1 Reis 22

A profecia contra Acabe

1 Durante três anos, não houve guerra entre Arã e Israel. 2 No terceiro ano, entretanto, Josafá, rei de Judá, foi visitar o rei de Israel. 3 Este havia perguntado aos seus oficiais:

— Por acaso, vocês não sabem que Ramote-Gileade nos pertence e ainda assim não estamos fazendo nada para retomá-la do rei de Arã?

4 Então, perguntou a Josafá:

— Irás comigo lutar contra Ramote-Gileade?

Josafá respondeu ao rei de Israel:

— Sou como tu, e o meu povo é como o teu povo, e os meus cavalos são como se fossem teus. 5 Peço-te que primeiro busques o conselho do Senhor — acrescentou.

6 Então, o rei de Israel reuniu quatrocentos profetas e lhes perguntou:

— Devo ir à guerra contra Ramote-Gileade, ou não?

Eles responderam:

— Sim, pois o Senhor a entregará nas mãos do rei.

7 Josafá, porém, perguntou:

— Não existe aqui mais nenhum profeta do Senhor a quem possamos consultar?

8 O rei de Israel respondeu a Josafá:

— Ainda há um homem por meio de quem podemos consultar o Senhor, mas eu o odeio, porque nunca profetiza coisas boas a meu respeito; somente coisas ruins. É Micaías, filho de Inlá.

— O rei não deveria dizer isso — Josafá respondeu.

9 Então, o rei de Israel chamou um dos seus oficiais e disse:

— Traga imediatamente Micaías, filho de Inlá.

10 Usando vestes reais, o rei de Israel e Josafá, rei de Judá, estavam sentados em seus respectivos tronos, na eira à porta de Samaria, e todos os profetas estavam profetizando diante deles. 11 Zedequias, filho de Quenaaná, tinha feito chifres de ferro e declarou:

— Assim diz o Senhor: "Com estes chifres você ferirá os arameus até que sejam destruídos".

12 Todos os outros profetas profetizavam a mesma coisa, dizendo: "Ataca Ramote-Gileade, e serás vitorioso, pois o Senhor a entregará nas mãos do rei".

13 O mensageiro que tinha ido chamar Micaías lhe disse:

— Veja, todos os outros profetas predizem que o rei terá sucesso. Fale favoravelmente para que a sua mensagem esteja de acordo com a deles.

14 Micaías, porém, disse:

— Tão certo como vive o Senhor, direi o que o Senhor me disser.

15 Quando ele chegou, o rei lhe perguntou:

— Micaías, devemos ir à guerra contra Ramote-Gileade, ou não?

Ele respondeu:

— Ataque e será vitorioso, pois o Senhor a entregará nas mãos do rei.

16 O rei lhe disse:

— Quantas vezes devo fazer você jurar que irá me dizer somente a verdade em nome do Senhor?

17 Então, Micaías respondeu:

— Vi todo o Israel espalhado pelas colinas, como ovelhas sem pastor, e o Senhor disse: "Estes não têm dono. Cada um volte para casa em paz".

18 O rei de Israel disse a Josafá:

— Não disse a você que ele nunca profetiza nada de bom a meu respeito, mas apenas coisas ruins?

19 Micaías prosseguiu:

— Portanto, ouça a palavra do Senhor: vi o Senhor assentado no seu trono, com todo o exército dos céus diante dele, à sua direita e à sua esquerda. 20 Então, o Senhor disse: "Quem enganará Acabe para que ataque Ramote-Gileade e morra lá?".

— Um sugeria uma coisa, outro sugeria outra, 21 até que finalmente um espírito saiu e se apresentou diante do Senhor e disse: "Eu o enganarei". "De que maneira?", perguntou o Senhor. 22 Ele respondeu: "Sairei e serei um espírito mentiroso na boca de todos os profetas do rei". O Senhor disse: "Você conseguirá enganá-lo; vá e faça isso".

23 — Assim, o Senhor pôs um espírito mentiroso na boca de todos estes seus profetas. O Senhor decretou a sua desgraça.

24 Então, Zedequias, filho de Quenaaná, aproximou-se, deu um tapa no rosto de Micaías e perguntou:

— Por qual caminho foi o espírito da parte do*22.24 Ou o Espírito do.Senhor, quando saiu de mim para falar a você?

25 Micaías respondeu:

— Você descobrirá no dia em que estiver se refugiando, ora em um esconderijo, ora em outro.

26 O rei de Israel, então, ordenou:

— Peguem Micaías e enviem-no de volta a Amom, o governador da cidade, e a Joás, filho do rei, 27 e digam que assim diz o rei: "Ponham este homem na prisão a pão e água, até que eu volte em segurança".

28 Micaías declarou:

— Se você de fato voltar em segurança, o Senhor não falou por meu intermédio. Ouçam o que estou dizendo, todos vocês! — acrescentou.

A morte de Acabe em Ramote-Gileade

29 Então, o rei de Israel e Josafá, rei de Judá, foram atacar Ramote-Gileade. 30 O rei de Israel disse a Josafá:

— Entrarei disfarçado em combate, mas, tu, usa as tuas vestes reais.

O rei de Israel disfarçou-se e foi para o combate.

31 O rei de Arã tinha ordenado aos trinta e dois comandantes dos seus carros de guerra:

— Não lutem contra ninguém, nem soldado nem oficial, senão contra o rei de Israel.

32 Quando os comandantes dos carros de guerra viram Josafá, pensaram: "Certamente este é o rei de Israel". Então, eles o cercaram para atacá-lo, mas Josafá gritou. 33 Quando os comandantes dos carros de guerra viram que não era o rei de Israel, deixaram de persegui-lo.

34 De repente, um soldado disparou o arco ao acaso e atingiu o rei de Israel entre os encaixes da sua armadura. Então, o rei disse ao condutor do seu carro:

— Dê a volta e me tire do combate. Fui ferido!

35 A batalha se intensificou durante todo o dia, e, assim, o rei teve que enfrentar os arameus em pé no seu carro de guerra. O sangue do ferimento ficou escorrendo até o piso do carro de guerra, e, ao cair da tarde, ele morreu. 36 Quando o sol estava se pondo, propagou-se um grito em todo o acampamento:

— Cada homem para a sua cidade; cada homem para a sua terra!

37 Assim, o rei morreu, e foi levado para Samaria, e ali o sepultaram. 38 Lavaram o seu carro de guerra em um açude em Samaria onde as prostitutas se banhavam,*22.38 Ou Samaria e limparam as armas. e os cães lamberam o seu sangue, conforme a palavra do Senhor havia declarado.

39 Os demais acontecimentos do reinado de Acabe, e tudo o que realizou, o palácio que construiu com revestimento de marfim e todas as cidades que fortificou, constam nos registros históricos dos reis de Israel. 40 Acabe descansou com os seus antepassados, e Acazias, o seu filho, sucedeu-o como rei.

O reinado de Josafá, rei de Judá

41 Josafá, filho de Asa, tornou-se rei de Judá no quarto ano do reinado de Acabe, rei de Israel. 42 Josafá tinha trinta e cinco anos de idade quando se tornou rei e reinou vinte e cinco anos em Jerusalém. A mãe dele chamava-se Azuba e era filha de Sili. 43 Em tudo andou nos caminhos de Asa, o seu pai, e não se desviou deles; fez o que é justo aos olhos do Senhor. Contudo, os santuários locais não foram removidos; o povo continuava a oferecer sacrifícios e a queimar incenso neles.*22.43 No texto hebraico, essa frase (22.43b) corresponde a 22.44, e 22.44-53 corresponde a 22.45-54.44 Josafá teve paz com o rei de Israel.

45 Os demais acontecimentos do reinado de Josafá, as suas conquistas e as suas façanhas militares, constam nos registros históricos dos reis de Judá. 46 Ele livrou o país dos prostitutos cultuais que restaram depois do reinado de Asa, o seu pai. 47 Ora, na época não havia rei em Edom, mas um governador nomeado.

48 Josafá construiu uma frota de navios mercantes*22.48 Hebraico: navios de Társis. para buscar ouro em Ofir, mas nunca o trouxeram, pois eles naufragaram em Eziom-Geber. 49 Naquela ocasião, Acazias, filho de Acabe, disse a Josafá:

— Os meus marinheiros poderão navegar com os teus.

Josafá, porém, recusou.

50 Josafá descansou com os seus antepassados e foi sepultado junto deles na Cidade Davi, o seu antepassado, e Jeorão, o seu filho, sucedeu-o como rei.

O reinado de Acazias, rei de Israel

51 Acazias, filho de Acabe, tornou-se rei de Israel em Samaria no décimo sétimo ano do reinado de Josafá, rei de Judá, e reinou dois anos sobre Israel. 52 Fez o que era mau aos olhos do Senhor, pois andou nos caminhos do seu pai e da sua mãe e nos caminhos de Jeroboão, filho de Nebate, que fez Israel pecar. 53 Prestou culto a Baal e o adorou, provocando, assim, a ira do Senhor, o Deus de Israel, como o seu pai tinha feito.

Πόλεμος για τη Ραμώθ εναντίον των Συρίων

1 Πέρασαν τρία χρόνια χωρίς πόλεμο ανάμεσα στους Συρίους και στους Ισραηλίτες. 2 Τον τρίτο όμως χρόνο, ο Ιωσαφάτ, βασιλιάς του Ιούδα, πήγε να επισκεφθεί τον Αχαάβ, βασιλιά του Ισραήλ. 3 Ο Αχαάβ είπε στους αξιωματούχους του: «Το ξέρετε ότι η Ραμώθ στη Γαλαάδ μας ανήκει; Εμείς όμως δεν κάνουμε τίποτε για να την πάρουμε από την κυριαρχία του βασιλιά των Συρίων». 4 Μετά πρότεινε στον Ιωσαφάτ: «Έρχεσαι να πολεμήσεις μαζί μου στη Γαλαάδ για να πάρουμε πίσω τη Ραμώθ;» Ο Ιωσαφάτ του απάντησε: «Θα πάμε! Εγώ κι εσύ είμαστε ένα –ο λαός μου κι ο λαός σου, το ιππικό μου και το ιππικό σου». 5 Και μετά πρόσθεσε: «Πρώτα, όμως, ζήτα σε παρακαλώ σήμερα κιόλας συμβουλή από τον Κύριο».

6 Τότε, ο βασιλιάς του Ισραήλ συγκέντρωσε τους προφήτες, τετρακόσιους άντρες περίπου,*Πρόκειται για προφήτες εξ επαγγέλματος, που υπηρετούσαν στη βασιλική αυλή ως σύμβουλοι. Υποστήριζαν τη βασιλική πολιτική και μάλλον δεν μιλούσαν εκ μέρους του Θεού (πρβλ. στ. 13). και τους είπε: «Να πάω στη Γαλαάδ να πολεμήσω για να πάρω πίσω τη Ραμώθ ή να την εγκαταλείψω;» Εκείνοι απάντησαν: «Πήγαινε, βασιλιά, κι ο Κύριος θα σου παραδώσει την πόλη».

7 Ο Ιωσαφάτ ρώτησε: «Δεν υπάρχει εδώ κανένας άλλος προφήτης του Κυρίου, για να ρωτήσουμε και μ’ αυτόν;» 8 Ο βασιλιάς του Ισραήλ του απάντησε: «Υπάρχει ακόμα ένας άνθρωπος που μ’ αυτόν μπορούμε να ρωτήσουμε τον Κύριο, αλλά εγώ τον μισώ, γιατί δεν προφητεύει ποτέ καλό για μένα, παρά κακό. Είναι ο Μιχαΐας, γιος του Ιμλά». Ο Ιωσαφάτ του απάντησε: «Μη μιλάς έτσι, βασιλιά». 9 Τότε κάλεσε ο βασιλιάς του Ισραήλ έναν ευνούχο και του είπε: «Τρέξε να φέρεις το Μιχαΐα, γιο του Ιμλά».

10 Ο βασιλιάς του Ισραήλ κι ο Ιωσαφάτ, βασιλιάς του Ιούδα ήταν καθισμένοι στην πλατεία κοντά στην πύλη της Σαμάρειας καθένας στο θρόνο του, φορώντας τις βασιλικές στολές τους. Κι όλοι οι προφήτες προφήτευαν μπροστά τους. 11 Ο προφήτης Σεδεκίας μάλιστα, γιος του Κεναανά, είχε κατασκευάσει κάτι σιδερένια κέρατα κι έλεγε: «Βασιλιά, άκου τι λέει ο Κύριος: Μ’ αυτά θα χτυπήσεις τους Συρίους και θα τους αφανίσεις!» 12 Τα ίδια έλεγαν και όλοι οι προφήτες: «Πήγαινε, βασιλιά, στη Γαλαάδ να πολεμήσεις για ν’ ανακτήσεις τη Ραμώθ. Θα πετύχεις! Ο Κύριος θα σου παραδώσει την πόλη».

Η προειδοποίηση του Μιχαΐα

13 Στο μεταξύ, ο απεσταλμένος που είχε πάει να καλέσει τον προφήτη Μιχαΐα, του έλεγε: «Όλοι οι προφήτες, ομόφωνα, προφητεύουν καλούς οιωνούς για το βασιλιά. Κοίταξε, λοιπόν, να είναι και η δική σου προφητεία όπως οι δικές τους. Να προφητέψεις ευνοϊκά». 14 Ο Μιχαΐας όμως του απάντησε: «Μα τον αληθινό Θεό, ό,τι μου πει ο Κύριος, αυτό θα αναγγείλω».

15 Όταν παρουσιάστηκε στο βασιλιά, εκείνος του είπε: «Μιχαΐα, να πάμε στη Γαλαάδ να πολεμήσουμε για να πάρουμε πίσω τη Ραμώθ ή να την εγκαταλείψουμε;» Ο Μιχαΐας απάντησε: «Πήγαινε, βασιλιά, και θα επιτύχεις. Ο Κύριος θα σου παραδώσει την πόλη». 16 Αλλά ο βασιλιάς τού είπε: «Πόσες φορές πρέπει να σε ορκίσω για να μη λες σ’ εμένα παρά μόνο την αλήθεια στ’ όνομα του Κυρίου;»

17 Τότε κι ο Μιχαΐας απάντησε: «Είδα όλο τον Ισραήλ σκορπισμένον στα βουνά, σαν πρόβατα χωρίς ποιμένα. Κι είπε ο Κύριος: "αυτοί δεν έχουν πια αρχηγό· ας επιστρέψει καθένας ήσυχα ήσυχα σπίτι του"».

18 Τότε είπε ο βασιλιάς του Ισραήλ στον Ιωσαφάτ: «Δε σου το ’λεγα εγώ ότι αυτός δεν προφητεύει για μένα καλό παρά κακό;»

19 Ο Μιχαΐας απάντησε: «Άκου, λοιπόν, και το λόγο του Κυρίου: Είδα τον Κύριο να κάθεται στο θρόνο κι όλα τα ουράνια όντα να στέκονται γύρω του, δεξιά του κι αριστερά του. 20 Είπε, λοιπόν, ο Κύριος: "ποιος θα εξαπατήσει τον Αχαάβ και θα τον κάνει να πάει στη Γαλαάδ και να σκοτωθεί στη Ραμώθ;" Ο ένας έλεγε το ένα κι ο άλλος τ’ άλλο. 21 Ώσπου βγήκε ένα πνεύμα και στάθηκε μπροστά στον Κύριο και είπε: "εγώ θα τον εξαπατήσω". Ο Κύριος το ρώτησε: "με ποιον τρόπο;" 22 "Θα πάω", είπε, "και θα κάνω όλους του προφήτες του βασιλιά να του λένε ψέματα". Τότε ο Κύριος είπε: "πράγματι, έτσι θα τον ξεγελάσεις. Πήγαινε και κάνε κατά πώς είπες. Θα πετύχεις". 23 Τώρα, λοιπόν, ο Κύριος έχει αφήσει ένα πνεύμα να εμπνέει με ψέματα όλους αυτούς τους προφήτες σου. Αλλά στην πραγματικότητα ο Κύριος έχει αποφασίσει να σε βρει μεγάλο κακό».

24 Τότε ο Σεδεκίας, γιος του Κεναανά, πλησίασε και χτύπησε το Μιχαΐα στο σαγόνι. «Από ποιο δρόμο», του είπε, «πέρασε το Πνεύμα του Κυρίου όταν έφυγε από μένα, για να μιλήσει σ’ εσένα;» 25 Ο Μιχαΐας απάντησε: «Θα το δεις την μέρα που θα τρέχεις να κρυφτείς στο πίσω υπνοδωμάτιο του σπιτιού σου».

26 Τότε ο βασιλιάς του Ισραήλ πρόσταξε: «Πιάστε το Μιχαΐα και παραδώστε τον στον Αμών, το φρούραρχο της πόλης, και στον Ιωάς, γιο του βασιλιά.*γιο του βασιλιά. Πρόκειται πιθανώς για τίτλο αξιωματούχου της αστυνομίας (πρβλ. Β΄ Χρ 28:7· Ιερ 36:26· 38:6).27 Θα τους πείτε ότι ο βασιλιάς διατάζει να τον ρίξουν στη φυλακή και να του δίνουν μόνο λίγο ψωμί και λίγο νερό, ωσότου γυρίσω πίσω σώος και αβλαβής». 28 Κι ο Μιχαΐας απάντησε: «Αν εσύ γυρίσεις πίσω γερός, τότε δεν μίλησε μέσω εμού ο Κύριος». Και πρόσθεσε: «Ακούστε το αυτό όλοι οι λαοί!»

Η προφητεία του Μιχαΐα επαληθεύεται

Θάνατος του Αχαάβ

29 Έτσι ο βασιλιάς του Ισραήλ και ο Ιωσαφάτ, βασιλιάς του Ιούδα, πήγαν στη Γαλαάδ για να πολεμήσουν εναντίον της Ραμώθ. 30 Ο βασιλιάς του Ισραήλ είπε στον Ιωσαφάτ: «Εγώ θα μεταμφιεστώ και θα μπω στη μάχη. Εσύ, όμως, φόρεσε κανονικά τη στολή σου». Έτσι ο βασιλιάς του Ισραήλ μπήκε στη μάχη μεταμφιεσμένος. 31 Αλλά ο βασιλιάς των Συρίων είχε δώσει στους τριάντα δύο αρχηγούς των αμαξών του ρητή διαταγή να μη χτυπήσουν κανέναν, ούτε απλό στρατιώτη ούτε αξιωματικό, παρά μόνο το βασιλιά του Ισραήλ.

32 Οι αρχηγοί των αμαξών, όταν είδαν τον Ιωσαφάτ, είπαν: «Σίγουρα αυτός είναι ο βασιλιάς του Ισραήλ» κι έτρεξαν καταπάνω του να τον χτυπήσουν. Αλλά ο Ιωσαφάτ έβγαλε μια πολεμική κραυγή 33 κι οι αρχηγοί των αμαξών, όταν είδαν ότι δεν ήταν αυτός ο βασιλιάς του Ισραήλ, σταμάτησαν να τον καταδιώκουν. 34 Αλλά ένας στρατιώτης τέντωσε τυχαία το τόξο και το βέλος πήγε και χτύπησε τον πραγματικό βασιλιά του Ισραήλ ανάμεσα στις προστατευτικές πλάκες του θώρακα της πανοπλίας του. Τότε ο Αχαάβ είπε στον ηνίοχό του: «Γύρνα τα χαλινάρια και βγάλε με από τη μάχη· πληγώθηκα». 35 Η μάχη όμως ήταν σκληρή εκείνη την ημέρα. Το βασιλιά του Ισραήλ τον στήριζαν να στέκει ορθός στην άμαξα απέναντι από τους Συρίους. Το βράδυ όμως πέθανε και το αίμα της πληγής του είχε χυθεί στο βάθος της άμαξας. 36 Με το ηλιοβασίλεμα πέρασε ο κήρυκας απ’ όλο το στρατόπεδο φωνάζοντας: «Γυρίστε καθένας στην πόλη του, καθένας στη χώρα του».

37 Έτσι πέθανε ο βασιλιάς Αχαάβ και τον έφεραν στη Σαμάρεια και τον έθαψαν εκεί.

38 Όταν έπλεναν την άμαξα στη δεξαμενή της Σαμάρειας, έρχονταν τα σκυλιά κι έγλυφαν το αίμα του και οι πόρνες πλένονταν εκεί, σύμφωνα με το λόγο που είχε πει ο Κύριος. 39 Η υπόλοιπη ιστορία του Αχαάβ είναι καταχωρισμένη στο Βιβλίο των Χρονικών των βασιλιάδων του Ισραήλ. Εκεί αναφέρεται όλη η δράση του, το ανάκτορο που έχτισε διακοσμημένο με ελεφαντόδοντο, καθώς και οι πόλεις που έχτισε. 40 Μετά το θάνατο του Αχαάβ, τον διαδέχτηκε στο θρόνο ο γιος του Οχοζίας.

Η βασιλεία του Ιωσαφάτ στον Ιούδα

41 Ο Ιωσαφάτ, γιος του Ασά, είχε γίνει βασιλιάς του Ιούδα το τέταρτο έτος της βασιλείας του Αχαάβ στον Ισραήλ, 42 σε ηλικία τριάντα πέντε ετών. Βασίλεψε είκοσι πέντε χρόνια στην Ιερουσαλήμ. Η μητέρα του ονομαζόταν Αζουβά και ήταν κόρη του Σιλχί. 43 Αυτός έκανε το σωστό ενώπιον του Κυρίου, ακολουθώντας απαρέγκλιτα το παράδειγμα του Ασά, του πατέρα του. 44 Αλλά οι ιεροί τόποι δεν καταργήθηκαν και ο λαός συνέχιζε να προσφέρει θυσίες και θυμιάματα εκεί. 45 Ο Ιωσαφάτ είχε ειρηνικές σχέσεις με το βασιλιά του Ισραήλ.

46 Η υπόλοιπη ιστορία του Ιωσαφάτ είναι καταχωρισμένη στο Βιβλίο των Χρονικών των βασιλιάδων του Ιούδα. Εκεί αναφέρονται τα κατορθώματά του και οι πόλεμοι που έκανε, 47 καθώς και πώς εξαφάνισε από τη χώρα τους υπόλοιπους ιερόδουλους άντρες, που είχαν απομείνει εκεί από τον καιρό του Ασά, του πατέρα του.

48 Άλλωστε εκείνη την εποχή δεν υπήρχε βασιλιάς στην Εδώμ. Μόνο ένας διοικητής, τοποθετημένος από το βασιλιά του Ιούδα.*Πρβλ. Β΄ Βασ 8:20.49 Ακόμα ο Ιωσαφάτ κατασκεύασε πλοία Θαρσείς, για να πηγαίνουν στην Οφείρ για χρυσάφι. Αλλά η αποστολή δεν πέτυχε, γιατί τα πλοία συντρίφθηκαν στην Εσιών-Γάβερ. 50 Τότε ο Οχοζίας, γιος του Αχαάβ, πρότεινε στον Ιωσαφάτ οι ναυτικοί της χώρας του να ενωθούν με τους δικούς του στα πλοία. Αλλά ο Ιωσαφάτ δε δέχτηκε.

51 Όταν πέθανε ο Ιωσαφάτ τον έθαψαν μαζί με τους προγόνους του, στην Πόλη Δαβίδ. Στο θρόνο τον διαδέχτηκε ο γιος του ο Ιωράμ.

Η βασιλεία του Οχοζία στον Ισραήλ

52 Ο Οχοζίας, γιος του Αχαάβ, έγινε βασιλιάς του Ισραήλ στη Σαμάρεια, το δέκατο έβδομο έτος της βασιλείας του Ιωσαφάτ στον Ιούδα. Βασίλεψε στον Ισραήλ δύο χρόνια 53 κι έπραξε ό,τι δυσαρεστεί τον Κύριο ακολουθώντας το κακό παράδειγμα του πατέρα του, της μητέρας του και του Ιεροβοάμ, γιου του Ναβάτ, ο οποίος είχε παρασύρει τον Ισραήλ να αμαρτήσει. 54 Ακόμη προσκύνησε το Βάαλ για να του προσφέρει λατρεία· και εξόργισε τον Κύριο, το Θεό του Ισραήλ, όπως ακριβώς είχε κάνει κι ο πατέρας του.