1 İnsanların ve meleklerin dillerini konuşsam,*13:1 İnsanların ve meleklerin dillerini konuşsam Diller konuşma yeteneği. Kişinin daha önce hiç öğrenmediği diller konuşması. Bu, Kutsal Ruhʼun verdiği bir yetenektir. Bu dil dünyada konuşulan yabancı dil ya da meleklerin konuştuğu bir dil olabilir. ama bende sevgi olmasa, bakır çalgı veya çınlayan zil gibi olurum. 2 Peygamberlik yeteneğim olsa, bütün sırları bilsem ve her konuda bilgi sahibi olsam, dağları yerinden oynatacak kadar güçlü imanım olsa, fakat bende sevgi olmasa, bir hiçim. 3 Bütün malımı mülkümü fakirlere dağıtsam, ya da bedenimi yakılmak üzere*13:3 Yakılmak üzere Bazı Grekçe el yazmalarında, "övünmek için" diye geçer. teslim etsem, ama bende sevgi olmasa, bunun bana hiç faydası olmaz.

4 Sevgi sabırlıdır, şefkatlidir. Sevgi kıskanmaz. Sevgi övünmez, kendini yüceltmez, 5 kaba davranmaz, kendi çıkarını düşünmez, tez öfkelenmez, kin tutmaz, 6 haksızlığa sevinmez, ama gerçeğin açığa çıkmasına sevinir. 7 Sevgi her şeye katlanır, her durumda iman eder, her zaman umut eder, her şeye dayanır.

8 Sevgi asla güçten düşmez. Peygamberlikler ve diller*13:8 Diller Kişinin daha önce hiç öğrenmediği diller konuşması. Bu, Allahʼa şükretmesi için Kutsal Ruhʼun verdiği bir yetenektir. Söylediklerini anlayabilmesi için sözlerini tercüme edebilmek için dua etmeli. Bakınız 1. Korintliler 14:1-25 ayetlerine. sona erecek, bilgi ortadan kalkacak. 9 Çünkü bilgimiz de peygamberliğimiz de yetersizdir. 10 Ama kusursuz olan geldiğinde, yetersiz olan ortadan kalkacak.

11 Ben daha çocukken çocuk gibi konuşurdum, çocuk gibi düşünürdüm. Ama yetişkin adam olunca, çocukça şeyleri bıraktım. 12 Şimdi Allahʼı aynadaki görüntü gibi görüyoruz. Fakat ileride yüz yüze göreceğiz. Şimdi bilgim eksik. Ama Allah beni nasıl biliyorsa, ben de ileride her şeyi öyle tam bileceğim. 13 Şimdi, kalıcı olan üç şey var: iman, umut, sevgi. Ama bunların en üstünü sevgidir.

1 Ainda que eu falasse as línguas dos homens e dos anjos, se não tiver caridade, sou como o bronze que soa, ou como o címbalo que retine.

2 Mesmo que eu tivesse o dom da profecia, e co­nhecesse todos os mistérios e toda a ciência; mesmo que tivesse toda a fé, a ponto de transportar montanhas, se não tiver caridade, não sou nada.

3 Ainda que distribuís­se todos os meus bens em sustento dos pobres, e ainda que entregasse o meu corpo para ser queimado, se não tiver caridade, de nada valeria!

4 A caridade é paciente, a caridade é bondosa. Não tem inveja. A caridade não é orgulhosa. Não é arrogante.

5 Nem escandalosa. Não busca os seus próprios interesses, não se irrita, não guarda rancor.

6 Não se alegra com a injustiça, mas se rejubila com a verdade.

7 Tudo desculpa, tudo crê, tudo espera, tudo suporta.

8 A caridade jamais acabará. As profecias desaparecerão, o dom das línguas cessará, o dom da ciência findará.

9 A nossa ciência é parcial, a nossa profecia é imperfeita.

10 Quando chegar o que é perfeito, o imperfeito desaparecerá.

11 Quando eu era criança, falava como criança, pensava como criança, raciocinava como crian­ça. Desde que me tornei homem, eliminei as coisas de crian­ça.

12 Hoje vemos como por um espelho, confusamente; mas então veremos face a face. Hoje conheço em parte; mas então conhecerei totalmente, como eu sou conhecido.

13 Por ora subsistem a fé, a esperança e a caridade – as três. Porém, a maior delas é a caridade.