1 Und Noomi, ihre Schwiegermutter, sprach zu ihr: Meine Tochter, sollte ich dir nicht Ruhe suchen, daß es dir wohl gehe? 2 Und nun, ist nicht Boas, bei dessen Dirnen du gewesen bist, unser Verwandter? Siehe, er worfelt diese Nacht auf der Gerstentenne. 3 So bade dich und salbe dich und lege deine Kleider an und gehe zur Tenne hinab; laß dich nicht von dem Manne bemerken, bis er fertig ist mit Essen und Trinken. 4 Und es geschehe, wenn er sich niederlegt, so merke den Ort, wo er sich hinlegt, und gehe und decke auf zu seinen Füßen und lege dich hin; er aber wird dir kundtun, was du tun sollst. 5 Und sie sprach zu ihr: Alles, was du sagst, will ich tun.
6 Und sie ging zur Tenne hinab und tat nach allem, was ihre Schwiegermutter ihr geboten hatte. 7 Und Boas aß und trank, und sein Herz wurde fröhlich; und er kam, um sich an dem Ende des Getreidehaufens niederzulegen. Da kam sie leise und deckte zu seinen Füßen auf und legte sich hin. 8 Und es geschah um Mitternacht, da schrak der Mann auf und beugte sich hin: und siehe, ein Weib lag zu seinen Füßen. 9 Und er sprach: Wer bist du? Und sie sprach: Ich bin Ruth, deine Magd; so breite deine Flügel And. üb.: deine Decke aus über deine Magd, denn du bist ein Blutsverwandter. 10 Und er sprach: Gesegnet seiest du von Jehova, meine Tochter! Du hast deine letzte Güte noch besser erwiesen als die erste, indem du nicht den Jünglingen nachgegangen bist, sei es armen oder reichen. 11 Und nun, meine Tochter, fürchte dich nicht! alles, was du sagst, werde ich dir tun; denn das ganze Tor meines Volkes weiß, daß du ein wackeres Weib bist. 12 Und nun, wahrlich, ich bin ein Blutsverwandter; doch ist auch ein näherer Blutsverwandter da als ich. 13 Bleibe diese Nacht; und es soll am Morgen geschehen, wenn er dich lösen will, gut, so mag er lösen; wenn er aber keine Lust hat, dich zu lösen, so werde ich dich lösen, so wahr Jehova lebt! Liege bis zum Morgen.
14 Und sie lag zu seinen Füßen bis zum Morgen; und sie stand auf, ehe einer den anderen erkennen konnte; denn er sprach: Es werde nicht kund, daß ein Weib auf die Tenne gekommen ist! 15 Und er sprach: Gib den Mantel her, den du anhast, und halte ihn. Und sie hielt ihn, und er maß sechs Maß Gerste und legte sie ihr auf; und er E. l.: sie ging in die Stadt. 16 Und sie kam zu ihrer Schwiegermutter; und sie sprach: Wie steht es mit dir, Eig. Als welche (oder wie) bist du? meine Tochter? Und sie berichtete ihr alles, was der Mann ihr getan hatte, 17 und sprach: Diese sechs Maß Gerste gab er mir, denn er sagte: Du sollst nicht leer zu deiner Schwiegermutter kommen. 18 Und sie sprach: Bleibe, meine Tochter, bis du weißt, wie die Sache ausfällt; denn der Mann wird nicht ruhen, er habe denn die Sache heute zu Ende geführt.
Ko Rutu rāua ko Poaha kei te Patunga Wīti
1 Nā, ka mea a Naomi tōna hungawai ki a ia, "Kaua ianei ahau e rapu i te okiokinga mōu, e tāku tamāhine, e puta mai ai te pai ki a koe? 2 Ehara ianei i te whanaunga nō tāua a Poaha nāna nei aua kōtiro, ōu hoa nā? Nanā, ko ā tēnei pō ia whakarererere ai i te pāpapa o te pārei i te patunga wīti. 3 Nā, horoia koe, ka whakawahi i a koe, ka kākahu ai i ōu kākahu, ka haere ki raro, ki te patunga wīti; kaua ia koe e whakaaturia ki taua tangata, ā mutu noa tāna kai, tāna inu. 4 Ā, ka takoto ia, nā, me titiro koe ki te wāhi e takoto ai ia; ā, ka haere atu, ka hura i ngā kākahu o ōna waewae, ka takoto; ko reira ia whakaatu ai ki a koe i tāu e mea ai."
5 Nā, ka mea tērā ki a ia, "Māku e mea ngā mea katoa i kōrerotia mai nā e koe ki ahau." 6 Nā, ko tōna haerenga ki raro, ki te patunga wīti, meatia ana e ia ngā mea katoa i whakahaua e tōna hungawai ki a ia.
7 Nā, ka kai a Poaha ka inu, ā, hari ana tōna ngākau, ā, ka haere, ka takoto ki te pito o te pūranga; nā, ko te āta haerenga o tērā, hurahia ana ngā kākahu o ōna waewae, nā, kua takoto. 8 Ā, i waenganui pō ka oho te mauri o taua tangata, ka tahuri ia; nā, he wahine e takoto ana i ōna waewae.
9 Nā, ka mea ia, "Ko wai koe?"
Ā, ka mea ake tērā, "Ko Rutu ahau, ko tāu pononga wahine; nā, uhia iho te pito o tōu ki tāu pononga; he whanaunga tupu hoki koe."
10 Nā, ka mea ia, "Kia manaakitia koe e Ihowā, e tāku tamāhine; nui atu hoki i tō te tīmatanga tōu aroha o te whakamutunga, i a koe kīhai nei i aru i ngā taitama, i te mea rawakore, i te mea whai taonga rānei. 11 Nā, kaua e wehi, e tāku tamāhine; ka meatia e ahau ki a koe āu mea katoa i kī mai ai; e mōhio ana hoki te pā katoa o tōku iwi he wahine koe e uaua ana ki te pai. 12 Nā, he tika anō, he whanaunga tupu ahau nōu; otiia tēnā anō tētahi e tata rawa ana i ahau. 13 Takoto mārie i tēnei pō; ā, i te ata ki te whakawhanaunga ia ki a koe, he tika, māna te tikanga whanaunga; ki te kāhore ia e pai māna te tikanga o te whanaunga ki a koe, nā māku te tikanga whanaunga ki a koe; e ora ana ā Ihowā. Āta takoto, kia taea rā anō te ata."
14 Nā, takoto tonu ia ki ōna waewae ā taea noatia te ata; ā, ka maranga, i te mea e kore te tangata e kite i tōna hoa. Nā, ka mea tērā, "Kei mōhiotia i haere mai he wahine ki te patunga wīti."
15 I mea anō ia, "Tēnā koa te koroka i runga i a koe nā, puritia mai." Nā, puritia ana e ia. Nā, ka mēhuatia atu ētahi pārei e ia, e ono ngā mēhua; ā, whakawahā atu ana ki a ia; nā, haere ana ia ki te pā.
16 Ā, nō tōna taenga ki tōna hungawai, ka mea tērā, "Kei te pēhea koe, e tāku tamāhine?"
Nā, kōrerotia ana e ia ki a ia ngā mea katoa i mea ai taua tangata ki a ia. 17 I mea anō ia, "Ko ēnei mēhua pārei e ono i hōmai e ia ki ahau; i mea hoki ki ahau, ‘Kei haere kau koe ki tōu hungawai.’ "
18 Nā, ka mea tērā, "Āta noho, e tāku tamāhine, kia mōhiotia rā anō e koe te tukunga iho o tēnei mea. E kore hoki e mutu tā taua tangata, kia oti rā anō tēnei mea i a ia āianei."