1 And when they draw near to Jerusalem, to Bethphage and Bethany, at the mount of Olives, he sends two of his disciples,2 and says to them, Go into the village which is over against you, and immediately on entering into it ye will find a colt tied, upon which no {child} of man has ever sat: loose it and lead it {here}.3 And if any one say to you, Why do ye this? say, The Lord has need of it; and straightway he sends it hither.4 And they departed, and found a colt bound to the door without at the crossway, and they loose him.5 And some of those who stood there said to them, What are ye doing, loosing the colt?6 And they said to them as Jesus had commanded. And they let them {do it}.7 And they led the colt to Jesus, and cast their clothes upon it, and he sat on it;8 and many strewed their clothes on the way, and others cut down branches from the trees {and went on strewing them on the way}.9 And those going on before and those following cried out, Hosanna! blessed {be} he that comes in {the} Lord's name.10 Blessed {be} the coming kingdom of our father David. Hosanna in the highest!11 And he entered into Jerusalem and into the temple; and having looked round on all things, the hour being already late, he went out to Bethany with the twelve.12 And on the morrow, when they were gone out of Bethany, he hungered.13 And seeing from afar off a fig-tree which had leaves, he came, if perhaps he might find something on it. And having come up to it he found nothing but leaves, for it was not the time of figs.14 And answering he said to it, Let no one eat fruit of thee any more for ever. And his disciples heard {it}.15 And they come to Jerusalem, and entering into the temple, he began to cast out those who sold and who bought in the temple, and he overthrew the tables of the moneychangers and the seats of the dove-sellers,16 and suffered not that any one should carry any package through the temple.17 And he taught saying to them, Is it not written, My house shall be called a house of prayer for all the nations? but *ye* have made it a den of robbers.18 And the chief priests and the scribes heard {it}, and they sought how they might destroy him; for they feared him, because all the crowd were astonished at his doctrine.19 And when it was evening he went forth without the city.20 And passing by early in the morning they saw the fig-tree dried up from the roots.21 And Peter, remembering {what Jesus had said}, says to him, Rabbi, see, the fig-tree which thou cursedst is dried up.22 And Jesus answering says to them, Have faith in God.23 Verily I say to you, that whosoever shall say to this mountain, Be thou taken away and cast into the sea, and shall not doubt in his heart, but believe that what he says takes place, whatever he shall say shall come to pass for him.24 For this reason I say to you, All things whatsoever ye pray for and ask, believe that ye receive it, and it shall come to pass for you.25 And when ye stand praying, forgive if ye have anything against any one, that your Father also who is in the heavens may forgive you your offences.26 But if *ye* do not forgive, neither will your Father who is in the heavens forgive your offences.27 And they come again to Jerusalem. And as he walked about in the temple, the chief priests and the scribes and the elders come to him,28 and they say to him, By what authority doest thou these things? and who gave thee this authority, that thou shouldest do these things?29 And Jesus answering said to them, *I* also will ask you one thing, and answer me, and I will tell you by what authority I do these things:30 The baptism of John, was it of heaven, or of men? answer me.31 And they reasoned with themselves, saying, If we should say, Of heaven, he will say, Why {then} have ye not believed him?32 but should we say, Of men-they feared the people; for all held of John that he was truly a prophet.33 And they answering say to Jesus, We do not know. And Jesus {answering} says to them, Neither do *I* tell you by what authority I do these things.

1 Kaj kiam ili alproksimiĝis al Jerusalem, al Betfage kaj Betania, apud la monto Olivarba, li sendis du el siaj disĉiploj,2 kaj diris al ili:Iru en la vilaĝon, kiu estas kontraŭ vi, kaj enirinte ĝin, vi tuj trovos azenidon alligitan, sur kiu ankoraŭ neniu iam sidis; malligu kaj alkonduku ĝin.3 Kaj se iu diros al vi:Kial vi faras tion? respondu:La Sinjoro bezonas ĝin; kaj tuj li sendos ĝin ĉi tien.4 Kaj ili iris, kaj trovis azenidon alligitan apud pordo ekstere sur la strato; kaj ili malligis ĝin.5 Kaj iuj apudstarantoj diris al ili:Kion vi faras, malligante la azenidon?6 Sed ili respondis al ili, kiel Jesuo diris; kaj ili lasis ilin.7 Kaj ili alkondukis la azenidon al Jesuo, kaj metis sur ĝin siajn vestojn; kaj li sidis sur ĝi.8 Kaj multaj sternis siajn vestojn sur la vojo, kaj aliaj sternis foliarojn, tranĉinte ilin el la kampoj.9 Kaj kriis la antaŭirantoj kaj la sekvantoj:Hosana! Estu benata tiu, kiu venas en la nomo de la Eternulo;10 Estu benata la venanta regno de nia patro David; Hosana en la supera alto!11 Kaj li eniris en Jerusalemon, en la templon; kaj kiam li ĉirkaŭrigardis ĉion, kaj la horo jam vesperiĝis, li foriris al Betania kun la dek du.12 Kaj la morgaŭan tagon, post ilia eliro el Betania, li malsatis.13 Kaj vidinte el malproksime figarbon havantan foliojn, li aliris, por trovi, se eble, ion sur ĝi; kaj veninte al ĝi, li trovis nenion krom folioj, ĉar la tempo de figoj ankoraŭ ne venis.14 Kaj responde li diris al ĝi:Neniu por ĉiam manĝu frukton el vi. Kaj aŭdis la disĉiploj.15 Kaj ili venis en Jerusalemon; kaj enirinte en la templon, li komencis elpeli la vendantojn kaj la aĉetantojn en la templo, kaj renversis la tablojn de la monŝanĝistoj kaj la seĝojn de la vendantoj de kolomboj;16 kaj ne permesis, ke oni portu ian vazon tra la templo.17 Kaj li instruis, kaj diris al ili:Ĉu ne estas skribite:Mia domo estos nomata domo de preĝo por ĉiuj popoloj? Sed vi faris ĝin kaverno de rabistoj.18 Kaj la ĉefpastroj kaj la skribistoj aŭdis tion, kaj serĉis, kiamaniere pereigi lin; ĉar ili timis lin, ĉar la tuta homamaso miregis pro lia instruado.19 Kaj kiam vesperiĝis, li eliris el la urbo.20 Kaj matene, preterpasante, ili vidis la figarbon forvelkinta de la radikoj.21 Kaj rememorinte, Petro diris al li:Rabeno, jen forvelkis la figarbo, kiun vi malbenis.22 Kaj responde Jesuo diris al ili:Havu fidon al Dio.23 Vere mi diras al vi:Se iu diros al ĉi tiu monto:Estu formovita kaj ĵetita en la maron, kaj ne dubos en sia koro, sed kredos, ke okazos tio, kion li diras, tiu ĝin havos.24 Pro tio mi diras al vi:Kion ajn vi petos, preĝante, kredu, ke vi tion jam ricevis, kaj vi ĝin havos.25 Kaj kiam vi staras preĝante, pardonu, se vi havas ion kontraŭ iu; por ke ankaŭ via Patro, kiu estas en la ĉielo, pardonu al vi viajn erarojn.26 Sed se vi ne pardonos, ankaŭ via Patro, kiu estas en la ĉielo, ne pardonos viajn erarojn.27 Kaj ili denove venis al Jerusalem; kaj dum li ĉirkaŭiris en la templo, la ĉefpastroj kaj la skribistoj kaj la pliaĝuloj venis al li,28 kaj diris al li:Laŭ kia aŭtoritato vi faras ĉi tion? aŭ kiu donis al vi tian aŭtoritaton, ke vi faru ĉi tion?29 Sed Jesuo diris al ili:Mi faros al vi unu demandon, kaj respondu al mi, kaj mi diros al vi, laŭ kia aŭtoritato mi faras ĉi tion.30 La baptado de Johano, ĉu ĝi estis el la ĉielo, aŭ el homoj? respondu al mi.31 Kaj ili diskutis inter si, dirante:Se ni diros:El la ĉielo, li diros:Kial do vi ne kredis al li?32 Sed se ni diros:El homoj-ili timis la popolon, ĉar ĉiuj opiniis, ke Johano efektive estis profeto.33 Kaj responde ili diris al Jesuo:Ni ne scias. Kaj Jesuo diris al ili:Kaj mi ne diras al vi, laŭ kia aŭtoritato mi faras ĉi tion.