1 Ano ra ko Eripata Temani; i mea ia,2 E whai pai ano ranei te Atua i te tangata? He pono e whai pai te tangata i a ia ano ki te mea he ngakau mohio tona.3 He oranga ngakau ranei ki te Kaha Rawa tou tika? Hei taonga ranei ki a ia, ki te meinga e koe ou ara kia tino tika?4 He wehi ranei nou i a ia i whakahe ai ia i a koe, i whakawa ai i a koe?5 He teka ianei he nui tou he? Kahore hoki he pito whakamutunga o ou kino.6 I tangohia noatia hoki e koe nga mea a tou teina hei taunaha, huia ana e koe nga kakahu o te hunga e noho tahanga ana.7 Kihai i whakainumia e koe ki te wai te hunga ngenge; kaiponuhia ana e koe he taro ki te hunga e matekai ana.8 Ko te tangata marohirohi, i a ia te whenua; ko te tangata honore, noho ana ia i reira.9 Ko nga pouaru, unga rawakoretia atu ana e koe, whatiwhatiia ana nga ringa o nga pani.10 Na reira karapotia putia ana koe e nga mahanga, raruraru ana koe i te wehi pa whakarere;11 I te pouri ranei, e kore ai koe e kite; a nui atu te wai e taupoki na i a koe.12 He teka ianei kei te wahi tiketike o te rangi te Atua? Tirohia atu ano hoki a runga o nga whetu, to ratou teitei!13 A e mea na koe, He aha ta te Atua e mohio ai? E puta mai ranei tana whakawa i roto i te kapua pouri?14 Ko tona wahi ngaro ko nga kapua matotoru, te kite ia; kei te taiawhio ano ia i nga rangi.15 Ka mau tonu ranei koe ki te ara o mua, i haerea ra e nga tangata kikino?16 I kapohia atu nei i te mea kahore ano i rite o ratou ra; tahoroa ana to ratou turanga ano he awa:17 I mea nei ki te Atua, Mawehe atu i a matou; a, He aha e taea e te Kaha Rawa mo matou?18 Heoi i whakakiia e ia o ratou whare ki nga mea papai: ko te whakaaro ia o te hunga kino e matara atu ana i ahau.19 E kite ana te hunga tika, a koa ana: kataina iho ratou e te hunga harakore:20 Me te ki, He pono kua haukotia te hunga i tahuri mai ki a tatou, pau ake i te ahi te toenga o ratou.21 Waiho ia hei hoa mou, katahi koe ka ata noho; ma reira ka tae mai ai te pai ki a koe.22 Tahuri mai ra ki te ture a tona mangai, rongoatia hoki ana kupu ki roto ki tou ngakau.23 Ki te hoki koe ki te Kaha Rawa, tera koe e hanga; ki te nekehia atu e koe te kino kia mamao i ou teneti.24 A ka whakapuranga koe i tau taonga ki te puehu, te koura o Opira ki waenga i nga kohatu o nga awa;25 A ko te Kaha Rawa hei taonga mou, hei hiriwa utu nui ki a koe.26 Ko reira hoki koe ahuareka ai ki te Kaha Rawa, a ka ara ake tou mata ki te Atua.27 Ka inoi ano koe ki a ia, a ka whakarongo mai ia ki a koe; ka whakamana ano e koe au kupu taurangi.28 Ka whakatakotoria hoki e koe he tikanga, a ka whakapumautia ki a koe; ka whiti ano te marama ki runga ki ou ara.29 Ki te maka koe e ratou ki raro, ka ki koe, Tenei ano he whakaarahanga ake; ka whakaorangia ano e ia te ngakau whakaiti.30 Ka whakaorangia e ia te tangata ahakoa ehara i te harakore: ae ra, ka whakaorangia ia e te ma o ou ringa.
1 Elifaz de Temã tomou a palavra nestes termos:2 Pode o homem ser útil a Deus? O sábio só é útil a si mesmo.3 De que serve ao Todo-poderoso que tu sejas justo? Tem ele interesse que teu proceder seja íntegro?4 É por causa de tua piedade que ele te pune, e entra contigo em juízo?5 Não é enorme a tua malícia, e não são inumeráveis as tuas iniqüidades?6 Sem causa tomaste penhores a teus irmãos, despojaste de suas vestes os miseráveis;7 não davas água ao sedento, recusavas o pão ao esfomeado.8 A terra era do mais forte, e o protegido é que nela se estabelecia.9 Despedias as viúvas com as mãos vazias, quebravas os braços dos órfãos.10 Eis por que estás cercado de laços, e os terrores súbitos te amedrontam.11 A luz obscureceu-se; já não vês nada; e o dilúvio águas te engole.12 Não está Deus nas alturas dos céus? Vê a cabeça das estrelas como está alta!13 E dizes: Que sabe Deus? Pode ele julgar através da nuvem opaca?14 As nuvens formam um véu que o impede de ver; ele passeia pela abóbada do céu.15 Segues, pois, rotas antigas por onde andavam os homens iníquos16 que foram arrebatados antes do tempo, e cujos fundamentos foram arrastados com as águas,17 e que diziam a Deus: Retira-te de nós, que poderia fazer-nos o Todo-poderoso?18 Foi ele, entretanto, que lhes cumulou de bens as casas; - longe de mim os conselhos dos maus! -19 Vendo-os, os justos se alegram, e o inocente zomba deles:20 Nossos inimigos estão aniquilados, e o fogo devorou-lhes as riquezas!21 Reconcilia-te, pois, com {Deus} e faz as pazes com ele, é assim que te será de novo dada a felicidade;22 aceita a instrução de sua boca, e põe suas palavras em teu coração.23 Se te voltares humildemente para o Todo-poderoso, se afastares a iniqüidade de tua tenda,24 se atirares as barras de ouro ao pó, e o ouro de Ofir entre os pedregulhos da torrente,25 o Todo-poderoso será teu ouro e um monte de prata para ti.26 Então farás do Todo-poderoso as tuas delícias, e levantarás teu rosto a Deus.27 Tu lhe rogarás, e ele te ouvirá, e cumprirás os teus votos:28 formarás os teus projetos, que terão feliz êxito, e a luz brilhará em tuas veredas.29 Pois Deus abaixa o altivo e o orgulhoso, mas socorre aquele que abaixa os olhos.30 Salva o inocente, o qual é libertado pela pureza de suas mãos.