1 Reis 2

Últimas instruções de Davi a Salomão

1 Quando se aproximava o dia da sua morte, Davi deu instruções a Salomão, o seu filho:

2 — Estou para seguir o caminho de toda a terra. Por isso, seja forte e aja como homem. 3 Obedeça ao que o Senhor, o seu Deus, exige: ande nos caminhos dele e obedeça aos seus estatutos, aos seus mandamentos, às suas ordenanças e aos seus testemunhos, conforme se acham escritos na lei de Moisés; assim, você terá êxito em tudo o que fizer e aonde quer que for, 4 de modo que o Senhor mantenha a promessa que me fez: "Se os seus descendentes cuidarem da sua conduta e se me seguirem fielmente de todo o coração e de toda a alma, você jamais ficará sem descendente no trono de Israel".

5 — Você sabe muito bem o que Joabe, filho de Zeruia, me fez; o que fez com os dois comandantes dos exércitos de Israel, Abner, filho de Ner, e Amasa, filho de Jéter. Ele os matou, derramando sangue em tempos de paz; agiu como se estivesse em guerra e, com aquele sangue, manchou o seu cinto e as suas sandálias. 6 Proceda com a sabedoria que você tem e não o deixe envelhecer e descer em paz à sepultura.*2.6 Hebraico: Sheol. Essa palavra também pode ser traduzida por profundezas ou morte; também no versículo 9.

7 — Seja, porém, bondoso com os filhos de Barzilai, de Gileade; admita-os entre os que comem à mesa com você, pois eles me apoiaram quando fugi do seu irmão Absalão.

8 — Lembre-se também de Simei, filho de Gera, o benjamita de Baurim. Ele lançou terríveis maldições contra mim no dia em que fui a Maanaim. Depois, porém, desceu ao meu encontro no Jordão, e eu lhe jurei pelo Senhor que não o mataria à espada. 9 Contudo, agora, não o considere inocente. Você é um homem sábio e saberá o que fazer com ele. Apesar de ele já ser idoso, faça-o descer ensanguentado à sepultura.

10 Então, Davi descansou com os seus antepassados e foi sepultado na Cidade de Davi. 11 Ele reinou quarenta anos em Israel: sete anos em Hebrom e trinta e três em Jerusalém. 12 Salomão assentou-se no trono de Davi, o seu pai, e o seu reinado foi firmemente estabelecido.

O reinado de Salomão é consolidado

13 Adonias, o filho de Hagite, foi até Bate-Seba, mãe de Salomão. Ela lhe perguntou:

— Você vem em paz?

— Sim — respondeu.

14 Ele acrescentou:

— Tenho algo a dizer.

— Fale! — disse ela.

15 — Você sabe — disse Adonias — que o reino era meu. Todo o Israel me via como rei. As circunstâncias, porém, mudaram, e o reino foi para o meu irmão, pois o Senhor o concedeu a ele. 16 Agora, quero fazer um pedido a você e peço que não o recuse.

Ela disse:

— Diga!

17 Então, ele prosseguiu:

— Peça, por favor, ao rei Salomão que me dê a sunamita Abisague por mulher, pois ele não se recusará a atender você.

18 — Está bem — respondeu Bate-Seba. — Falarei com o rei em seu favor.

19 Quando Bate-Seba foi falar ao rei em favor de Adonias, Salomão levantou-se para recebê-la e inclinou-se diante dela. Depois, assentou-se no seu trono, mandou que trouxessem um trono para a sua mãe, e ela se assentou à sua direita.

20 — Tenho um pequeno pedido a fazer-lhe — disse ela. — Peço que não o recuse.

O rei respondeu:

— Faça o pedido, minha mãe; não me recusarei a atender você.

21 Então, ela disse:

— Dê Abisague, a sunamita, por mulher a Adonias, o seu irmão.

22 O rei Salomão perguntou à sua mãe:

— Por que você pede somente a sunamita Abisague para Adonias? Peça logo o reino para ele, para o sacerdote Abiatar e para Joabe, filho de Zeruia; afinal, ele é o meu irmão mais velho!

23 Então, o rei Salomão jurou pelo Senhor:

— Que Deus me castigue com todo o rigor se isso que Adonias falou não lhe custar a própria vida! 24 Agora, tão certo como vive o Senhor, que me estabeleceu no trono de Davi, o meu pai, e fundou uma dinastia para mim conforme prometeu, hoje mesmo Adonias será morto!

25 O rei Salomão deu ordem a Benaia, filho de Joiada, que ferisse e matasse Adonias.

26 Ao sacerdote Abiatar, o rei ordenou:

— Vá para as suas terras em Anatote! Você merece morrer, mas hoje eu não o matarei, pois você carregou a arca do Soberano, o Senhor, diante de Davi, o meu pai, e partilhou de todas as aflições dele.

27 Salomão expulsou Abiatar do sacerdócio do Senhor, cumprindo a palavra que o Senhor tinha dito em Siló a respeito da família de Eli.

28 Quando a notícia chegou a Joabe, que havia conspirado com Adonias, ainda que não com Absalão, ele fugiu para a tenda do Senhor e agarrou-se aos chifres do altar. 29 Contaram ao rei Salomão que Joabe havia fugido para a tenda do Senhor e estava ao lado do altar. Então, Salomão ordenou a Benaia, filho de Joiada:

— Vá matá-lo!

30 Benaia entrou na tenda do Senhor e disse a Joabe:

— O rei ordena que saia.

— Não — respondeu. — Vou morrer aqui.

Benaia relatou ao rei a resposta de Joabe.

31 Então, o rei ordenou a Benaia:

— Faça o que ele diz. Mate-o e sepulte-o, e assim você retirará de mim e da minha família a culpa do sangue inocente que Joabe derramou. 32 O Senhor fará recair sobre a cabeça dele o sangue que derramou: ele atacou dois homens mais justos e melhores do que ele, sem o conhecimento do meu pai, Davi, e os matou à espada. Os dois homens eram Abner, filho de Ner, comandante do exército de Israel, e Amasa, filho de Jéter, comandante do exército de Judá. 33 Que o sangue deles recaia sobre a cabeça de Joabe e sobre a dos seus descendentes para sempre. Que a paz do Senhor, porém, esteja para sempre sobre Davi, sobre os seus descendentes, sobre a sua dinastia e sobre o seu trono.

34 Então, Benaia, filho de Joiada, foi e matou Joabe; ele foi sepultado na sua casa, no campo.*2.34 Ou no deserto.35 No lugar dele, o rei nomeou Benaia, filho de Joiada, para o comando do exército e designou o sacerdote Zadoque no lugar de Abiatar.

36 Depois, o rei mandou chamar Simei e lhe ordenou:

— Construa para você uma casa em Jerusalém. Você morará nela e não poderá ir a nenhum outro lugar. 37 Esteja certo de que, no dia em que sair e atravessar o vale do Cedrom, você será morto; será o responsável pela sua própria morte.

38 Simei respondeu ao rei:

— A ordem do rei é boa! Teu servo fará conforme disse o rei, meu senhor.

Simei permaneceu em Jerusalém por muito tempo.

39 Contudo, três anos depois, dois escravos de Simei fugiram para a casa de Aquis, filho de Maaca, rei de Gate. Alguém contou a Simei: "Os seus escravos estão em Gate". 40 Então, Simei selou um jumento e foi até Aquis, em Gate, procurar os escravos. De lá Simei trouxe os escravos de volta.

41 Quando Salomão foi informado de que Simei tinha ido de Jerusalém a Gate e de que havia voltado, 42 mandou chamá-lo e lhe perguntou:

— Eu não o fiz jurar pelo Senhor e o adverti: "No dia em que for a qualquer outro lugar, esteja certo de que você morrerá?", e você me respondeu: "Esta ordem é boa! Obedecerei". 43 Por que não manteve o juramento ao Senhor e não obedeceu à ordem que dei a você?

44 O rei acrescentou:

— No seu coração, você sabe todo o mal que fez a Davi, o meu pai. Agora o Senhor faz recair a sua maldade sobre a sua cabeça. 45 O rei Salomão, porém, será abençoado, e o trono de Davi será estabelecido diante do Senhor para sempre.

46 Então, o rei deu ordem a Benaia, filho de Joiada, e ele atacou Simei e o matou.

Assim, o reino ficou bem estabelecido nas mãos de Salomão.

Υποθήκες του Δαβίδ στο Σολομώντα

1 Όταν ο Δαβίδ αισθάνθηκε πως πλησίαζε ο καιρός να πεθάνει, έδωσε στο γιο του το Σολομώντα τις ακόλουθες οδηγίες: 2 «Εγώ παίρνω το δρόμο, που κάποτε παίρνει όλος ο κόσμος. Να είσαι θαρραλέος και να φέρεσαι σαν άντρας τώρα πια. 3 Να τηρείς τις εντολές του Κυρίου, του Θεού σου, να ζεις σύμφωνα με το θέλημά του και να εφαρμόζεις τους νόμους του, τα προστάγματά του και τους ορισμούς του, όπως αυτά είναι γραμμένα στο νόμο του Μωυσή, ώστε όπου κι αν πας, να πετυχαίνεις ο,τιδήποτε κι αν επιχειρείς. 4 Έτσι θα πραγματοποιήσει ο Κύριος εκείνο που μου έχει υποσχεθεί: "αν οι απόγονοί σου", μου είπε, "προσέχουν να εφαρμόζουν το θέλημά μου με ειλικρίνεια, με όλη την καρδιά και την ψυχή τους, τότε στο θρόνο του Ισραήλ θα βασιλεύει πάντοτε ένας δικός σου απόγονος".

5 »Ξέρεις ακόμα», συνέχισε ο Δαβίδ, «τι έχει κάνει σ’ εμένα ο Ιωάβ, γιος της Σερουΐας, κι ακόμα τι έκανε στους δύο αρχιστράτηγους του Ισραήλ, δηλαδή στον Αβενήρ, γιο του Νηρ, και στον Αμασά, γιο του Ιεθέρ: τους σκότωσε και εκδικήθηκε σε καιρό ειρήνης για θανάτους που είχαν γίνει σε καιρό πολέμου. Έτσι σπίλωσε με αίμα αθώων τη στρατιωτική μου τιμή. 6 Να ενεργήσεις με σοφία και να μην τον αφήσεις να πεθάνει ήσυχα από γηρατιά. 7 Στους γιους του Βαρζιλλαΐ του Γαλααδίτη, να δείξεις αγάπη και να τους επιτρέψεις να τρώνε στο τραπέζι σου, γιατί αυτοί ήρθαν και με βοήθησαν όταν έφευγα να γλιτώσω από τον αδερφό σου τον Αβεσσαλώμ. 8 Είν’ ακόμα κι ο Σιμεΐ, γιος του Γηρά, ο Βενιαμινίτης, από τη Βαχουρίμ. Αυτός εκτόξευσε εναντίον μου βαριές κατάρες, όταν πορευόμουν προς τη Μαχαναΐμ. Αλλά μετά κατέβηκε στον Ιορδάνη για να με προϋπαντήσει. Τότε του ορκίστηκα ενώπιον του Κυρίου ότι δε θα τον εκτελούσα. 9 Τώρα όμως εσύ μην τον αφήσεις ατιμώρητο. Είσαι άνθρωπος με σοφία και ξέρεις τι θα του κάνεις, ώστε να πάει από βίαιο θάνατο».

Θάνατος του Δαβίδ

10 Ο Δαβίδ πέθανε και τον έθαψαν στην Πόλη Δαβίδ. 11 Η βασιλεία του στον Ισραήλ διήρκεσε σαράντα χρόνια. Εφτά χρόνια βασίλεψε στη Χεβρών και τριάντα τρία χρόνια στην Ιερουσαλήμ. 12 Στο θρόνο τον διαδέχτηκε ο γιος του ο Σολομών και η βασιλική του εξουσία ήταν καλά στερεωμένη.

Ο Σολομών εγκαθιστά τη βασιλεία του

13 Μια μέρα ο Αδωνίας, γιος της Αγγίθ, πήγε να συναντήσει τη Βηρσαβεέ, μητέρα του Σολομώντα. «Έρχεσαι για καλό;» τον ρώτησε. Εκείνος απάντησε: «Για καλό». 14 «Έχω να σου πω κάτι», της είπε μετά. «Λέγε», του απάντησε εκείνη. 15 «Εσύ ξέρεις», της είπε ο Αδωνίας, «ότι σ’ εμένα ανήκε η βασιλεία κι όλοι οι Ισραηλίτες περίμεναν ότι εγώ θα γινόμουν βασιλιάς. Αλλά η βασιλεία έφυγε από μένα και πέρασε στον αδερφό μου, γιατί έτσι το θέλησε ο Κύριος. 16 Τώρα, λοιπόν, έχω κάτι να σου ζητήσω· μη μου το αρνηθείς». Εκείνη του απάντησε: «Λέγε». 17 «Θέλω», της λέει, «να ζητήσεις από το βασιλιά Σολομώντα –και ξέρω πως δε θα σου το αρνηθεί– να μου δώσει την Αβισάγ, τη Σουναμίτισσα, για γυναίκα». 18 «Καλά», αποκρίθηκε η Βηρσαβεέ, «εγώ θα μιλήσω για σένα στο βασιλιά».

19 Η Βηρσαβεέ παρουσιάστηκε στο βασιλιά Σολομώντα για να του μιλήσει για τον Αδωνία. Ο βασιλιάς σηκώθηκε να την προϋπαντήσει, υποκλίθηκε μπροστά της και κάθισε στο θρόνο του· έβαλαν κι ένα θρόνο για τη μητέρα του στα δεξιά του, κι εκείνη κάθισε. 20 «Έχω να σου υποβάλω μια μικρή παράκληση», του είπε· «μη μου την αρνηθείς». Ο βασιλιάς της είπε: «Ζήτησε ό,τι θέλεις, μητέρα· δε θα σου το αρνηθώ». 21 Εκείνη του είπε: «Να δοθεί η Αβισάγ η Σουναμίτισσα στον αδερφό σου τον Αδωνία για γυναίκα».

22 Ο Σολομών αποκρίθηκε στη μητέρα του: «Γιατί ζητάς την Αβισάγ τη Σουναμίτισσα για τον Αδωνία; Ζήτησε τότε γι’ αυτόν και τη βασιλεία,*Βλ. υποσ. εις Β΄ Σαμ 3:7. Πρβλ. Β΄ Σαμ 16:21-22. αφού αυτός είναι αδερφός μου, μεγαλύτερος από μένα, κι έχει με το μέρος του τον ιερέα Αβιάθαρ και τον Ιωάβ, το γιο της Σερουΐας!» 23 Τότε ο βασιλιάς Σολομών έδωσε όρκο ενώπιον του Κυρίου: «Να με τιμωρήσει ο Θεός», είπε, «αν αυτό που ζήτησε ο Αδωνίας δεν το πληρώσει με τη ζωή του. 24 Μα τον αληθινό Θεό, που μ’ ανέβασε στο θρόνο του πατέρα μου Δαβίδ, στερέωσε την εξουσία μου και μου υποσχέθηκε το θρόνο για μένα και τους απογόνους μου, ο Αδωνίας σήμερα κιόλας θα θανατωθεί».

25 Έστειλε. λοιπόν, ο βασιλιάς το Βεναΐα, γιο του Ιεωϊαδά και τον σκότωσε. Έτσι πέθανε ο Αδωνίας.

Εξορία του Αβιάθαρ και θάνατος του Ιωάβ

26 Στη συνέχεια, ο βασιλιάς είπε στον ιερέα Αβιάθαρ: «Φύγε και πήγαινε στην Αναθώθ, στα κτήματά σου. Είσαι άξιος θανάτου. Δε θέλω όμως να σε θανατώσω σήμερα, γιατί κάποτε εσύ τον καιρό του πατέρα μου Δαβίδ ήσουν υπεύθυνος για την κιβωτό του Κυρίου του Θεού και γιατί υπέφερες όλα όσα υπέφερε κι ο πατέρας μου». 27 Έτσι ο Σολομών απαγόρευσε στον Αβιάθαρ ν’ ασκεί τα καθήκοντα του ιερέα του Κυρίου. Κι εκπληρώθηκε ο λόγος που είχε πει ο Κύριος για την οικογένεια του Ηλεί στη Σιλώ.

28 Η είδηση αυτή έφτασε στον Ιωάβ. Κι επειδή είχε κι αυτός ακολουθήσει τον Αδωνία (όχι όμως και τον Αβεσαλώμ), κατέφυγε στη σκηνή του Κυρίου και πιάστηκε από τα κέρατα του θυσιαστηρίου.*Βλ. υποσ. εις κεφ. 1:50.29 Όταν αναγγέλθηκε στο βασιλιά Σολομώντα ότι ο Ιωάβ κατέφυγε στη σκηνή του Κυρίου, πλάι στο θυσιαστήριο, έστειλε το Βεναΐα, γιο του Ιεωϊαδά, με τη διαταγή να σκοτώσει τον Ιωάβ.

30 Πήγε ο Βεναΐας στη σκηνή του Κυρίου και είπε στον Ιωάβ: «Ο βασιλιάς λέει να βγεις από ’κει». Ο Ιωάβ απάντησε: «Όχι· εδώ θέλω να πεθάνω».

Τότε ειδοποίησε ο Βεναΐας το βασιλιά: «Αυτή την απάντηση μου έδωσε ο Ιωάβ», του είπε. 31 Ο βασιλιάς του απάντησε: «Κάνε όπως σου είπε: σκότωσέ τον επί τόπου και θάψε τον, για ν’ απαλλάξεις εμένα και την οικογένεια του πατέρα μου από την ευθύνη για το θάνατο των δυο αθώων που σκότωσε ο Ιωάβ. 32 Ο Κύριος ας καταλογίσει στον Ιωάβ την ευθύνη για το δικό του θάνατο. Σκότωσε με ξίφος δύο άντρες, που ήταν δικαιότεροι και καλύτεροι απ’ αυτόν, χωρίς ο πατέρας μου ο Δαβίδ να το γνωρίζει: τον Αβενήρ, γιο του Νηρ, αρχιστράτηγο του Ισραήλ, και τον Αμασά, γιο του Ιεθέρ, αρχιστράτηγο του Ιούδα. 33 Η ευθύνη γι’ αυτούς τους φόνους ας βαραίνει για πάντα τον Ιωάβ και τους απογόνους του. Ενώ στο Δαβίδ και τους απογόνους του, στην οικογένειά του και στους διαδόχους του θρόνου του ας υπάρχει ειρήνη από τον Κύριο, για πάντα!»

34 Έτσι πήγε ο Βεναΐας και χτύπησε τον Ιωάβ και τον σκότωσε· τον έθαψαν στο σπίτι του, κοντά στην έρημο. 35 Το Βεναΐα ο βασιλιάς τον διόρισε αρχιστράτηγο στη θέση του Ιωάβ και τον ιερέα Σαδώκ τον διόρισε στη θέση του Αβιάθαρ.

Θάνατος του Σιμεΐ

36 Έπειτα ο βασιλιάς έστειλε και κάλεσε το Σιμεΐ. «Χτίσε ένα σπίτι στην Ιερουσαλήμ», του είπε, «και κάθισε εκεί. Δε θα βγεις από την πόλη για κανένα άλλο μέρος. 37 Να ξέρεις πως την ίδια μέρα που θα βγεις και θα περάσεις το χείμαρρο των Κέδρων, θα πεθάνεις· και τότε η ευθύνη θα είναι αποκλειστικά δική σου». 38 Ο Σιμεΐ απάντησε στο βασιλιά: «Πολύ καλά. Όπως είπε ο κύριός μου ο βασιλιάς, έτσι θα κάνω ο δούλος σου».

Ο Σιμεΐ έμεινε στην Ιερουσαλήμ πολύν καιρό. 39 Είχαν περάσει τρία χρόνια, όταν δύο δούλοι του Σιμεΐ δραπέτευσαν προς τον Αχίς, γιο του Μααχά και βασιλιά της Γαθ. Ο Σιμεΐ ειδοποιήθηκε πως οι δούλοι του βρίσκονταν στη Γαθ· 40 σηκώθηκε, λοιπόν, σαμάρωσε το γαϊδούρι του και πήγε στη Γαθ, στον Αχίς, για να πάρει τους δούλους του. Έπειτα γύρισε μαζί τους στην Ιερουσαλήμ.

41 Όταν αναγγέλθηκε στο Σολομώντα ότι ο Σιμεΐ πήγε από την Ιερουσαλήμ στη Γαθ και ξαναγύρισε, 42 έστειλε και κάλεσε το Σιμεΐ. «Δε σε όρκισα στον Κύριο», του είπε, «και δε σε προειδοποίησα ότι την ημέρα που θα βγεις και θα πας οπουδήποτε, εξάπαντος θα πεθάνεις; Και μου απάντησες ότι συμφωνείς με το λόγο που άκουσες. 43 Γιατί, λοιπόν, δε φύλαξες τον όρκο του Κυρίου και την εντολή που σου έδωσα; 44 Εσύ ξέρεις», του είπε ακόμα, «πόσο κακό έκανες στο Δαβίδ, τον πατέρα μου. Ο Κύριος θα σου ανταποδώσει την κακία σου. 45 Ο βασιλιάς Σολομών, όμως, θα είναι ευλογημένος και ο θρόνος του Δαβίδ θα είναι ακλόνητος για πάντα ενώπιον του Κυρίου».

46 Τότε ο βασιλιάς έδωσε διαταγή στο Βεναΐα, γιο του Ιεωϊαδά, κι έβγαλε το Σιμεΐ έξω από το παλάτι και τον σκότωσε.

Έτσι η βασιλεία του Σολομώντα σταθεροποιήθηκε.