1 Crônicas 17

A promessa de Deus a Davi

1 O rei Davi já morava no seu palácio quando, certo dia, ele disse ao profeta Natã:

— Aqui estou eu, morando em um palácio de cedro, enquanto a arca da aliança do Senhor permanece em uma simples tenda.

2 Natã respondeu a Davi:

— Faz o que tiveres em mente, pois Deus está contigo.

3 Naquela mesma noite, a palavra de Deus veio a Natã, dizendo:

4 — Vá dizer ao meu servo Davi que assim diz o Senhor: "Não é você que vai construir uma casa para eu morar. 5 Nunca morei em nenhuma casa desde o dia em que tirei Israel do Egito até hoje, mas tenho ido de uma tenda para outra, de um tabernáculo para outro. 6 Por onde tenho acompanhado todo o Israel, alguma vez perguntei a algum líder deles, a quem ordenei que pastoreasse o meu povo: ‘Por que vocês não construíram para mim uma casa de cedro?’ ".

7 — Agora, pois, diga ao meu servo Davi que assim diz o Senhor dos Exércitos: "Eu o tirei das pastagens, onde você cuidava dos rebanhos, para governar sobre Israel, o meu povo. 8 Sempre estive com você por onde você andou e eliminei todos os inimigos do seu caminho. Eu o farei agora tão famoso quanto os homens mais importantes da terra. 9 Providenciarei um lugar para Israel, o meu povo, e os plantarei ali, para que tenham o seu próprio lar e deixem de ser incomodados. Homens perversos não mais os oprimirão, como fizeram no início 10 e têm feito desde a época em que nomeei juízes sobre Israel, o meu povo. Também subjugarei todos os seus inimigos.

— "Saiba também que eu, o Senhor, estabelecerei uma casa para você. 11 Quando a sua vida chegar ao fim e você se juntar aos seus antepassados, levantarei a sua descendência, um dos seus próprios filhos, para sucedê-lo e eu estabelecerei o reino dele. 12 Será ele quem construirá uma casa para mim, e eu firmarei o trono dele para sempre. 13 Eu serei o seu Pai, e ele será o meu filho. Nunca retirarei dele o meu amor, como retirei de Saul. 14 Eu o porei sobre a minha casa e sobre o meu reino para sempre; o seu trono será estabelecido para sempre".

15 Natã transmitiu a Davi tudo o que o Senhor lhe havia falado por revelação.

A oração de Davi

16 Então, o rei Davi entrou e sentou-se na presença do Senhor, e disse:

— Quem sou eu, ó Senhor Deus, e o que é a minha família para que me trouxesses a este ponto? 17 Como se isso não bastasse para ti, ó Deus, tu falaste sobre o futuro da família deste teu servo. Tens me tratado como um homem de grande importância,*17.17 O significado dessa frase em hebraico é incerto. ó Senhor Deus.

18 — Que mais Davi poderá dizer-te por honrares o teu servo? Tu conheces o teu servo, 19 ó Senhor. Por amor do teu servo e de acordo com a tua vontade, realizaste este feito grandioso e tornaste conhecidas todas estas grandes promessas.

20 — Não há ninguém como tu, ó Senhor, nem há outro Deus além de ti, conforme tudo o que ouvimos com os nossos ouvidos. 21 Quem é como Israel, o teu povo? A única nação da terra que tu, ó Deus, resgataste para ti mesmo e assim tornaste o teu nome famoso, realizando grandes e impressionantes maravilhas ao expulsar nações de diante do povo que libertaste do Egito. 22 Tu fizeste de Israel o teu povo particular para sempre, e tu, ó Senhor, te tornaste o seu Deus.

23 — Agora, Senhor, que a promessa que fizeste a respeito do teu servo e da sua dinastia se confirme para sempre. Faz conforme prometeste 24 para que tudo se confirme e o teu nome seja engrandecido para sempre com estas palavras: "O Senhor dos Exércitos, o Deus de Israel, é Deus para Israel!". Assim, a dinastia do teu servo Davi se manterá firme diante de ti.

25 — Tu, meu Deus, revelaste ao teu servo que estabelecerás uma casa para ele. Por isso, o teu servo achou coragem para orar a ti. 26 Ó Senhor, tu és Deus! Tu fizeste esta boa promessa ao teu servo. 27 Agora, foi do teu agrado abençoar a dinastia do teu servo a fim de que ela continue para sempre na tua presença, pois tu, ó Senhor, a abençoaste, e bendita ela será para sempre.

Ο Θεός υπόσχεται στο Δαβίδ αιώνια βασιλεία

1 Ο Δαβίδ είχε πια εγκατασταθεί στο ανάκτορό του. Μια μέρα είπε στον προφήτη Νάθαν: «Εγώ κατοικώ σε παλάτι καμωμένο από κέδρους, ενώ η κιβωτός της διαθήκης του Κυρίου βρίσκεται μέσα σε σκηνή». 2 Ο Νάθαν του απάντησε: «Κάνε αυτό που επιθυμείς, γιατί ο Θεός είναι μαζί σου».

3 Αλλά εκείνη τη νύχτα, ο Θεός μίλησε στο Νάθαν και του είπε: 4 «Πήγαινε και πες εκ μέρους μου στο δούλο μου το Δαβίδ: "δε θα μου χτίσεις εσύ ναό για να κατοικήσω. 5 Εγώ δεν κατοίκησα ποτέ σε ναό, από την ημέρα που έβγαλα τους Ισραηλίτες από την Αίγυπτο μέχρι σήμερα· πήγαινα από σκηνή σε σκηνή κι από κατάλυμα σε κατάλυμα. 6 Απ’ όπου κι αν πέρασα με τους Ισραηλίτες, ποτέ μου δεν παραπονέθηκα σε κανέναν από τους Κριτές τους, που τους είχα διατάξει να οδηγούν το λαό μου, ότι δε μου έχτισαν ναό από κέδρους!"

7 »Πες, λοιπόν, στο δούλο μου το Δαβίδ, ότι εγώ, ο Κύριος του σύμπαντος, λέω: "εγώ σε πήρα από το λιβάδι, όπου έβοσκες τα πρόβατα, και σ’ έκανα ηγεμόνα του λαού μου, του Ισραήλ. 8 Ήμουν μαζί σου παντού, όπου πήγαινες, εξαφάνισα όλους τους εχθρούς σου από μπροστά σου και σ’ έκανα ονομαστό, σαν τους μεγάλους της γης. 9 Όρισα για το λαό μου, τον Ισραήλ, έναν τόπο, όπου τον εγκατέστησα μόνιμα. Δε θα μετακινηθεί πια, ούτε άνθρωποι ασεβείς θα τον καταπιέζουν, όπως τον καταπίεζαν στο παρελθόν, 10 την εποχή, που διόριζα σ’ αυτούς Κριτές. Θα υποτάξω όλους τους εχθρούς σου· και σου αναγγέλλω πως εγώ, ο Κύριος, θα σου χτίσω οίκο.*Βλ. υποσ. εις Β΄ Σαμ 7:11.11 Όταν τελειώσουν οι μέρες σου και πεθάνεις, θα αναδείξω διάδοχο μετά από σένα έναν γιο σου, κατ’ ευθείαν απόγονό σου, και θα του δώσω μια σταθερή βασιλεία. 12 Αυτός θα μου χτίσει ναό κι εγώ θα κάνω το θρόνο του ακλόνητο για πάντα. 13 Θα είμαι γι’ αυτόν πατέρας κι εκείνος θα μου είναι γιος. Δε θ’ αποσύρω απ’ αυτόν την εύνοιά μου, όπως την απέσυρα από τον προκάτοχό σου. 14 Αλλά θα τον τοποθετήσω βασιλιά, επικεφαλής του λαού μου, για πάντα κι ο θρόνος του θα παραμένει ακλόνητος παντοτινά!»

15 Ο Νάθαν ανάγγειλε στο Δαβίδ όλους αυτούς τους λόγους και το όραμα. 16 Τότε ο βασιλιάς Δαβίδ μπήκε μέσα στη σκηνή, παρουσιάστηκε ενώπιον του Κυρίου και είπε: «Ποιος είμαι εγώ, Κύριέ μου και Θεέ, και ποια η οικογένειά μου, ώστε να με δοξάσεις τόσο πολύ; 17 Και σαν να το θεώρησες μικρό αυτό, Θεέ μου, μίλησες ακόμα και για το μακρινό μέλλον της οικογένειας του δούλου σου. Μου φέρθηκες, Κύριέ μου και Θεέ, σαν να ήμουν κάποιο σπουδαίο πρόσωπο. 18 Τι περισσότερο θα μπορούσα να σου πω εγώ ο δούλος σου ο Δαβίδ, για την τιμή που μου έκανες; Εσύ βέβαια, γνωρίζεις το δούλο σου. 19 Κύριε, όλα αυτά τα μεγάλα έργα τα πραγματοποίησες για χάρη μου, για μένα το δούλου σου, όπως ακριβώς το ήθελες, για να φανερώσεις την απέραντη μεγαλοσύνη σου. 20 Κύριε, κανείς δεν είναι όπως εσύ, και δεν υπάρχει άλλος Θεός εκτός από σένα, όπως ακριβώς το ακούγαμε πάντα να λέγεται. 21 Ποιο άλλο έθνος πάνω στη γη είναι σαν το λαό σου τον Ισραήλ, τον οποίο ένας Θεός ήρθε και τον ελευθέρωσε από την Αίγυπτο για να τον κάνει δικό του λαό; Εσύ μ’ αυτή τη δυναμική σου ενέργεια έκανες το όνομά σου μεγάλο και φοβερό, καθώς εξαφάνιζες τα έθνη στο πέρασμα του λαού σου. 22 Έκανες, Κύριε, το λαό του Ισραήλ δικόν σου για πάντα, κι εσύ έγινες Θεός τους. 23 Και τώρα, Κύριε, ο λόγος που είπες για το δούλο σου και για την οικογένειά του, ας ισχύσει παντοτινά και κάνε όπως είπες. 24 Ας επικρατεί κι ας είναι δοξασμένο το όνομά σου αιώνια, για να λένε ότι ο Κύριος του σύμπαντος, αυτός είναι ο Θεός του Ισραήλ! Κι αυτοί που θα διαδεχτούν το δούλο σου το Δαβίδ στο θρόνο, ας είναι ακλόνητοι ενώπιόν σου. 25 Εσύ ο ίδιος, Θεέ μου, φανέρωσες σ’ εμένα το δούλο σου, ότι θα του οικοδομήσεις οίκο.*Βλ. υποσ. εις Β΄ Σαμ 7:11. Γι’ αυτό και ο δούλος σου πήρα το θάρρος να προσευχηθώ εδώ μπροστά σου. 26 Και τώρα, Κύριε, εσύ είσαι ο Θεός κι όλες αυτές τις ευλογίες τις υποσχέθηκες στο δούλο σου. 27 Ευδόκησες να ευλογήσεις την οικογένεια του δούλου σου, ώστε οι απόγονοί μου να βασιλεύουν για πάντα ενώπιόν σου. Γιατί εκείνος που εσύ, Κύριε, τον ευλόγησες, θα ’ναι για πάντα ευλογημένος».