He Whakaaro Momo Kē
1 Mā ngā ngaro mate ka piro whakahouhou ai te hinu a te kaiwhakananu;
ka pērā anō te whakaaro nui me te ingoa nui,
he iti noa te wairangi māna e tāmi.
2 Kei tōna ringa matau te ngākau o te tangata whakaaro nui;
kei tōna mauī ia te ngākau o te wairangi.
3 Āe rā hoki, ka haere te wairangi i te ara, ka taka ōna mahara,
ā, ka kōrero ia ki ngā tāngata katoa he wairangi ia.
4 Ki te ara te wairua o te rangatira, he riri ki a koe,
kaua tōu wāhi e whakarērea;
ka ai hoki te whakangāwari hei whakamārie mō ngā hara nui.
5 Tēnei tētahi kino i kitea e ahau i raro i te rā,
e rite tonu ana ki te hē i puta mai i te rangatira:
6 ko te wairangi e whakanohoia ana ki runga ki ngā wāhi tiketike rawa,
ā, ko ngā tāngata taonga e noho ana i te wāhi i raro.
7 I kite ahau i ngā kaimahi i runga i te hōiho,
ā, ko ngā rangatira e haere ana, ānō he kaimahi, i runga i te whenua.
8 Ko te tangata e keri ana i te rua, ka taka anō ki roto;
ko te tangata e wāhi ana i te taiepa, ka ngaua e te nākahi.
9 Ko te tangata e tārai ana i ngā kōhatu, ka mamae anō i reira;
ko te tangata e tata ana i te rākau, ka ora noa anō i reira.
10 Ki te pūhuki te rino, ā, kāhore e whakakoia te mata,
kia nui ake anō tōna kaha;
he pai ia ngā whakaaro nui hei whakatikatika.
11 Ki te ngau te nākahi i te mea kīanō i whakawaia,
kāhore hoki he painga o te kaiwhakawai.
12 He ātaahua ngā kupu a te māngai o te tangata whakaaro nui;
tēnā ko te wairangi ka horomia a ia anō e ōna ngutu.
13 Ko te tīmatanga o ngā kupu a tōna māngai he wairangi;
ko te mutunga o tāna kōrero, he haurangi, he hē.
14 He maha anō hoki ngā kupu a te wairangi;
engari e kore te tangata e mōhio ko te aha e puta mai.
Nā, ko ngā mea e puta mai i muri i a ia,
mā wai rā e whakaatu ki a ia?
15 Hōhā iho ngā wairangi i tāna mahi, i tāna mahi;
e kore nei hoki ia e mātau ki te haere ki te pā.
16 Auē te mate mōu, e te whenua he tamaiti nei tōu kīngi,
ā, e kai ana ōu rangatira i te ata!
17 Ka hari koe, e te whenua, he tamaiti nei nō ngā rangatira tōu kīngi,
ā, e kai ana ōu rangatira i te wā e tika ai –
hei mea whakakaha, ehara i te mea hei whakahaurangi.
18 Mā te māngere ka totohu iho ai te tuanui o te whare;
mā te ngoikore anō o ngā ringa ka tūturu ai te whare.
19 Hei mea mō te kata te hākari i tukua ai,
he mea whakahari anō te wāina;
ā, mā te hiriwa ka rite ai ngā mea katoa.
20 Kaua e kangā te kīngi, kaua rawa i roto i tōu whakaaro;
kaua hoki e kangā te tangata taonga i roto i tōu whare moenga;
nō te mea ka kawea te reo e tētahi manu o te rangi,
ka kōrerotia hoki taua mea e tētahi mea whai parirau.
A primazia da sabedoria
1 Assim como as moscas mortas
fazem exalar mau cheiro
e inutilizar o unguento do perfumador,
assim é, para o famoso
em sabedoria e em honra,
um pouco de estultícia.
2 O coração do sábio
está à sua direita,
mas o coração do tolo
está à sua esquerda.
3 E, até quando o tolo vai pelo caminho,
falta-lhe o seu entendimento
e diz a todos
que é tolo.
4 Levantando-se contra ti
o espírito do governador,
não deixes o teu lugar,
porque a submissão
é um remédio que aplaca grandes ofensas.
5 Ainda há um mal que vi debaixo do sol, como o erro que procede do governador. 6 A estultícia está posta em grandes alturas, mas os ricos estão assentados em lugar baixo. 7 Vi os servos a cavalo, e os príncipes andando sobre a terra como servos.
8 Quem abrir uma cova,
nela cairá,
e quem romper um muro,
uma cobra o morderá.
9 Aquele que transporta pedras,
será maltratado por elas,
e o que racha lenha
expõe-se ao perigo.
10 Se estiver embotado o ferro,
e não se afiar o corte,
então se deve redobrar a força;
mas a sabedoria
é excelente para dirigir.
11 Seguramente a serpente morderá
antes de estar encantada,
e o falador não é melhor.
12 Nas palavras da boca do sábio
há favor,
porém os lábios do tolo
o devoram;
13 O princípio das palavras
da sua boca é a estultícia,
e o fim do seu falar
um desvario péssimo.
14 O tolo multiplica as palavras,
porém, o homem não sabe
o que será;
e quem lhe fará saber
o que será depois dele?
15 O trabalho dos tolos a cada um deles fatiga,
porque não sabem como ir à cidade.
16 Ai de ti, ó terra,
quando teu rei é uma criança,
e cujos príncipes comem
de manhã.
17 Bem-aventurada tu, ó terra,
quando teu rei é filho dos nobres,
e teus príncipes comem a seu tempo,
para se fortalecerem,
e não para bebedice.
18 Por muita preguiça
se enfraquece o teto,
e pela frouxidão das mãos
a casa goteja.
19 Para rir se fazem banquetes,
e o vinho produz alegria,
e por tudo o dinheiro responde.
20 Nem ainda no teu pensamento
amaldiçoes ao rei,
nem tampouco no mais interior
da tua recâmara
amaldiçoes ao rico;
porque as aves dos céus
levariam a voz,
e os que têm asas
dariam notícia do assunto.
Almeida Corrigida Fiel | acf ©️ 1994, 1995, 2007, 2011 Sociedade Bíblica Trinitariana do Brasil (SBTB). Todos os direitos reservados. Texto bíblico utilizado com autorização. Saiba mais sobre a SBTB. A Missão da SBTB é: Uma cópia da Bíblia Fiel ®️ para cada pessoa. Ajude-nos a cumprir nossa Missão!