1 ในเดือนนิสาน ปีที่ยี่สิบในสมัยกษัตริย์อารทาเซอร์ซีส ข้าพเจ้ากำลังถวายเหล้าองุ่นแด่กษัตริย์ ข้าพเจ้าไม่เคยเศร้าหมองต่อหน้ากษัตริย์มาก่อนเลย 2 กษัตริย์จึงถามว่า "ทำไมเจ้าจึงหน้าตาเศร้าหมองนักในเมื่อไม่ได้เจ็บป่วยอะไร คงไม่ใช่อะไรนอกจากทุกข์ใจ"
ข้าพเจ้ารู้สึกกลัวมาก 3 แต่ข้าพเจ้าพูดกับกษัตริย์ว่า "ขอกษัตริย์จงเจริญ! ข้าพเจ้าอดเศร้าหมองไม่ได้ เพราะเมืองที่ฝังบรรพบุรุษของข้าพเจ้า กลายเป็นซากหักพัง ประตูเมืองก็ถูกเผาวอดวาย"
4 กษัตริย์ถามว่า "เจ้าต้องการสิ่งใด"
ข้าพเจ้าจึงอธิษฐานต่อพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ 5 แล้วตอบกษัตริย์ว่า "หากท่านพอใจ และหากผู้รับใช้ของท่านเป็นที่โปรดปรานในสายตาของท่าน ขอส่งข้าพเจ้าไปยังเมืองในยูดาห์ซึ่งฝังศพบรรพบุรุษไว้ เพื่อข้าพเจ้าจะได้สร้างเมืองนั้นขึ้นใหม่"
6 ขณะนั้นกษัตริย์ซึ่งมีราชินีอยู่ข้างๆ ได้ถามข้าพเจ้าว่า "เจ้าจะไปนานแค่ไหน และจะกลับมาเมื่อไหร่" เป็นอันว่ากษัตริย์เต็มใจที่จะส่งข้าพเจ้าไป ข้าพเจ้าจึงกำหนดเวลาเดินทาง
7 ข้าพเจ้าแจ้งด้วยว่า "หากท่านพอใจ โปรดมอบจดหมายให้ข้าพเจ้าถือไปหาผู้ว่าการมณฑลที่อีกฟากหนึ่งของแม่น้ำยูเฟรติส พวกเขาจะได้ช่วยข้าพเจ้าให้ไปถึงยูดาห์อย่างปลอดภัย 8 และโปรดมีจดหมายถึงอาสาฟผู้ดูแลอุทยานหลวง เพื่อเขาจะให้ไม้เพื่อสร้างคานประตูป้อมใกล้วิหาร สร้างกำแพงเมือง และที่พักที่ข้าพเจ้าจะอยู่เถิด" กษัตริย์อนุมัติตามคำขอเพราะมือแห่งพระคุณของพระเจ้าอยู่เหนือข้าพเจ้า 9 ข้าพเจ้าจึงไปพบผู้ว่าการแคว้นต่างๆ ที่อีกฟากหนึ่งของแม่น้ำยูเฟรติส และมอบจดหมายให้พวกเขา กษัตริย์ยังได้ส่งนายทหารและกองทหารม้าไปกับข้าพเจ้าด้วย
10 เมื่อสันบาลลัทชาวโฮโรนาอิมและโทบียาห์ข้าราชบริพารชาวอัมโมนได้ยินเรื่องนี้ ก็ไม่พอใจที่มีคนมาส่งเสริมสวัสดิภาพของชาวอิสราเอล
11 หลังจากที่ข้าพเจ้ามาถึงเยรูซาเล็มได้สามวัน 12 ข้าพเจ้าได้ออกไปตอนกลางคืนกับคนอีกสองสามคน ข้าพเจ้าไม่ได้บอกใครถึงสิ่งที่พระเจ้าดลใจให้ทำเพื่อเยรูซาเล็ม ไม่มีสัตว์พาหนะอื่นนอกจากตัวที่ข้าพเจ้าขี่ไป
13 ข้าพเจ้าออกไปทางประตูหุบเขาในเวลากลางคืน ตรงไปยังบ่อน้ำหมาใน ประตูกองขยะ ตรวจดูกำแพงเยรูซาเล็มซึ่งหักพังและประตูที่ถูกเผา 14 จากนั้น ข้าพเจ้าไปถึงประตูน้ำพุและสระหลวง แต่ไม่มีช่องว่างพอให้สัตว์ที่ข้าพเจ้าขี่ผ่านไปได้ 15 ข้าพเจ้าจึงขึ้นไปบนหุบเขาตอนกลางคืน เพื่อสำรวจกำแพง แล้วย้อนกลับมาเข้าเมืองผ่านประตูหุบเขา 16 พวกข้าราชการไม่รู้ว่าข้าพเจ้าไปที่ไหนหรือทำอะไร เพราะข้าพเจ้ายังไม่ได้บอกใครเลย ไม่ว่าชาวยิว พวกปุโรหิต ขุนนาง ข้าราชการ หรือคนอื่นๆ ที่จะมาทำงาน
17 แล้วข้าพเจ้าบอกพวกเขาว่า "ท่านก็เห็นแล้วว่าพวกเราทุกข์ใจกันเรื่องใด เยรูซาเล็มเป็นซากหักพัง ประตูเมืองก็ถูกเผา เรามาช่วยกันสร้างกำแพงเยรูซาเล็มขึ้นใหม่เถิด แล้วเราจะได้ไม่ต้องอับอายอีกต่อไป" 18 ข้าพเจ้ายังเล่าให้พวกเขาฟังเรื่องที่มือแห่งพระคุณของพระเจ้าอยู่เหนือข้าพเจ้า และสิ่งที่กษัตริย์พูดกับข้าพเจ้า
พวกเขาพูดว่า "เราเริ่มสร้างกันอีกครั้งเถิด" ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มงานที่ดีนี้
19 แต่เมื่อสันบาลลัทชาวโฮโรนาอิมกับโทบียาห์ข้าราชบริพารชาวอัมโมนและเกเชมชาวอาหรับได้ยินเรื่องนี้ ก็เยาะเย้ยและดูถูกว่า "พวกเจ้ากำลังทำอะไร จะกบฏต่อกษัตริย์หรือ"
20 ข้าพเจ้าจึงตอบพวกเขาว่า "พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์จะช่วยให้เราทำสำเร็จ เราผู้รับใช้ของพระองค์จะเริ่มงานก่อสร้าง ส่วนท่านไม่มีสิทธิ์ไม่มีส่วนในเยรูซาเล็ม"
/images/a/Tcg2NiV7ce24OT6kCIQGR)
/images/a/-h5KPk8ct3kLpCpYm9-g6)