1 And he began to say to them in parables, A man planted a vineyard, and made a fence round {it} and dug a wine-vat, and built a tower, and let it out to husbandmen, and left the country.2 And he sent a bondman to the husbandmen at the season, that he might receive from the husbandmen of the fruit of the vineyard.3 But they took him, and beat {him}, and sent {him} away empty.4 And again he sent to them another bondman; and {at} him they {threw stones, and} struck {him} on the head, and sent {him} away with insult.5 And {again} he sent another, and him they killed; and many others, beating some and killing some.6 Having yet therefore one beloved son, he sent also him to them the last, saying, They will have respect for my son.7 But those husbandmen said to one another, This is the heir: come, let us kill him and the inheritance will be ours.8 And they took him and killed him, and cast him forth out of the vineyard.9 What therefore shall the lord of the vineyard do? He will come and destroy the husbandmen, and will give the vineyard to others.10 Have ye not even read this scripture, The stone which they that builded rejected, this has become the corner-stone:11 this is of {the} Lord, and it is wonderful in our eyes?12 And they sought to lay hold of him, and they feared the crowd; for they knew that he had spoken the parable of them. And they left him and went away.13 And they send to him certain of the Pharisees and of the Herodians, that they might catch him in speaking.14 And they come and say to him, Teacher, we know that thou art true, and carest not for any one; for thou regardest not men's person, but teachest the way of God with truth: Is it lawful to give tribute to Caesar or not?15 Should we give, or should we not give? But he knowing their hypocrisy said unto them, Why tempt ye me? Bring me a denarius that I may see {it}.16 And they brought {it}. And he says to them, Whose {is} this image and superscription? And they said to him, Caesar's.17 And Jesus answering said to them, Pay what is Caesar's to Caesar, and what is God's to God. And they wondered at him.18 And Sadducees come to him, that say there is no resurrection; and they demanded of him saying,19 Teacher, Moses wrote to us that if any one's brother die, and leave a wife behind, and leave no children, that his brother shall take his wife, and raise up seed to his brother.20 There were seven brethren; and the first took a wife, and dying did not leave seed;21 and the second took her and died, and neither did he leave seed; and the third likewise.22 And the seven {took her and} did not leave seed. Last of all the woman also died.23 In the resurrection, when they shall rise again, of which of them shall she be wife, for the seven had her as wife?24 And Jesus answering said to them, Do not ye therefore err, not knowing the scriptures, nor the power of God?25 For when they rise from among {the} dead they neither marry, nor are given in marriage, but are as angels {who are} in the heavens.26 But concerning the dead that they rise, have ye not read in the book of Moses, in {the section of} the bush, how God spoke to him, saying, *I* {am} the God of Abraham, and the God of Isaac, and the God of Jacob?27 He is not the God of {the} dead, but of {the} living. *Ye* therefore greatly err.28 And one of the scribes who had come up, and had heard them reasoning together, perceiving that he had answered them well, demanded of him, Which is {the} first commandment of all?29 And Jesus answered him, {The} first commandment of all {is}, Hear, Israel: the Lord our God is one Lord;30 and thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thine understanding, and with all thy strength. This is {the} first commandment.31 And a second like it {is} this: Thou shalt love thy neighbour as thyself. There is not another commandment greater than these.32 And the scribe said to him, Right, teacher; thou hast spoken according to {the} truth. For he is one, and there is none other besides him;33 and to love him with all the heart, and with all the intelligence, and with all the soul, and with all the strength, and to love one's neighbour as one's self, is more than all the burnt-offerings and sacrifices.34 And Jesus, seeing that he had answered intelligently, said to him, Thou art not far from the kingdom of God. And no one dared question him any more.35 And Jesus answering said {as he was} teaching in the temple, How do the scribes say that the Christ is son of David?36 {for} David himself said {speaking} in the Holy Spirit, The Lord said to my Lord, Sit on my right hand until I put thine enemies {as} footstool of thy feet.37 David himself {therefore} calls him Lord, and whence is he his son? And the mass of the people heard him gladly.38 And he said to them in his doctrine, Beware of the scribes, who like to walk about in long robes, and salutations in the marketplaces,39 and first seats in the synagogues, and first places at suppers;40 who devour the houses of widows, and as a pretext make long prayers. These shall receive a severer judgment.41 And Jesus, having sat down opposite the treasury, saw how the crowd was casting money into the treasury; and many rich cast in much.42 And a poor widow came and cast in two mites, which is a farthing.43 And having called his disciples to {him} he said to them, Verily I say unto you, This poor widow has cast in more than all who have cast into the treasury:44 for all have cast in of that which they had in abundance, but she of her destitution has cast in all that she had, the whole of her living.

1 Kaj li komencis paroli al ili per paraboloj. Vinberĝardenon plantis unu viro, kaj ĉirkaŭmetis plektobarilon, kaj fosis vinpremejon, kaj konstruis turon, kaj luigis ĝin al kultivistoj, kaj forvojaĝis.2 Kaj li sendis sklavon en la ĝusta tempo al la kultivistoj, por ricevi de la kultivistoj el la fruktoj de la vinberejo.3 Kaj ili kaptis lin kaj skurĝis lin, kaj forsendis lin senhava.4 Kaj poste li sendis al ili duan sklavon; kaj ili lin kapvundis kaj malhonoris.5 Kaj li sendis alian, kaj ili mortigis lin; kaj multajn aliajn; skurĝante unujn, kaj mortigante aliajn.6 Li havis ankoraŭ unu amatan filon:li sendis lin ankaŭ la lastan al ili, dirante:Ili respektos mian filon.7 Sed tiuj kultivistoj diris inter si:Ĉi tiu estas la heredonto; venu, ni mortigu lin, kaj la heredaĵo estos nia.8 Kaj ili kaptis kaj mortigis lin, kaj elĵetis lin ekster la vinberejon.9 Kion do faros la sinjoro de la vinberejo? li venos kaj pereigos la kultivistojn, kaj donos la vinberejon al aliaj.10 Ĉu vi ne legis tiun skribon: Ŝtono, kiun malŝatis la konstruantoj, Fariĝis ŝtono bazangula;11 De la Eternulo ĉi tio fariĝis, Kaj ĝi estas miraklo en niaj okuloj?12 Kaj ili celis kapti lin, sed ili timis la homamason; ĉar ili eksciis, ke li parolis la parabolon kontraŭ ili; kaj forlasinte lin, ili foriris.13 Kaj ili sendis al li iujn el la Fariseoj kaj el la Herodanoj, por impliki lin per interparolado.14 Kaj veninte, ili diris al li:Majstro, ni scias, ke vi estas verama kaj ne zorgas pri iu ajn; ĉar vi ne favoras la personon de homoj, sed instruas laŭ vero la vojon de Dio. Ĉu konvenas doni tributon al Cezaro, aŭ ne?15 Ĉu ni donu, aŭ ne donu? Sed li, sciante ilian hipokritecon, diris al ili:Kial vi provas min? alportu al mi denaron, ke mi ĝin vidu.16 Kaj ili ĝin alportis. Kaj li diris al ili:Kies estas ĉi tiu bildo kaj la surskribaĵo? Kaj ili diris al li:De Cezaro.17 Kaj Jesuo respondis al ili:Redonu al Cezaro la propraĵon de Cezaro, kaj al Dio la propraĵon de Dio. Kaj ili miregis pro li.18 Kaj venis al li Sadukeoj, kiuj diras, ke ne estas releviĝo; kaj ili demandis lin, dirante:19 Majstro, Moseo skribis por ni:Se ies frato mortos kaj postlasos edzinon kaj ne lasos infanon, la frato de la mortinto prenu lian edzinon kaj naskigu idaron al sia frato.20 Estis sep fratoj; kaj la unua prenis edzinon, kaj mortinte, ne lasis idaron;21 kaj la dua prenis ŝin, kaj mortis, ne lasinte idaron; kaj la tria same;22 kaj la sep ne lasis idaron. Laste post ĉiuj la virino ankaŭ mortis.23 En la releviĝo, por kiu el ili ŝi estos edzino? ĉar ĉiuj sep havis ŝin kiel edzinon.24 Kaj Jesuo diris al ili:Ĉu vi ne eraras pro tio, ke vi ne scias la Skribojn, nek la potencon de Dio?25 Ĉar kiam oni leviĝos el la mortintoj, oni nek edziĝas nek edziniĝas, sed estas kiel anĝeloj en la ĉielo.26 Sed pri la mortintoj, ke ili releviĝas, ĉu vi ne legis en la libro de Moseo ĉe la arbetaĵo, kiel Dio parolis al li, dirante:Mi estas la Dio de Abraham kaj la Dio de Isaak kaj la Dio de Jakob?27 Li estas Dio ne de la mortintoj, sed de la vivantoj:vi multe eraras.28 Kaj unu el la skribistoj alvenis kaj aŭskultis la diskutadon, kaj rimarkis, ke li lerte respondas al ili; kaj tiu demandis lin:Kiu ordono estas la unua el ĉiuj?29 Kaj Jesuo respondis:La unua estas:Aŭskultu, ho Izrael! la Eternulo, nia Dio, la Eternulo estas unu;30 kaj amu la Eternulon, vian Dion, per via tuta koro kaj per via tuta animo kaj per via tuta menso kaj per via tuta forto.31 Kaj jen estas la dua:Amu vian proksimulon kiel vin mem. Pli granda ol ĉi tiuj ne estas alia ordono.32 Kaj respondis al li la skribisto:Bone, Majstro, laŭ vero vi respondis, ke Li estas unu, kaj ne ekzistas alia krom Li;33 kaj ami Lin per la tuta koro kaj per la tuta intelekto kaj per la tuta forto, kaj ami sian proksimulon kiel sin mem-tio multe pli valoras, ol ĉiuj bruloferoj kaj pekoferoj.34 Kaj Jesuo, vidante, ke li respondis prudente, diris al li:Vi ne estas malproksime de la regno de Dio. Kaj neniu plu kuraĝis fari al li demandon.35 Kaj responde Jesuo diris, instruante en la templo:Kial diras la skribistoj, ke la Kristo estas Filo de David?36 David mem diris per la Sankta Spirito: La Eternulo diris al mia Sinjoro: Sidu dekstre de Mi, Ĝis Mi faros viajn malamikojn benketo por viaj piedoj.37 David mem nomas lin Sinjoro; kaj kiel do li estas lia filo? Kaj la granda homamaso aŭskultis lin plezure.38 Kaj en sia instruado li diris:Gardu vin kontraŭ la skribistoj, kiuj amas promenadi en roboj kaj salutojn sur la placoj,39 kaj ĉefseĝojn en la sinagogoj, kaj ĉeflokojn ĉe festenoj;40 kaj kiuj formanĝas la domojn de vidvinoj, kaj por preteksto ili longe preĝas; ili ricevos pli severan kondamnon.41 Kaj sidante kontraŭ la monkesto, li rimarkis, kiel la homoj enĵetas monerojn en la monkeston; kaj multaj riĉuloj enĵetis multon.42 Kaj venis unu malriĉa vidvino, kaj enĵetis du leptojn, kiuj faras kodranton.43 Kaj alvokinte al si siajn disĉiplojn, li diris al ili:Vere mi diras al vi, ke tiu malriĉa vidvino enĵetis pli ol ĉiuj ĵetantoj en la monkeston;44 ĉar ili ĉiuj enĵetis el sia abundo, sed ŝi el sia senhaveco ĵetis ĉion, kion ŝi havis, sian tutan vivrimedon.