1 Steige herunter und setze dich in den Staub, Jungfrau, Tochter Babel! Setze dich hin zur Erde, ohne Thron, Tochter der Chaldäer! denn nicht mehr sollst du Weichliche und Verzärtelte genannt werden. 2 Nimm die Mühle und mahle Mehl; schlage deinen Schleier zurück, ziehe die Schleppe herauf, entblöße die Schenkel, wate durch Ströme; 3 aufgedeckt werde deine Blöße, ja, gesehen deine Schande! Ich werde Rache nehmen und Menschen nicht verschonen. - Eig. und Menschen nicht entgegenkommen4 Unser Erlöser, Jehova der Heerscharen ist sein Name, der Heilige Israels! - 5 Sitze stumm und gehe in die Finsternis, Tochter der Chaldäer! denn nicht mehr sollst du Herrin der Königreiche genannt werden. 6 Ich war ergrimmt über mein Volk, ich entweihte mein Erbteil, und ich gab sie in deine Hand. Du hast ihnen kein Erbarmen erzeigt, auf den Greis legtest du schwer dein Joch;
7 und du sprachst: In Ewigkeit werde ich Herrin sein! so daß du dir dieses nicht zu Herzen nahmst, das Ende davon nicht bedachtest. 8 Und nun höre dieses, du Üppige, die in Sicherheit wohnt, die in ihrem Herzen spricht: Ich bin’s und gar keine sonst! ich werde nicht als Witwe sitzen, noch Kinderlosigkeit kennen. 9 Dieses beides wird über dich kommen in einem Augenblick, an einem Tage: Kinderlosigkeit und Witwentum; in vollstem Maße werden sie über dich kommen, trotz der Menge deiner Zaubereien, trotz der gewaltigen Zahl deiner Bannsprüche. 10 Und du vertrautest auf deine Bosheit, du sprachst: Niemand sieht mich. Deine Weisheit und dein Wissen, das hat dich irregeführt; und du sprachst in deinem Herzen: Ich bin’s, und gar keine sonst! 11 Aber es kommt ein Unglück über dich, das du nicht wegzaubern kannst; und ein Verderben wird über dich herfallen, welches du nicht zu sühnen vermagst; und plötzlich wird eine Verwüstung über dich kommen, die du nicht ahnst. - 12 Tritt doch auf mit deinen Bannsprüchen und mit der Menge deiner Zaubereien, worin du dich abgemüht hast von deiner Jugend an! vielleicht kannst du dir Nutzen schaffen, vielleicht wirst du Schrecken einflößen. 13 Du bist müde geworden durch die Menge deiner Beratungen. Sie mögen doch auftreten und dich retten, die Himmelszerleger, die Sternebeschauer, welche jeden Neumond kundtun, was über dich kommen wird!… 14 Siehe, sie sind wie Stoppeln geworden, Feuer hat sie verbrannt! Vor der Gewalt der Flamme konnten sie ihr Leben nicht retten: es war keine Kohle, um sich zu wärmen, kein Feuer, um davor zu sitzen. 15 Also sind dir geworden, für welche du dich abgemüht hast; deine Handelsgenossen von deiner Jugend an, sie irren umher, ein jeder nach seiner Richtung hin; d. h. seiner Heimat zu niemand hilft dir.
He Whakawātanga ki Papurōna
1 "Haere iho, e noho ki te puehu,
e te tamāhine wāhina a Papurōna!
E noho ki te whenua, kāhore he torōna,
e te tamāhine a ngā Karari!
E kore hoki koe e kīia i muri
he kiri angiangi, he whakatarapī.
2 E mau ki ngā kōhatu mira, hurihia he parāoa;
tangohia ake tōu ārai,
huhua ake te waewae, kia takoto kau te hūhā;
e whiti i ngā awa.
3 Ka kitea ōu wāhi e takoto tahanga ana,
āe rā, ka kitea tōu mea e whakamā ai koe.
Ka rapu utu ahau,
e kore anō e whakaae ki tētahi tangata.
4 Ko tō tātou kaihoko – ko Ihowā o ngā mano tōna ingoa –
ko te Mea Tapu o Īharaira.
5 "Noho kupukore, haere ki te pōuri,
e te tamāhine a ngā Karari;
e kore hoki koe e kīia i muri,
ko te wahine rangatira o ngā kīngitanga.
6 I riri ahau ki tāku iwi,
i whakapokea tōku kāinga tupu;
tukua ana e ahau ki tōu ringa;
kīhai i puta tōu aroha ki a rātou,
whakataimahatia rawatia iho e koe tāu ioka
ki te kaumātua.
7 I mea anō koe, ‘Hei wahine rangatira ahau ake ake,’
nā, kīhai noa iho tōu ngākau i mea ki ēnei mea;
kīhai koe i mahara ki tōna mutunga.
8 "Nā, whakarongo āianei ki tēnei,
e te wahine e whai nā ki ngā āhuareka,
e noho kore wehi nā,
e mea nā i roto i tōu ngākau,
‘Tēnei ahau, kāhore atu hoki, ko ahau anake;
e kore ahau e noho pouaru,
e kore ahau e mōhio ki te matenga o ngā tamariki.’
9 Otirā, ka pā whakarere ēnei
e rua ki a koe i te rā kotahi:
te matenga o ngā tamariki, te pouarutanga;
ka pā ēnei ki a koe i tōna tōnuitanga,
ahakoa te nui o āu mahi mākutu,
te maha rawa o āu whaiwhaiā.
10 I whakawhirinaki hoki koe ki tōu kino,
i mea, ‘Kāhore he kaititiro mōku.’
Ko ōu whakaaro nui me tōu mōhio,
nā ēnā koe i whakangau kē;
i mea ai koe i tōu ngākau,
‘Ko ahau tēnei, kāhore kē atu, ko ahau anake.’
11 Mō reira ka tae mai te kino ki a koe,
e kore tōna putanga e mōhiotia e koe,
ka taka anō te hē ki a koe,
e kore e taea e koe te karo;
ka tae hohoro mai anō ki a koe te whakangaro,
e kore e mōhiotia e koe.
12 "Tēnā rā, e tū, me āu whaiwhaiā,
me āu mākutu maha,
i mahia rā e koe i tōu tamarikitanga ake,
me kāhore koe e whai pai,
me kāhore tāu e taea.
13 Kua hōhā koe i te maha o ngā whakaaro i whakatakotoria e koe.
Tēnā rā, kia tū ngā kaiwhakaaro ki ngā rangi,
ngā kaititiro ki ngā whetū,
ngā mea mōhio ki ngā marama,
kia whakaorangia koe e rātou
i ngā mea meāke tūpono ki a koe.
14 Nanā, ka rite rātou ki te kakau wīti,
ka wera i te ahi;
e kore rātou e ora i te ngaunga a te ahi;
ehara i te ngārahu hei whakamahanatanga,
ehara hoki i te ahi hei painatanga.
15 Nā, ka pērā ngā mea ki a koe, i mahi ai koe ki reira;
ko te hunga i hokohoko ki a koe mai i tōu taitamarikitanga,
ka kotiti atu rātou ki tōna wāhi, ki tōna wāhi;
kāhore he kaiwhakaora mōu."