris al ili:En kion do vi baptiĝis? Kaj ili diris:En la bapton de Johano.4 Kaj Paŭlo diris:Johano baptis per la bapto de pento, dirante al la popolo, ke ili kredu al tiu, kiu venos post li, tio estas al Jesuo.5 Kaj tion aŭdinte, ili baptiĝis en la nomon de la Sinjoro Jesuo.6 Kaj kiam Paŭlo metis siajn manojn sur ilin, la Sankta Spirito venis sur ilin; kaj ili ekparolis per lingvoj kaj ekprofetis.7 Kaj ili ĉiuj estis ĉirkaŭ dek du viroj.8 Kaj li eniris en la sinagogon, kaj parolis sentime en la daŭro de tri monatoj, diskutante kaj rezonante rilate la regnon de Dio.9 Sed kiam kelkaj obstiniĝis kaj malobeis, kalumniante la Vojon antaŭ la homamaso, li foriris de ili, kaj forigis la disĉiplojn, kaj diskutis ĉiutage en la lernejo de Tiranos.10 Kaj tio daŭris dum du jaroj; tiel ke ĉiuj loĝantoj en Azio, Judoj kaj Grekoj, aŭdis la vorton de la Sinjoro.11 Kaj Dio faris per la manoj de Paŭlo eksterordinarajn miraklojn;12 tiel ke al la malsanuloj oni alportis de lia korpo viŝtukojn aŭ vestotukojn, kaj la malsanoj forlasis ilin, kaj la malbonaj spiritoj eliris.13 Sed ankaŭ kelkaj el la vagemaj Judoj, ekzorcistoj, entreprenis nomi super tiuj, kiuj havis la malbonajn spiritojn, la nomon de la Sinjoro Jesuo, dirante:Mi ekzorcas vin per Jesuo, kiun Paŭlo predikas.14 Kaj sep filoj de unu Judo, Skeva, ĉefpastro, tion faris.15 Kaj la malbona spirito responde diris al ili:Jesuon mi konas, kaj Paŭlon mi konas; sed kiuj estas vi?16 Kaj la viro, en kiu estis la malbona spirito, sin ĵetis sur ilin, kaj venkis kaj superfortis ilin, tiel ke ili forkuris el tiu domo nudaj kaj vunditaj.17 Kaj tio sciiĝis al ĉiuj, kiuj loĝis en Efeso, Judoj kaj Grekoj; kaj timo falis sur ilin ĉiujn, kaj la nomo de la Sinjoro Jesuo grandiĝis.18 Multaj ankaŭ el la kredantoj venis, kaj konfesis, montrante siajn agojn.19 Kaj ne malmultaj el tiuj, kiuj praktikis magiajn artojn, alportis amase siajn librojn, kaj bruligis ilin antaŭ la okuloj de ĉiuj; kaj oni kalkulis ilian valoron, kaj trovis ĝin kvindek miloj da moneroj arĝentaj.20 Tiel forte kreskis la vorto de la Sinjoro kaj sukcesis.21 Kaj kiam tio finiĝis, Paŭlo intencis en la spirito, trapasinte Makedonujon kaj la Aĥajan landon, vojaĝi al Jerusalem, kaj li diris:Post kiam mi iros tien, mi devos ankaŭ vidi Romon.22 Kaj sendinte en Makedonujon du el siaj helpservantoj, Timoteon kaj Eraston, li mem restis iom da tempo en Azio.23 Kaj ĉirkaŭ tiu tempo leviĝis ne malgranda ekscitiĝo pri la Vojo.24 Ĉar unu viro, nomata Demetrio, arĝentaĵisto, kiu faradis arĝentajn templetojn de Artemis, liveris al la metiistoj multe da okupo;25 kaj li kunvenigis ilin, kune kun la samokupaj laboristoj, kaj diris:Ho viroj, vi scias, ke per ĉi tiu metio ni havas bonajn enspezojn.26 Kaj vi vidas kaj aŭdas, ke ne sole en Efeso, sed ankaŭ tra preskaŭ la tuta Azio, ĉi tiu Paŭlo jam influis kaj forturnis multe da homoj, dirante, ke tio, kio estas manfarita, estas ne-dioj;27 kaj estas danĝero, ne sole ke ĉi tiu nia metio estos malestimata, sed ankaŭ ke la templo de la granda diino Artemis estos malŝatata; kaj eble estos senigita je sia majesto tiu, kiun la tuta Azio kaj la tuta mondo adoras.28 Aŭdinte tion, ili pleniĝis de kolero, kaj ekkriis, dirante:Granda estas Artemis de la Efesanoj.29 Kaj la urbo pleniĝis de tumulto; kaj oni kure kolektiĝis unuanime en la teatron, ekkaptinte Gajon kaj Aristarĥon, Makedonojn, kunvojaĝantojn de Paŭlo.30 Kaj kiam Paŭlo volis eniri antaŭ la popolon, la disĉiploj tion ne permesis al li.31 Kaj ankaŭ kelkaj el la ĉefoj de Azio, kiuj estis liaj amikoj, sendis al li, kaj petegis lin ne riski sin en la teatron.32 Kriadis ili do diverse ion kaj alion, ĉar la kunveno estis konfuzita; kaj la plimulto ne sciis, kial ili kunvenis.33 Kaj el la homamaso ili elpaŝigis Aleksandron, kiun la Judoj puŝis antaŭen. Kaj Aleksandro gestis per la mano, kaj ekprovis pledi antaŭ la popolo.34 Sed sciiĝinte, ke li estas Judo, ĉiuj unuvoĉe en la daŭro de ĉirkaŭ du horoj kriadis:Granda estas Artemis de la Efesanoj!35 Kaj kiam la urboskribisto kvietigis la amason, li diris:Ho Efesanoj, ĉu do ekzistas homo nescianta, ke la urbo de la Efesanoj estas templogardanto de Artemis la granda kaj de la elĉiela falintaĵo?36 Ĉar tio do ne estas kontraŭdirebla, vi devas esti trankvilaj, kaj fari nenion senpripense.37 Ĉar vi alkondukis ĉi tiujn virojn, kiuj estas nek templorabistoj nek blasfemantoj de nia diino.38 Se do Demetrio kaj la kun li metiistoj havas plendaferon kontraŭ iu, la juĝejoj estas je ilia dispono, kaj ekzistas prokonsuloj; ili procesu unu kontraŭ alia.39 Sed se vi faras esploron pri io alia, tio decidiĝos en la laŭleĝa kunveno.40 Ĉar estas danĝero, ke oni akuzos nin pri tumulto rilate la hodiaŭan aferon, pro manko de motivo; kaj rilate ĝin, ni ne povos pravigi ĉi tiun homamasiĝon.41 Kaj tion dirinte, li dissendis la kunvenintojn.