1 โมเสส​ตอบ​ว่า "จะ​ทำ​อย่างไร​ถ้า​พวก​เขา​ไม่​เชื่อ​และ​ไม่​ฟัง​ข้าพเจ้า แล้ว​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​ปรากฏ​แก่​เจ้า’ "

2 พระยาห์เวห์​จึง​บอก​กับ​เขา​ว่า "อะไร​อยู่​ใน​มือ​ของ​เจ้า"

โมเสส​ตอบ​ว่า "ไม้เท้า"

3 พระยาห์เวห์​พูด​ว่า "จง​โยน​ไม้เท้า​ลง​บน​พื้น"

โมเสส​จึง​โยน​ลง​ไป ไม้เท้า​ก็​กลาย​เป็น​งู โมเสส​วิ่ง​หลบ​งู​นั้น 4 แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เขา​ว่า "จง​ยื่น​มือ​ออก​ไป​จับ​หาง​งู​นั้น​ไว้" ดังนั้น​โมเสส​จึง​ยื่น​มือ​ออก​จับ​งู​ไว้ และ​งู​นั้น​ก็​กลาย​เป็น​ไม้เท้า​ใน​มือ​ของ​เขา 5 พระยาห์เวห์​พูด​ว่า "จง​ทำ​อย่าง​นี้ แล้ว​พวก​เขา​จะ​เชื่อ​ว่า พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา คือ​พระเจ้า​ของ​อับราฮัม พระเจ้า​ของ​อิสอัค และ​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ​ได้​ปรากฏ​แก่​เจ้า"

6 แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า "จง​เอา​มือ​สอด​เข้า​ไป​ใน​เสื้อ​คลุม" เมื่อ​โมเสส​ทำ​เช่น​นั้น​แล้ว​ชัก​มือ​ออก​มา ผิวหนัง​ก็​กลาย​เป็น​โรค​เรื้อน*​ขาว​เหมือน​หิมะ

7 พระองค์​พูด​ว่า "จง​เอา​มือ​สอด​กลับ​เข้า​ไป​ใน​เสื้อ​คลุม" เมื่อ​โมเสส​ทำ​ตาม​และ​ชัก​มือ​ออก​มา มือ​ของ​เขา​ก็​กลับ​เป็น​ปกติ

8 จาก​นั้น​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า "หาก​เขา​ไม่​เชื่อ​หรือ​ไม่​สนใจ​หมาย​สำคัญ​อย่าง​แรก เขา​อาจ​เชื่อ​อย่าง​ที่​สอง 9 แต่​หาก​พวก​เขา​ไม่​เชื่อ​หมาย​สำคัญ​ทั้ง​สอง​นี้​หรือ​ไม่​ยอม​ฟัง​เจ้า จง​ตัก​น้ำ​จาก​แม่น้ำ​ไนล์​มา​เท​ลง​บน​พื้น​แห้ง น้ำ​ที่​เจ้า​เอา​มา​จาก​แม่น้ำ​จะ​กลาย​เป็น​เลือด​บน​พื้น​ดิน"

10 โมเสส​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า "โปรด​อภัย​เถิด​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​พูด​ไม่​เก่ง ไม่ว่า​จะ​ใน​อดีต​หรือ​ตั้งแต่​พระองค์​พูด​กับ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​เป็น​คน​พูด​ไม่​คล่อง​และ​พูด​ช้า"

11 พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เขา​ว่า "ใคร​สร้าง​ปาก​มนุษย์ ใคร​ทำ​ให้​เขา​หูหนวก​หรือ​เป็น​ใบ้ ใคร​ทำ​ให้​เขา​มอง​เห็น​หรือ​ตาบอด ไม่​ใช่​เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​หรือ 12 บัดนี้​จง​ไป​เถิด เรา​จะ​ช่วย​และ​สอน​เจ้า​ว่า​ควร​พูด​อะไร"

13 แต่​โมเสส​ตอบ​ว่า "โปรด​อภัย​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​เถิด​พระยาห์เวห์ ขอ​ส่ง​คน​อื่น​ไป​เถิด"

14 พระยาห์เวห์​โกรธ​โมเสส​และ​พูด​ว่า "อาโรน​คน​เลวี​พี่ชาย​ของ​เจ้า​ล่ะ เรา​รู้​ว่า​เขา​พูด​เก่ง เขา​กำลัง​มา​ที่​นี่​เพื่อ​พบ​เจ้า และ​จะ​ดีใจ​มาก​เมื่อ​เห็น​เจ้า 15 เจ้า​จะ​ต้อง​พูด​กับ​เขา และ​บอก​เขา​ว่า​ควร​พูด​อะไร เรา​จะ​ช่วย​ให้​เจ้า​ทั้ง​สอง​พูด​ได้​ดี​และ​จะ​สอน​เจ้า​ว่า​ควร​ทำ​อะไร​บ้าง 16 เขา​จะ​พูด​กับ​ประชาชน​แทน​เจ้า เขา​จะ​เป็น​เหมือน​ปาก​ของ​เจ้า ส่วน​เจ้า​จะ​เป็น​เหมือน​พระเจ้า​สำหรับ​เขา 17 แต่​เจ้า​จง​เอา​ไม้เท้า​ใน​มือ​ของ​เจ้า​อัน​นี้​ไป​ด้วย เพื่อ​จะ​ได้​ใช้​แสดง​หมาย​สำคัญ"

18 โมเสส​จึง​กลับ​ไป​หา​เยโธร​พ่อตา​ของ​เขา​และ​กล่าว​ว่า "ข้าพเจ้า​ขอ​กลับ​ไป​หา​ชนชาติ​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​อียิปต์ ไป​ดู​ว่า​พวก​เขา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​หรือ​ไม่"

เยโธร​ตอบ​ว่า "ไป​เถิด พ่อ​อวยพร​ให้​เจ้า​ไป​ดี"

19 พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ที่​มีเดียน​ว่า "จง​กลับ​ไป​อียิปต์​เพราะ​พวก​ที่​ต้องการ​ฆ่า​เจ้า​นั้น​ตาย​หมด​แล้ว" 20 ดังนั้น​โมเสส​จึง​พา​ภรรยา​และ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา​ขึ้น​ลา​และ​ออก​เดินทาง​กลับ​ไป​อียิปต์ เขา​ถือ​ไม้เท้า​ของ​พระเจ้า​ไป​ด้วย

21 พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า "เมื่อ​เจ้า​กลับ​ไป​ถึง​อียิปต์ เจ้า​ต้อง​ทำ​การ​อัศจรรย์​ทุก​อย่าง​ต่อหน้า​ฟาโรห์​ตาม​ฤทธิ์เดช​ที่​เรา​ให้​ไว้​แก่​เจ้า แต่​เรา​จะ​ทำ​ให้​ฟาโรห์​ใจแข็ง​ไม่​ยอม​ปล่อย​พวก​ประชาชน​ไป 22 แล้ว​เจ้า​จง​บอก​ฟาโรห์​ว่า ‘พระยาห์เวห์​กล่าว​ดังนี้​ว่า อิสราเอล​เป็น​ลูก​หัวปี​ของ​เรา 23 และ​เรา​บอก​เจ้า​ว่า "จง​ปล่อย​ลูก​ของ​เรา​ไป เพื่อ​เขา​จะ​ได้​นมัสการ​เรา" แต่​เจ้า​ปฏิเสธ​ไม่​ยอม​ให้​เขา​ไป ดังนั้น​เรา​จะ​ฆ่า​ลูก​หัวปี​ของ​เจ้า’ "

24 ตรง​ที่​พัก​ระหว่าง​ทาง พระยาห์เวห์​มา​พบ​โมเสส*และ​จะ​ฆ่า​เขา 25 แต่​ศิปโปราห์​เอา​มีด​หิน​คม​เฉือน​หนัง​หุ้ม​ปลาย​อวัยวะ​เพศ​ลูก​ชาย​ของ​ตน และ​เอา​ไป​แตะ​เท้า​ของ​โมเสส* เธอ​กล่าว​ว่า "ท่าน​เป็น​เจ้าบ่าว​แห่ง​โลหิต​ต่อ​ดิฉัน" 26 ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​ละ​โมเสส​ไป (ครั้ง​นั้น​ที่​เธอ​กล่าว​ว่า "เจ้าบ่าว​แห่ง​โลหิต" หมายถึง​การ​เข้า​สุหนัต)

27 พระยาห์เวห์​พูด​กับ​อาโรน​ว่า "จง​ไป​พบ​โมเสส​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร" ดังนั้น​อาโรน​จึง​ไป​พบ​โมเสส​ที่​ภูเขา​ของ​พระเจ้า​และ​จูบ​เขา 28 โมเสส​เล่า​ให้​อาโรน​ฟัง​ถึง​ทุก​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ส่ง​เขา​มา​ให้​พูด และ​หมาย​สำคัญ​ทุก​อย่าง​ที่​พระองค์​สั่ง​ให้​เขา​ทำ

29 โมเสส​กับ​อาโรน​จึง​เรียก​ประชุม​ผู้​อาวุโส​ทั้งหมด​ของ​ชาว​อิสราเอล 30 และ​อาโรน​แจ้ง​ให้​พวก​เขา​รู้​ทุก​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส โมเสส​ได้​ทำ​หมาย​สำคัญ​ต่อหน้า​ประชาชน​ด้วย 31 พวก​เขา​จึง​เชื่อ และ​เมื่อ​ได้ยิน​ว่า​พระยาห์เวห์​ห่วงใย และ​เห็น​ความ​ทุกข์​ลำเค็ญ​ของ​พวก​เขา พวก​เขา​จึง​กราบ​ลง​นมัสการ