1 The words of the Preacher, the son of David, king in Jerusalem.2 Vanity of vanities, saith the Preacher, vanity of vanities! all is vanity.3 What profit hath man of all his labour wherewith he laboureth under the sun?4 {One} generation passeth away, and {another} generation cometh, but the earth standeth for ever.5 The sun also riseth, and the sun goeth down, and hasteth to its place where it ariseth.6 The wind goeth towards the south, and turneth about towards the north: it turneth about continually, and the wind returneth again to its circuits.7 All the rivers run into the sea, yet the sea is not full: unto the place whither the rivers go, thither they go again.8 All things are full of toil; none can express it. The eye is not satisfied with seeing, nor the ear filled with hearing.9 That which hath been is that which shall be; and that which hath been done is that which will be done: and there is nothing new under the sun.10 Is there a thing whereof it may be said, See, this is new? It hath been already in the ages which were before us.11 There is no remembrance of former things; neither shall there be remembrance of things that are to come with those who shall live afterwards.12 I, the Preacher, was king over Israel in Jerusalem.13 And I applied my heart to seek and search out by wisdom concerning all that is done under the heavens: this grievous occupation hath God given to the children of men to weary themselves therewith.14 I have seen all the works that are done under the sun, and behold, all is vanity and pursuit of the wind.15 That which is crooked cannot be made straight; and that which is wanting cannot be numbered.16 I communed with mine own heart, saying, Lo, I have become great and have acquired wisdom more than all they that have been before me over Jerusalem; and my heart hath seen much of wisdom and knowledge.17 And I applied my heart to the knowledge of wisdom, and to the knowledge of madness and folly: I perceived that this also is a striving after the wind.18 For in much wisdom is much vexation, and he that increaseth knowledge increaseth sorrow.

1 Vortoj de la Predikanto, filo de David, reĝo en Jerusalem.2 Vantaĵo de vantaĵoj, diris la Predikanto; vantaĵo de vantaĵoj, ĉio estas vantaĵo.3 Kian profiton havas la homo de ĉiuj siaj laboroj, kiujn li laboras sub la suno?4 Generacio foriras kaj generacio venas, kaj la tero restas eterne.5 Leviĝas la suno kaj subiras la suno, kaj al sia loko ĝi rapidas, kaj tie ĝi leviĝas.6 Iras al sudo kaj reiras al nordo, turniĝas, turniĝas en sia irado la vento, kaj al siaj rondoj revenas la vento.7 Ĉiuj riveroj iras al la maro, sed la maro ne pleniĝas; al la loko, al kiu la riveroj alfluas, ili alfluas ĉiam denove.8 Ĉiuj aferoj estas lacigaj, ne povas homo tion eldiri; ne satiĝas la okulo de vidado, kaj ne pleniĝas la orelo de aŭdado.9 Kio estis, tio estos; kaj kio estis farata, tio estos farata; kaj ekzistas nenio nova sub la suno.10 Ekzistas io, pri kio oni diras:Vidu, ĉi tio estas nova; sed ĝi estis jam en la eterna tempo, kiu estis antaŭ ni.11 Ne restis memoro pri la antaŭuloj; kaj ankaŭ pri la posteuloj, kiuj estos, ne restos memoro ĉe tiuj, kiuj estos poste.12 Mi, Predikanto, estis reĝo super Izrael en Jerusalem.13 Kaj mi decidis en mia koro esplori kaj ekzameni per la saĝo ĉion, kio fariĝas sub la ĉielo:ĉi tiun malfacilan okupon Dio donis al la homidoj, por ke ili turmentiĝu per ĝi.14 Mi vidis ĉiujn aferojn, kiuj fariĝas sub la suno; kaj jen, ĉio estas vantaĵo kaj entreprenoj ventaj.15 Kurbigitan oni ne povas rerektigi, kaj mankantan oni ne povas kalkuli.16 Mi meditis kun mia koro tiele:Jen mi kreskigis kaj multigis en mi sciencon pli ol ĉiuj, kiuj estis antaŭ mi en Jerusalem; kaj mia koro penetris multon da saĝo kaj scio.17 Sed kiam mi dediĉis mian koron, por ekkoni la saĝecon kaj ekkoni la malsaĝecon kaj sensencecon, mi eksciis, ke ankaŭ ĉi tio estas ventaĵo.18 Ĉar ĉe multe da saĝeco estas multe da zorgemeco; kaj, kiu plimultigas siajn sciojn, tiu plimultigas siajn dolorojn.