1 Coríntios 13

1 Se mi parolus la lingvojn de homoj kaj anĝeloj, sed ne havus amon, mi fariĝus sonanta kupro aŭ tintanta cimbalo. 2 Kaj se mi posedus la profetpovon, kaj komprenus ĉiujn misterojn kaj ĉian scion; kaj se mi havus ĉian fidon, tiel ke mi povus formovi montojn, sed ne havus amon, mi estus nenio. 3 Kaj se mi disdonus mian tutan havon por nutri la malsatulojn, kaj se mi lasus mian korpon por forbrulo, sed ne havus amon, per tio mi neniom profitus. 4 Amo longe suferas, kaj bonfaras; amo ne envias; amo ne fanfaronas, ne ŝveligas sin, 5 ne kondutas nedece, ne celas por si mem, ne koleriĝas, ne pripensas malbonon, 6 ne ĝojas pri maljusteco, sed kunĝojas kun vereco; 7 ĉion toleras, ĉion kredas, ĉion esperas, ĉion eltenas. 8 Amo neniam pereas; sed, ĉu estas profetadoj, ili neniiĝos; ĉu lingvoj, ili ĉesiĝos; ĉu estas scio, ĝi neniiĝos. 9 Ĉar ni scias laŭparte, kaj ni profetadas laŭparte; 10 sed kiam venos perfektaĵo, tiam neniiĝos tio, kio estas laŭparta. 11 Kiam mi estis infano, kiel infano mi parolis, kiel infano mi sentis, kiel infano mi pensis; nun fariĝinte plenaĝulo, mi jam forigis la infanaĵojn. 12 Ĉar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon ĉe okulo; nun mi konas laŭparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaŭ mi estas konita. 13 Restas do nun fido, espero, amo, tiuj tri; kaj la plej granda el ili estas amo.

1 Quand même je parlerais toutes les langues des hommes, et même des anges; si je n’ai point la charité, je ne suis que comme l’airain qui résonne, ou comme une cymbale qui retentit.

2 Et quand même j’aurais le don de prophétie, et que je connaîtrais tous les mystères et la science de toutes choses; et quand même j’aurais toute la foi jusqu’à transporter les montagnes; si je n’ai point la charité, je ne suis rien.

3 Et quand même je distribuerais tout mon bien pour la nourriture des pauvres, et que même je livrerais mon corps pour être brûlé; si je n’ai point la charité, cela ne me sert de rien.

4 La charité est patiente; elle est pleine de bonté; la charité n’est point envieuse; la charité n’est point insolente; elle ne s’enfle point d’orgueil;

5 Elle n’est point malhonnête; elle ne cherche point son intérêt; elle ne s’aigrit point; elle ne soupçonne point le mal;

6 Elle ne se réjouit point de l’injustice, mais elle se réjouit de la vérité;

7 Elle excuse tout, elle croit tout, elle espère tout, elle supporte tout.

8 La charité ne périt jamais; pour ce qui est des prophéties, elles seront abolies, et le don des langues cessera, et la connaissance sera anéantie;

9 Car nous ne connaissons qu’imparfaitement, et nous ne prophétisons qu’imparfaitement;

10 Mais quand la perfection sera venue, alors, ce qui est imparfait sera aboli.

11 Quand j’étais enfant, je parlais comme un enfant, je jugeais comme un enfant, je pensais comme un enfant; mais lorsque je suis devenu homme, j’ai quitté ce qui tenait de l’enfant.

12 Nous voyons présentement confusément et comme dans un miroir, mais alors nous verrons face à face; présentement je connais imparfaitement, mais alors je connaîtrai comme j’ai été connu.

13 Maintenant donc, ces trois vertus demeurent: la foi, l’espérance et la charité; mais la plus grande est la charité.