Cânticos 8

1 Ho, se vi estus al mi kiel frato,

Kiu suĉis la mamojn de mia patrino!

Se mi renkontus vin ekstere, mi kisus vin;

Kaj tamen neniu malestimus min.

2 Mi gvidus vin, mi enkondukus vin en la domon de mia patrino;

Vi instruus min,

Kaj mi trinkigus al vi la spicitan vinon kaj la granatsukon.

3 Lia maldekstra mano estu sub mia kapo,

Kaj lia dekstra ĉirkaŭprenu min!

4 Mi ĵurligas vin, ho filinoj de Jerusalem,

Ne veku nek sendormigu la amatinon,

Ĝis ŝi mem volos.

5 Kiu estas ŝi, kiu venas el la dezerto,

Sin apogante sur sia amato?

Sub la pomarbo mi vekis vin;

Tie, kie via patrino vin naskis,

Kie vin naskis via naskintino.

6 Konservu min kiel sigelon en via koro, kiel sigelon sur via brako;

Ĉar la amo estas forta kiel la morto;

La ĵaluzo estas nefleksebla kiel Ŝeol;

Ĝiaj brulaĵoj estas brulaĵoj de fajro,

La flamo de la Eternulo.

7 Granda akvo ne povas estingi la amon,

Kaj riveroj ne povas superakvi ĝin;

Se homo proponus doni la tutan havaĵon de sia domo por la amo,

Oni malestime lin forpuŝus.

8 Nia fratino ankoraŭ estas malgranda,

Kaj mamojn ŝi ankoraŭ ne havas;

Kion ni faros al nia fratino,

Kiam oni svatos ŝin?

9 Se ŝi estos muro, ni konstruos sur ŝi arĝentan palacon;

Kaj se ŝi estos pordo, ni ĉirkaŭbaros ŝin per traboj el cedro.

10 Mi estas muro, kaj miaj mamoj kiel turoj;

Mi jam estis al li kiel iu, kiu trovis favoron.

11 Salomono posedis vinberĝardenon en Baal-Hamon;

Li luigis la vinberĝardenon al gardistoj;

Ĉiu devas alporti milon da arĝentaj moneroj pro ĝiaj fruktoj.

12 Mia propra vinberĝardeno estas antaŭ mi.

La milon al vi, ho Salomono,

Kaj ducent al la gardistoj de ĝiaj fruktoj.

13 Ho vi, loĝantino de la ĝardenoj,

La kamaradoj volas aŭskulti vian voĉon;

Al mi ĝin aŭdigu.

14 Forkuru, ho mia amato,

Kaj similiĝu al gazelo aŭ al cervo

Sur la montoj de aromaĵoj.

1 Ah! Quem me dera que

foras como meu irmão,

que mamou aos seios

de minha mãe!

Quando te encontrasse lá fora,

beijar-te-ia,

e não me desprezariam!

2 Levar-te-ia e te introduziria

na casa de minha mãe,

e tu me ensinarias;

eu te daria a beber

do vinho aromático

e do mosto das minhas romãs.

3 A sua mão esquerda esteja

debaixo da minha cabeça,

e a sua direita me abrace.

4 Conjuro-vos, ó filhas de Jerusalém,

que não acordeis

nem desperteis o meu amor,

até que queira.

O sexto cântico

Coro

5 Quem é esta que sobe

do deserto,

e vem encostada ao seu amado?

Esposa

Debaixo da macieira

te despertei;

ali esteve tua mãe com dores;

ali esteve com dores

aquela que te deu à luz.

6 Põe-me como selo

sobre o teu coração,

como selo sobre o teu braço,

porque o amor é forte

como a morte,

e duro como a sepultura

o ciúme;

as suas brasas

são brasas de fogo,

com veementes labaredas.

7 As muitas águas não podem

apagar este amor,

nem os rios afogá-lo;

ainda que alguém desse

todos os bens de sua casa

pelo amor,

certamente o desprezariam.

Os irmãos

8 Temos uma irmã pequena,

que ainda não tem seios;

que faremos a esta nossa irmã,

no dia em que dela

se falar?

9 Se ela for um muro,

edificaremos sobre ela

um palácio de prata;

e, se ela for uma porta,

cercá-la-emos

com tábuas de cedro.

Esposa

10 Eu sou um muro,

e os meus seios

são como as suas torres;

então eu era aos seus olhos

como aquela que acha paz.

Coro

11 Teve Salomão uma vinha

em Baal-Hamom;

entregou-a a uns guardas;

e cada um lhe trazia pelo seu fruto

mil peças de prata.

Esposa

12 A minha vinha,

que me pertence,

está diante de mim;

as mil peças de prata são

para ti, ó Salomão,

e duzentas para os que guardam

o seu fruto.

Esposo

13 Ó tu, que habitas nos jardins,

os companheiros estão atentos

para ouvir a tua voz;

faze-me, pois, também ouvi-la.

Esposa

14 Vem depressa, amado meu,

e faze-te semelhante ao gamo

ou ao filho dos veados

sobre os montes dos aromas.