1 And he went out thence and came to his own country, and his disciples follow him.2 And when sabbath was come he began to teach in the synagogue, and many hearing were amazed, saying, Whence {has} this {man} these things? and what {is} the wisdom that is given to him, and such works of power are done by his hands?3 Is not this the carpenter, the son of Mary, and brother of James, and Joses, and Judas, and Simon? and are not his sisters here with us? And they were offended in him.4 But Jesus said to them, A prophet is not despised save in his own country, and among {his} kinsmen, and in his own house.5 And he could not do any work of power there, save that laying his hands on a few infirm persons he healed {them}.6 And he wondered because of their unbelief. And he went round the villages in a circuit, teaching.7 And he calls the twelve to {him}; and he began to send them out two {and} two, and gave to them power over the unclean spirits;8 and he commanded them that they should take nothing for the way, save a staff only; no scrip, no bread, no money in their belt;9 but be shod with sandals, and put not on two body-coats.10 And he said to them, Wheresoever ye shall enter into a house, there remain till ye shall go thence.11 And whatsoever place shall not receive you nor hear you, departing thence, shake off the dust which is under your feet for a testimony to them.12 And they went forth and preached that they should repent;13 and they cast out many demons, and anointed with oil many infirm, and healed them.14 And Herod the king heard {of him} (for his name had become public), and said, John the baptist is risen from among {the} dead, and on this account works of power are wrought by him.15 And others said, It is Elias; and others said, It is a prophet, as one of the prophets.16 But Herod when he heard {it} said, John whom *I* beheaded, he it is; *he* is risen {from among the dead}.17 For the same Herod had sent and seized John, and had bound him in prison on account of Herodias, the wife of Philip his brother, because he had married her.18 For John said to Herod, It is not lawful for thee to have the wife of thy brother.19 But Herodias kept it {in her mind} against him, and wished to kill him, and could not:20 for Herod feared John knowing that he was a just and holy man, and kept him safe; and having heard him, did many things, and heard him gladly.21 And a holiday being come, when Herod, on his birthday, made a supper to his grandees, and to the chiliarchs, and the chief {men} of Galilee;22 and the daughter of the same Herodias having come in, and danced, pleased Herod and those that were with {him} at table; and the king said to the damsel, Ask of me whatsoever thou wilt and I will give it thee.23 And he swore to her, Whatsoever thou shalt ask me I will give thee, to half of my kingdom.24 And she went out, and said to her mother, What should I ask? And she said, The head of John the baptist.25 And immediately going in with haste to the king, she asked saying, I desire that thou give me directly upon a dish the head of John the baptist.26 And the king, {while} made very sorry, on account of the oaths and those lying at table with {him} would not break his word with her.27 And immediately the king, having sent one of the guard, ordered his head to be brought. And he went out and beheaded him in the prison,28 and brought his head upon a dish, and gave it to the damsel, and the damsel gave it to her mother.29 And his disciples having heard {it}, came and took up his body, and laid it in a tomb.30 And the apostles are gathered together to Jesus. And they related to him all things, {both} what they had done and what they had taught.31 And he said to them, Come ye yourselves apart into a desert place and rest a little. For those coming and those going were many, and they had not leisure even to eat.32 And they went away apart into a desert place by ship.33 And many saw them going, and recognised them, and ran together there on foot, out of all the cities, and got {there} before them.34 And on leaving {the ship} {Jesus} saw a great crowd, and he was moved with compassion for them, because they were as sheep not having a shepherd. And he began to teach them many things.35 And when it was already late in the day, his disciples coming to him say, The place is desert, and it is already late in the day;36 send them away that they may go into the country and villages around, and buy themselves bread, for they have not anything they can eat.37 And he answering said to them, Give *ye* them to eat. And they say to him, Shall we go and buy two hundred denarii worth of bread and give them to eat?38 And he says to them, How many loaves have ye? Go {and} see. And when they knew they say, Five, and two fishes.39 And he ordered them to make them all sit down by companies on the green grass.40 And they sat down in ranks by hundreds and by fifties.41 And having taken the five loaves and the two fishes, looking up to heaven, he blessed, and broke the loaves, and gave {them} to his disciples that they might set {them} before them. And the two fishes he divided among all.42 And they all ate and were satisfied.43 And they took up of fragments the fillings of twelve hand-baskets, and of the fishes.44 And those that ate of the loaves were five thousand men.45 And immediately he compelled his disciples to go on board ship, and to go on before to the other side to Bethsaida, while *he* sends the crowd away.46 And, having dismissed them, he departed into the mountain to pray.47 And when evening was come, the ship was in the midst of the sea, and *he* alone upon the land.48 And seeing them labouring in rowing, for the wind was contrary to them, about the fourth watch of the night he comes to them walking on the sea, and would have passed them by.49 But they, seeing him walking on the sea, thought that it was an apparition, and cried out.50 For all saw him and were troubled. And immediately he spoke with them, and says to them, Be of good courage: it is *I*; be not afraid.51 And he went up to them into the ship, and the wind fell. And they were exceedingly beyond measure astonished in themselves and wondered;52 for they understood not through the loaves: for their heart was hardened.53 And having passed over, they came to the land of Gennesaret and made the shore.54 And on their coming out of the ship, immediately recognising him,55 they ran through that whole country around, and began to carry about those that were ill on couches, where they heard that he was.56 And wherever he entered into villages, or cities, or the country, they laid the sick in the market-places, and besought him that they might touch if it were only the hem of his garment; and as many as touched him were healed.

1 Kaj li eliris de tie, kaj venis en sian patrujon; kaj liaj disĉiploj lin sekvis.2 Kaj kiam venis la sabato, li komencis instrui en la sinagogo; kaj multaj, lin aŭdante, miris, dirante:De kie tiu viro havas tion? kaj:Kia estas la saĝeco donita al li? kaj kiaj estas tiaj potencaĵoj farataj per liaj manoj?3 Ĉu ĉi tiu ne estas la ĉarpentisto, filo de Maria, kaj frato de Jakobo kaj Joses kaj Judas kaj Simon? kaj ĉu liaj fratinoj ne estas ĉi tie ĉe ni? Kaj ili ofendiĝis pro li.4 Kaj Jesuo diris al ili:Profeto ne estas sen honoro, krom en sia patrujo kaj inter siaj parencoj kaj en sia domo.5 Kaj li povis tie fari nenian potencaĵon, krom tio, ke li metis la manojn sur kelkajn senfortulojn kaj ilin resanigis.6 Kaj li miris pro ilia nekredemo. Kaj li rondevizitis la vilaĝojn, instruante.7 Kaj li alvokis al si la dek du, kaj komencis forsendi ilin duope; kaj li donis al ili aŭtoritaton super malpuraj spiritoj;8 kaj li ordonis, ke ili portu nenion por la vojo krom nur bastono-nek panon, nek saketon, nek monon en sia zono;9 sed ili iru piedvestitaj per sandaloj, kaj ne surmetu du tunikojn.10 Kaj li diris al ili:Kie ajn vi eniros en domon, tie loĝu, ĝis vi foriros el tiu loko.11 Kaj se ie ajn oni vin ne akceptos, nek vin aŭskultos, tiam el tie forirante, deskuu la polvon, kiu estas sub viaj piedoj, por atesto al ili.12 Kaj foririnte, ili predikis, ke oni pentu.13 Kaj ili elpeladis multajn demonojn, kaj ŝmiradis per oleo multajn malsanulojn kaj ilin sanigadis.14 Kaj la reĝo Herodo aŭdis pri tio, ĉar lia nomo jam konatiĝis; kaj li diris:Johano, la Baptisto, leviĝis el la mortintoj, kaj tial tiuj potencaĵoj energias en li.15 Sed aliaj diris:Tiu estas Elija. Kaj aliaj diris:Tiu estas profeto, kvazaŭ unu el la profetoj.16 Sed, tion aŭdinte, Herodo diris:Johano, kiun mi senkapigis, leviĝis.17 Ĉar Herodo mem jam sendis, kaj arestis Johanon, kaj ligis lin en malliberejo pro Herodias, kiu estis edzino de lia frato Filipo, ĉar li estis edziĝinta kun ŝi.18 Ĉar Johano diris al Herodo:Ne decas, ke vi havu la edzinon de via frato.19 Kaj Herodias klopodis kontraŭ li, kaj deziris mortigi lin, kaj ne povis;20 ĉar Herodo timis Johanon, sciante, ke li estas viro justa kaj sankta, kaj nepre gardis lin. Kaj aŭskultante lin, li embarasiĝis, kaj aŭskultis lin volonte.21 Kaj kiam venis oportuna tago, kiam Herodo pro sia naskotago faris vespermanĝon al siaj nobeloj kaj milestroj kaj ĉefoj de Galileo,22 eniris la filino de Herodias mem kaj dancis, kaj ŝi plaĉis al Herodo kaj al liaj kunmanĝantoj; kaj la reĝo diris al la knabino:Petu de mi, kion ajn vi volas, kaj mi tion donos al vi.23 Kaj li ĵuris al ŝi:Kion ajn vi petos de mi, mi tion donos al vi, ĝis duono de mia regno.24 Kaj elirinte, ŝi diris al sia patrino:Kion mi petu? Kaj tiu diris:La kapon de Johano, la Baptisto.25 Kaj ŝi tuj eniris rapide al la reĝo, kaj petis, dirante:Mi deziras, ke vi tuj donu al mi sur plado la kapon de Johano, la Baptisto.26 Kaj la reĝo fariĝis tre malĝoja; tamen pro siaj ĵuroj kaj pro la kunmanĝantoj li ne volis rifuzi al ŝi.27 Kaj tuj la reĝo elsendis soldaton el sia gardistaro, kaj ordonis alporti lian kapon; kaj elirinte, tiu senkapigis lin en la malliberejo,28 kaj alportis lian kapon sur plado, kaj donis ĝin al la knabino; kaj la knabino donis ĝin al sia patrino.29 Kaj kiam liaj disĉiploj aŭdis, ili venis kaj forportis lian korpon, kaj metis ĝin en tombon.30 Kaj la apostoloj kolektiĝis al Jesuo, kaj rakontis al li ĉion, kion ili faris kaj instruis.31 Kaj li diris al ili:Venu mem aparte en dezertan lokon, kaj iom ripozu. Ĉar estis multaj venantaj kaj irantaj, kaj ili ne havis oportunon eĉ por manĝi.32 Kaj ili foriris en la ŝipeto al dezerta loko aparte.33 Kaj oni vidis ilin forirantajn, kaj multaj rekonis ilin, kaj piede oni kuris tien el ĉiuj urboj kaj antaŭvenis ilin.34 Kaj li elvenis, kaj vidis grandan homamason, kaj li kortuŝiĝis pri ili, ĉar ili estis kiel ŝafoj ne havantaj paŝtiston; kaj li komencis instrui al ili multon.35 Kaj kiam la horo jam estis malfrua, liaj disĉiploj venis al li, kaj diris:La loko estas dezerta, kaj la horo estas jam malfrua;36 forsendu ilin, por ke ili iru en la ĉirkaŭajn kampojn kaj vilaĝojn kaj aĉetu por si manĝaĵon.37 Sed li responde diris al ili:Vi donu al ili manĝi. Kaj ili diris al li:Ĉu ni iru kaj aĉetu panojn por ducent denaroj, kaj donu al ili manĝi?38 Kaj li diris al ili:Kiom da panoj vi havas? iru, por vidi. Kaj sciiĝinte, ili diris:Kvin, kaj du fiŝojn.39 Kaj li ordonis al ili, ke ĉiuj sidiĝu laŭgrupe sur la verda herbo.40 Kaj ili sidiĝis en aroj, centope kaj kvindekope.41 Kaj li prenis la kvin panojn kaj la du fiŝojn, kaj suprenrigardinte al la ĉielo, li benis kaj dispecigis la panojn, kaj donis al la disĉiploj, por meti antaŭ ilin; kaj li dividis la du fiŝojn inter ĉiuj.42 Kaj ĉiuj manĝis kaj satiĝis.43 Kaj oni kolektis da fragmentoj dek du korbojn, kaj ankaŭ el la fiŝoj.44 Kaj tiuj, kiuj manĝis la panojn, estis kvin mil viroj.45 Kaj tuj li devigis siajn disĉiplojn eniri en la ŝipeton kaj iri antaŭ li al la alia bordo, al Betsaida, dum li forsendos la homamason.46 Kaj adiaŭinte ilin, li foriris sur la monton, por preĝi.47 Kaj kiam vesperiĝis, la ŝipeto estis meze de la maro, kaj li sola sur la tero.48 Kaj vidante ilin laborantaj en malfacila remado, ĉar la vento estis kontraŭa al ili, ĉirkaŭ la kvara gardoparto de la nokto li venis al ili, irante sur la maro, kaj li volis preterpasi ilin;49 sed ili, vidante lin iranta sur la maro, supozis, ke ĝi estas fantomo, kaj ili ekkriis;50 ĉar ĉiuj vidis lin kaj maltrankviliĝis. Sed li tuj parolis kun ili, kaj diris al ili:Kuraĝu; ĝi estas mi; ne timu.51 Kaj li supreniris al ili en la ŝipeton, kaj la vento ĉesiĝis; kaj ili sentis grandan miregon;52 ĉar ili ne komprenis pri la panoj, ĉar ilia koro estis sensenta.53 Kaj transirinte, ili alvenis teren ĉe Genesaret, kaj alligis la ŝipeton.54 Kaj kiam ili estis elŝipiĝintaj, tuj oni rekonis lin,55 kaj kuris tra tiu tuta regiono, kaj komencis ĉirkaŭporti la malsanulojn sur iliaj litoj tien, kie ili aŭdis, ke li estas.56 Kaj kien ajn li eniris, en vilaĝojn aŭ en urbojn aŭ sur la kamparon, ili demetis la malsanulojn sur la placoj, kaj petegis lin, ke ili tuŝu nur la randon de lia vesto; kaj ĉiuj, kiuj tuŝis, resaniĝis.