2 Pita 3

Ka Hoki Mai a te Ariki

1 Ko te rua tēnei o āku pukapuka, e ōku hoa aroha, ka tuhituhia atu nei ki a koutou; hei whakaoho taua rua i ō koutou hinengaro tinihangakore kia mahara. 2 Kia mahara ai koutou ki ngā kupu i kōrerotia i mua e ngā poropiti tapu, ki tā mātou hoki, ki tā ngā āpōtoro a te Ariki, a te Kaiwhakaora.

3 Ko tēnei tā koutou e mātau ai i te tuatahi, tērā e puta mai ētahi kaiwhakamanumanu i ngā rā whakamutunga, e haere ana i runga i ngā ritenga o ō rātou hiahia ake, 4 e mea ana, "Kei hea te kōrero o tōna haerenga mai? Mau tonu hoki ngā mea katoa nō te moenga rā anō o ngā mātua, pērā tonu me tō te orokohanganga." 5 Nā rātou tonu i whakakūware ki tēnei, nā te kupu a te Atua ngā rangi i mua, me te whenua anō tōtoka tonu i roto i te wai, nā te wai anō hoki. 6 He hurihanga nā ēnei i ngaro ai i te wai te ao o tērā wā. 7 Ko ngā rangi onāianei ia me te whenua, he mea rongoā nā taua kupu rā anō, he mea waiho mārire mō te ahi, ina taea te rā o te whakawākanga, o te whakangaromanga o ngā tāngata karakiakore.

8 Kei kūware ia koutou, e ōku hoa aroha, ki tēnei mea kotahi, ki tā te Ariki he rā kotahi rite tonu ki ngā tau kotahi mano, ngā tau kotahi mano rite tonu ki te rā kotahi. 9 Kāhore he whakaroa o te Ariki ki tāna kupu whakaari, kāhore e rite ki tā ētahi e kī nei he whakaroa; engari e manawanui ana ki a tātou, kāhore ōna whakaaro mō te tangata kia ngaro; engari kia tae katoa ki te rīpenetā.

10 E puta mai hoki te rā o te Ariki ānō he tāhae i te pō; ko reira pahemo atu ai ngā rangi, tōna nui hoki o te tangi; nā, ka ngiha ngā mea tīmatanga i te ahi, ka rewa; ā, pau ake i te ahi te whenua me āna mahi.

11 Heoi, mō te rewa nei ēnei mea katoa, kia pēhea rā he tikanga mā koutou i runga i te whakahaere tapu, i te karakia; 12 me te tūmanako, me te tākare anō koutou ki te taenga mai o te rā o te Atua, e rewa ai ngā rangi i te ahi, e ngiha ai ngā mea tīmatanga, e memeha ai? 13 Heoi, kei te tūmanako tātou ki ngā rangi hou, ki te whenua hou, ki tāna i whakaari mai ai, kei reira te tika e noho ana.

14 Mō konei rā, e ōku hoa aroha, i a koutou ka tūmanako nā ki ēnei mea, kia puta tō koutou uaua kia rokohina e ia i runga i te rangimārie, tē whai ira, tē whai koha i tōna aroaro. 15 Kia mahara anō ki te manawanui o tō tātou Ariki, he whakaora; ko te mea hoki ia i tuhituhia ki a koutou e tō tātou teina aroha, e Pāora, he mea i rite tonu ki te mātauranga kua hōmai nei ki a ia; 16 i pērā anō i āna pukapuka katoa, i kōrerotia hoki ēnei mea ki reira. Kei reira anō hoki ētahi mea he pakeke nei ki te whakaaro, whakawiria kētia ake e te hunga kūware, e te hunga kāhore anō i ū; ko tā rātou hanga anō ia ki ērā atu karaipiture, ā, ngaro iho rātou.

17 Nā, e ōku hoa aroha, ka mātau wawe nei koutou ki ēnei mea, kia tūpato kei kāhakina atu koutou e te hē o te hunga kino, kei taka atu, kei kore e ū. 18 Engari kia neke ake i runga i te aroha noa, i te mātauranga o tō tātou Ariki, arā, o te Kaiwhakaora, o Īhu Karaiti. Waiho atu i a ia te korōria, āianei, ā ake tonu atu. Āmine.

Die wederkoms van die Here.

1 DIT is reeds die tweede brief, geliefdes, wat ek aan julle skrywe. In albei wil ek deur herinnering julle suiwere gesindheid opwek,

2 sodat julle die woorde kan onthou wat deur die heilige profete tevore gespreek is, en die gebod van ons, apostels van die Here en Verlosser.

3 Dit moet julle veral weet, dat daar aan die einde van die dae spotters sal kom wat volgens hulle eie begeerlikhede wandel

4 en sê: Waar is die belofte van sy wederkoms? Want vandat die vaders ontslaap het, bly alles soos dit was van die begin van die skepping af.

5 Want moedswillig vergeet hulle dat daar van lankal af hemele was en 'n aarde wat uit water en deur water ontstaan het deur die woord van God,

6 waardeur die toenmalige wêreld met water oorstroom is en vergaan het.

7 Maar die teenswoordige hemele en die aarde is deur dieselfde woord as 'n skat weggelê en word vir die vuur bewaar teen die dag van die oordeel en die verderf van die goddelose mense.

8 Maar laat hierdie een ding julle nie ontgaan nie, geliefdes, dat een dag by die Here soos duisend jaar is en duisend jaar soos een dag.

9 Die Here vertraag nie die belofte soos sommige dit vertraging ag nie, maar Hy is lankmoedig oor ons en wil nie hê dat sommige moet vergaan nie, maar dat almal tot bekering moet kom.

10 Maar die dag van die Here sal kom soos 'n dief in die nag, waarin die hemele met gedruis sal verbygaan en die elemente sal brand en vergaan, en die aarde en die werke wat daarop is, sal verbrand.

11 Terwyl al hierdie dinge dan vergaan, hoedanig moet julle nie wees in heilige wandel en godsvrug nie? —

12 julle wat die koms van die dag van God verwag en verhaas, waardeur die hemele deur vuur sal vergaan en die elemente sal brand en versmelt.

13 Maar ons verwag volgens sy belofte nuwe hemele en 'n nuwe aarde waarin geregtigheid woon.

14 Daarom, geliefdes, terwyl julle hierdie dinge verwag, beywer julle dat julle vlekkeloos en onberispelik voor Hom bevind mag word in vrede.

15 En ag die lankmoedigheid van onse Here as saligheid, soos ons geliefde broeder Paulus ook met die wysheid wat aan hom gegee is, aan julle geskryf het,

16 net soos in al die briewe. Hy spreek daarin oor hierdie dinge, waarvan sommige swaar is om te verstaan, wat die ongeleerde en onvaste mense verdraai, net soos die ander Skrifte, tot hul eie verderf.

17 Noudat julle dit dan vooruit weet, geliefdes, moet julle op jul hoede wees dat julle nie miskien meegesleep word deur die dwaling van sedelose mense en wegval uit jul eie vastigheid nie.

18 Maar julle moet toeneem in die genade en kennis van onse Here en Saligmaker, Jesus Christus. Aan Hom kom die heerlikheid toe, nou sowel as in die dag van die ewigheid. Amen.