1 ขณะที่โมเสสกำลังเลี้ยงฝูงแกะของเยโธรผู้เป็นพ่อตาซึ่งเป็นปุโรหิตแห่งมีเดียน เขาต้อนฝูงแกะไปยังอีกด้านหนึ่งของถิ่นทุรกันดาร และมาถึงโฮเรบภูเขาของพระเจ้า 2 ทูตของพระยาห์เวห์ปรากฏแก่เขาเป็นเปลวไฟลุกโชนกลางพุ่มไม้ โมเสสเห็นว่าแม้พุ่มไม้นั้นมีไฟลุกโชนก็ไม่ได้มอดไหม้ 3 ดังนั้นโมเสสจึงคิดว่า "ข้าจะเข้าไปดูสิ่งประหลาดนี้ ว่าทำไมพุ่มไม้นั้นจึงไม่มอดไหม้"
4 เมื่อพระยาห์เวห์มองเห็นโมเสสเดินเข้ามาดู พระเจ้าเรียกเขาจากพุ่มไม้นั้นว่า "โมเสส! โมเสส!"
และโมเสสตอบว่า "ข้าพเจ้าอยู่ที่นี่"
5 พระเจ้าพูดว่า "อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้ จงถอดรองเท้าออกเพราะเจ้ากำลังยืนอยู่บนพื้นดินศักดิ์สิทธิ์" 6 จากนั้นพระองค์พูดว่า "เราเป็นพระเจ้าของบรรพบุรุษ) บรรพบุรุษทั้งหลายของเจ้า พระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ" เมื่อได้ฟังดังนั้นโมเสสจึงปิดหน้าตนเอง เพราะเขากลัวที่จะมองดูพระเจ้า
7 พระยาห์เวห์พูดว่า "เราได้เห็นความทุกข์เข็ญของประชาชนของเราในอียิปต์แล้ว เราได้ยินเสียงร่ำร้องเนื่องจากพวกนายทาสอำมหิต และเราห่วงใยในความทุกข์ทรมานของพวกเขา 8 ดังนั้นเราจึงลงมาเพื่อช่วยพวกเขาให้พ้นจากเงื้อมมือชาวอียิปต์ และนำพวกเขาออกไปยังดินแดนกว้างใหญ่ อุดมไปด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง ซึ่งเป็นที่อาศัยของชาวคานาอัน ชาวฮิตไทต์ ชาวอาโมไรต์ ชาวเปริสซี ชาวฮีไวต์ และชาวเยบุส 9 ขณะนี้เสียงคร่ำครวญของชาวอิสราเอลมาถึงเรา เราได้เห็นวิธีการที่ชาวอียิปต์กำลังกดขี่ข่มเหงพวกเขา 10 บัดนี้จงไปเถิด เราจะส่งเจ้าไปหาฟาโรห์เพื่อนำประชาชนชาวอิสราเอลของเราออกจากอียิปต์"
11 แต่โมเสสบอกพระเจ้าว่า "ข้าพเจ้าเป็นใครเล่าที่จะไปพบฟาโรห์ และนำชาวอิสราเอลออกจากอียิปต์"
12 และพระเจ้าพูดว่า "เราจะอยู่กับเจ้า นี่จะเป็นหมายสำคัญแก่เจ้าว่า เราคือผู้ที่ส่งเจ้าไป คือเมื่อเจ้านำประชาชนออกจากอียิปต์แล้ว พวกเจ้าจะมานมัสการพระเจ้าบนภูเขานี้"
13 โมเสสบอกพระเจ้าว่า "หากข้าพเจ้าไปบอกชาวอิสราเอลว่า ‘พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกท่านได้ส่งข้าพเจ้ามาหาพวกท่าน’ และพวกเขาจะย้อนถามว่า ‘พระเจ้ามีนามว่าอะไร’ ข้าพเจ้าจะตอบเขาว่าอย่างไร"
14 พระเจ้าตอบโมเสสว่า "เราเป็นผู้ที่เราเป็น เจ้าจงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘เราเป็น ได้ส่งข้าพเจ้ามาหาพวกท่าน’ "
15 พระเจ้าพูดกับโมเสสด้วยว่า "จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘พระยาห์เวห์พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่าน พระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ ได้ส่งข้าพเจ้ามาหาพวกท่าน’
นี่เป็นนามของเราชั่วนิรันดร์
เป็นนามที่พวกเจ้าจะเรียกเรา
ตลอดทุกชั่วอายุ
16 จงไปเถิด เรียกบรรดาผู้อาวุโสของอิสราเอลมาประชุม และบอกพวกเขาว่า ‘พระยาห์เวห์พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่าน พระเจ้าของอับราฮัม อิสอัค และยาโคบมาปรากฏแก่ข้าพเจ้าและกล่าวดังนี้ว่า เราได้เฝ้าดูพวกเจ้าและเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเจ้าในอียิปต์แล้ว 17 และเราได้สัญญาว่าจะนำพวกเจ้าออกจากความทุกข์เข็ญในอียิปต์ไปยังดินแดนของชาวคานาอัน ชาวฮิตไทต์ ชาวอาโมไรต์ ชาวเปริสซี ชาวฮีไวต์ และชาวเยบุส ดินแดนอันอุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง’
18 เหล่าผู้อาวุโสของอิสราเอลจะฟังเจ้า แล้วเจ้ากับผู้อาวุโสเหล่านั้นจะต้องไปพบกษัตริย์อียิปต์ และบอกเขาว่า ‘พระยาห์เวห์พระเจ้าของชาวฮีบรูปรากฏแก่พวกเรา พวกเราจึงขอเดินทางเป็นเวลาสามวันเข้าไปในถิ่นทุรกันดาร เพื่อถวายเครื่องบูชาแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา’ 19 แต่เรารู้ว่ากษัตริย์อียิปต์จะไม่ยอมปล่อยพวกเจ้าไป จนกว่ามืออันมีฤทธิ์จะบีบบังคับเขา 20 ฉะนั้นเราจะเหยียดมือออกเล่นงานชาวอียิปต์ด้วยการอัศจรรย์ต่างๆ ที่เราจะทำท่ามกลางพวกเขา หลังจากนั้นเขาจะยอมปล่อยเจ้าทั้งหลายไป
21 และเราจะทำให้ชาวอียิปต์เมตตายกข้าวของให้พวกเจ้า เพื่อเจ้าจะไม่ออกมามือเปล่า 22 ผู้หญิงทุกคนจะขอเครื่องเงิน เครื่องทอง และเสื้อผ้าจากเพื่อนบ้านชาวอียิปต์ และจากผู้หญิงอียิปต์ที่อยู่ในบ้านนั้น เอามาแต่งให้ลูกชายลูกสาวของพวกเจ้า พวกเจ้าจะริบสมบัติของชาวอียิปต์มาด้วยวิธีนี้"
/images/a/Tcg2NiV7ce24OT6kCIQGR)
/images/a/-h5KPk8ct3kLpCpYm9-g6)