1 *I*, the prisoner in {the} Lord, exhort you therefore to walk worthy of the calling wherewith ye have been called,2 with all lowliness and meekness, with long-suffering, bearing with one another in love;3 using diligence to keep the unity of the Spirit in the uniting bond of peace.4 {There is} one body and one Spirit, as ye have been also called in one hope of your calling;5 one Lord, one faith, one baptism;6 one God and Father of all, who is over all, and through all, and in us all.7 But to each one of us has been given grace according to the measure of the gift of the Christ.8 Wherefore he says, Having ascended up on high, he has led captivity captive, and has given gifts to men.9 But that he ascended, what is it but that he also descended into the lower parts of the earth?10 He that descended is the same who has also ascended up above all the heavens, that he might fill all things;11 and *he* has given some apostles, and some prophets, and some evangelists, and some shepherds and teachers,12 for the perfecting of the saints; with a view to {the} work of {the} ministry, with a view to the edifying of the body of Christ;13 until we all arrive at the unity of the faith and of the knowledge of the Son of God, at {the} full-grown man, at {the} measure of the stature of the fulness of the Christ;14 in order that we may be no longer babes, tossed and carried about by every wind of *that* teaching {which is} in the sleight of men, in unprincipled cunning with a view to systematized error;15 but, holding the truth in love, we may grow up to him in all things, who is the head, the Christ:16 from whom the whole body, fitted together, and connected by every joint of supply, according to {the} working in {its} measure of each one part, works for itself the increase of the body to its self-building up in love.17 This I say therefore, and testify in {the} Lord, that ye should no longer walk as {the rest of} the nations walk in {the} vanity of their mind,18 being darkened in understanding, estranged from the life of God by reason of the ignorance which is in them, by reason of the hardness of their hearts,19 who having cast off all feeling, have given themselves up to lasciviousness, to work all uncleanness with greedy unsatisfied lust.20 But *ye* have not thus learnt the Christ,21 if ye have heard him and been instructed in him according as {the} truth is in Jesus;22 {namely} your having put off according to the former conversation the old man which corrupts itself according to the deceitful lusts;23 and being renewed in the spirit of your mind;24 and {your} having put on the new man, which according to God is created in truthful righteousness and holiness.25 Wherefore, having put off falsehood, speak truth every one with his neighbour, because we are members one of another.26 Be angry, and do not sin; let not the sun set upon your wrath,27 neither give room for the devil.28 Let the stealer steal no more, but rather let him toil, working what is honest with {his} hands, that he may have to distribute to him that has need.29 Let no corrupt word go out of your mouth, but if {there be} any good one for needful edification, that it may give grace to those that hear {it}.30 And do not grieve the Holy Spirit of God, with which ye have been sealed for {the} day of redemption.31 Let all bitterness, and heat of passion, and wrath, and clamour, and injurious language, be removed from you, with all malice;32 and be to one another kind, compassionate, forgiving one another, so as God also in Christ has forgiven you.

1 Mi do, malliberulo pro la Sinjoro, petegas vin, ke vi iradu inde je la voko, en kiu vi estas vokitaj,2 kun ĉia humileco kaj mildeco, kun toleremeco, paciencante unu al alia en amo,3 penante konservi la unuecon de la Spirito en la ligilo de paco.4 Estas unu korpo, kaj unu Spirito, kiel ankaŭ vi estas vokitaj en unu espero de via voko;5 unu Sinjoro, unu fido, unu bapto,6 unu Dio kaj Patro de ĉiuj, kiu estas super ĉiuj, kaj tra ĉiuj, kaj en ĉiuj.7 Sed al ĉiu el ni la graco estas donita, laŭ la mezuro de la dono de Kristo.8 Tial li diras: Kiam li supreniris alten, li alkondukis kaptitojn, Kaj donis donacojn al homoj.9 (Ĉi tio do:Li supreniris-kio ĝi estas krom tio, ke li ankaŭ antaŭe malsupreniris ĝis la profundaĵoj de la tero?10 La malsuprenirinto-tiu sama estis la suprenirinto alte super ĉiuj ĉieloj, por plenigi ĉion.)11 Kaj unujn li donis por esti apostoloj; aliajn, profetoj; aliajn, evangeliistoj; kaj aliajn, paŝtistoj kaj instruistoj;12 por perfektigo de la sanktuloj, por la laboro de pastrado, por la konstruo de la korpo de Kristo,13 ĝis ni ĉiuj atingos la unuecon de la fido kaj de la scio de la Filo de Dio, ĝis la homo perfekta, ĝis la mezuro de la matureco de la pleneco de Kristo;14 por ke ni jam ne estu infanoj, onde ĵetataj kaj ĉirkaŭpelataj de ĉiu vento de doktrino, per ĵonglado de homoj, per ruzo laŭ artifiko de trompo;15 sed parolante la veron en amo, ni ĉiel kreskadu en tiun, kiu estas la kapo, Kristo,16 el kiu la tuta korpo, kunigita kaj kunfortikigita tra ĉiu artiko de la livera sistemo, per energio, laŭ la mezuro de ĉiu parto, faras kreskadon de la korpo, por la sinedifado en amo.17 La jenon do mi diras, kaj protestas en la Sinjoro, ke vi ne plu iru tiel, kiel iras ankaŭ la nacianoj en la vanteco de siaj mensoj,18 mallumigitaj en intelekto, fremdigitaj for de la vivo de Dio, pro la nescio, kiu estas en ili, pro la malmoleco de ilia koro;19 kiuj, sensentiĝinte, fordonis sin al malĉasteco por la praktikado de ĉia malpureco kun avideco.20 Sed vi ne tiel lernis Kriston;21 se almenaŭ vi lin aŭdis, kaj en li estis instruitaj, kiel en Jesuo estas vero;22 por ke vi formetu, rilate al antaŭa konduto, la malnovan homon, pereeman laŭ trompaj deziroj,23 kaj renoviĝu rilate al la spirito de via menso,24 kaj surmetu la novan homon, kreitan laŭ Dio en justeco kaj vera sankteco.25 Pro tio, formetante malveron, ĉiu parolu veron kun sia proksimulo, ĉar ni estas membroj unu de alia.26 Koleru kaj ne peku, la suno ne subiru sur via kolero;27 ankaŭ ne donu lokon al la diablo.28 Ŝtelinto ne plu ŝtelu, sed prefere li laboru, farante bonon per siaj manoj, por ke li havu ion por doni al bezonanto.29 El via buŝo eliru neniu putra vorto, sed nur tio, kio estas bona, por konvena edifado, por ke ĝi donu gracon al la aŭdantoj.30 Kaj ne ĉagrenu la Sanktan Spiriton de Dio, en kiu vi estis sigelitaj al la tago de elaĉeto.31 Ĉia akreco kaj indigno kaj kolero kaj voĉbruado kaj kalumnio estu formetitaj el inter vi, kune kun ĉia malico;32 kaj estu bonfaraj unu al alia, bonkoraj, pardonantaj unu al alia, kiel ankaŭ Dio en Kristo pardonis al vi.