1 He īnoi nā Hapakuku poropiti, ko Hikionoto te waiata.
2 E Ihowā, kua rongo ahau i tōu rongo,
wehi ana ahau, e Ihowā.
Kia ora tāu mahi i waenganui o ngā tau,
kia mātauria i waenganui o ngā tau;
i te mea e riri ana, mahara ki te tohu tangata.
3 I haere mai te Atua i Temana,
te Mea Tapu i Maunga Parana. Hera
Hei hīpoki tōna korōria mō ngā rangi;
kī tonu te whenua i te whakamoemiti ki a ia.
4 Ko tōna tīahotanga ānō ko te mārama;
he hihi e puta ana mai i tōna ringa;
i reira anō te hunanga o tōna kaha.
5 I mua i a ia te mate urutā e haere ana,
i puta anō he mura whānāriki i ōna waewae.
6 Tū ana ia, ā, whanganga ana e ia te whenua;
i titiro ia, ā, tītaria ana e ia ngā iwi.
Rererere ana ngā maunga onamata,
piko ana ngā pukepuke ō mua;
ko ōna ara koia anō kei onamata.
7 I kite ahau, kei te tuatea ngā tēneti o Kūhana;
wiri ana ngā tauārai o te whenua o Miriana.
8 I riri rānei a Ihowā ki ngā awa?
Ki ngā awa rānei tōu riri,
ki te moana rānei tōu riri?
I haere ai koe i runga i āu hōiho,
i āu hāriata whakaora?
9 I meinga tāu kōpere kia noho tahanga;
ko ngā oati ki ngā hapū he kupu pono. Hera
Wāhia ana e koe te whenua ki ngā awa.
10 I kite ngā maunga i a koe, ā, wehi ana;
i pahemo ake te waipuke o ngā wai;
i puaki te reo o te rire,
ā, ara ana ōna ringa ki runga.
11 Tū ana te rā me te marama i tō rāua kāinga,
haere ana rātou i te mārama o āu pere,
i te wherikotanga o tāu tao kanapa.
12 Hāereerea ana e koe te whenua i runga i te āritarita,
patua ā-wītitia ana e koe ngā iwi i runga i te riri.
13 I puta koe ki te whakaora i tāu iwi,
āe rā, ki te whakaora i tāu i whakawahi ai.
Pakaru ana i a koe te upoko i roto o te whare o te hunga kino,
takoto kau ana te tūranga, ā taea noatia te kakī. Hera
14 Werohia ana e koe te upoko o ōna ariki ki āna tokotoko anō;
ānō he paroro rātou e āki mai ana ki te tītaritari i ahau;
ko tō rātou koanga ngākau he kai puku i te rawakore.
15 Takahia ana e koe te moana ki ōu hōiho,
te haupūranga o ngā wai nunui.
16 I tōku rongonga, wiri ana tōku kōpū;
oraora ana ōku ngutu i te reo.
Ngoto ana te pirau ki roto ki ōku wheua,
ā, wiri ana ahau i tōku wāhi.
He mea ia e whai okiokinga ai ahau i te rā o te raru,
i te haerenga ake ki te iwi e kōkiri ana mai ki a ia me āna kaieke hōiho.
17 Ahakoa kore te piki e kōpuku,
kore ngā wāina e whai hua;
ka hē te mahi ōriwa,
kāhore hoki ngā māra e whai kai;
ko ngā hipi poto ake i roto i ngā taiepa,
kāhore hoki he kau i roto i ngā taiepa kau;
18 otiia, ka koa ahau ki a Ihowā,
ka whakamanamana ki te Atua o tōku whakaoranga.
19 Ko Ihowā, ko tōku Ariki, tōku kaha,
ka meinga e ia ōku waewae kia rite ki ō te hāta,
ka meinga anō ahau e ia kia takahi i runga i ōku wāhi tiketike.
Ki te tino kaiwaiata i runga i āku mea whakatangi.
1 Oração do profeta Habacuc. Em tom de lamentação.
2 Senhor, eu ouvi a vossa mensagem e enchi-me de temor diante de vossa obra. Fazei-a reviver no decorrer das idades, no decorrer das idades tornai-a manifesta. Em vossa ira, lembrai-vos da misericórdia!
3 Deus vem de Temã, o Santo vem do monte de Farã. Sua majestade cobre os céus, e a terra se enche de sua glória.
4 Seu esplendor é deslumbrante como a luz, de suas mãos brotam raios; ali está o véu de seu poder.
5 A calamidade avança diante dele, a febre ardente lhe segue as pegadas.
6 Levantando-se, sacode ele a terra, olha e faz tremer as nações. Deslocam-se as montanhas eternas, desfazem-se as colinas antigas, e lhe abrem amplos caminhos!
7 Vejo em aflição as tendas da Etiópia, tremem os pavilhões de Madiã.
8 Porventura é contra os rios que se inflama o Senhor, é contra os rios que se desencadeia a vossa ira? Ou é contra o mar que se acende o vosso furor, quando montais em vossos cavalos e em vossos carros triunfais?
9 Mostra-se desnudado o vosso arco, vossas flechas são as palavras que jurastes, fendeis a terra e dela saem torrentes.
10 À vossa vista tremem os montes, cai uma tromba-d’água, o abismo faz ouvir a sua voz, e levanta as mãos para o alto.
11 O sol e a lua ficam em sua morada, ao verem a luz de vossas flechas que voam, e o brilho fulgurante de vossa lança.
12 Vós calcais a terra em vosso furor, com a vossa cólera esmagais as nações.
13 Partistes para a guerra, para a salvação do vosso povo, para a salvação do vosso Ungido. Derrubastes o teto da casa do ímpio, pusestes a nu os seus fundamentos até a base.
14 Transpassastes com vossas setas a cabeça dos príncipes que se precipitavam para nos dispersar, soltando gritos de alegria, como para devorar o infeliz em seu retiro.
15 Lançastes vossos cavalos através do mar no turbilhão das muitas águas.
16 Ao ouvir esse tumulto, minhas entranhas comoveram-se; ao seu ruído meus lábios tremeram; a cárie penetra nos meus ossos, e meus passos vacilam debaixo de mim. Esperarei em silêncio o dia da aflição, que se há de levantar sobre o povo que nos oprime,
17 porque então a figueira não brotará, nulo será o produto das vinhas, faltará o fruto da oliveira, e os campos não darão de comer. Não haverá mais ovelhas no aprisco, nem gado nos estábulos.
18 Eu, porém, me regozijarei no Senhor. Encontrarei minha alegria no Deus de minha salvação.
19 Javé, meu Senhor, é minha força; ele torna meus pés ágeis como os da corça, e me faz andar sobre os cimos. Ao mestre do canto. Para instrumentos de corda.