1 Allahʼın isteğiyle İsa Mesih İsaʼnın elçisi olan ben Pavlusʼtan ve imanlı kardeşimiz Timoteosʼtan,

Allahʼın Korint şehrinde olan topluluğuna ve Ahaya bölgesindeki bütün kutsal halkına selam!

2 Babamız Allahʼtan ve Rab İsa Mesihʼten size lütuf ve esenlik olsun.

3 Rabbimiz İsa Mesihʼin Babası Allahʼa övgüler olsun! O, şefkatli Baba ve her durumda gönlümüzü rahatlatan Allahʼtır. 4 Bütün sıkıntılarımızda gönlümüzü rahatlatır. Öyle ki, Allahʼın verdiği rahatlıkla sıkıntıda olanların gönlüne rahatlık verebilelim. 5 Mesih için çektiğimiz acılar arttıkça, Mesihʼten aldığımız rahatlık da aynı derecede artar. 6 Sıkıntılar altında ezilmemiz sizin rahatlığa kavuşmanız ve kurtulmanız içindir. Rahata kavuştuğumuz zaman, bu da sizin rahatlık bulmanız içindir. Siz bizim çektiğimiz aynı acıları sabırla çekerken aynı rahatlık kaynağından güç alıyorsunuz. 7 Sizin hakkınızda sarsılmaz bir umudumuz var. Çünkü biliyoruz ki, çektiğimiz acılara ortak olduğunuz gibi, kavuştuğumuz aynı rahatlığa da ortaksınız.

8 Çünkü, ey kardeşler, Ege bölgesinde başımıza gelen sıkıntılardan habersiz kalmanızı istemiyoruz. Ağır bir yük altındaydık. Bu öyle bir yüktü ki, onu taşımaya gücümüz yetmedi. Az kaldı yaşamaktan bile umudumuzu kesiyorduk. 9 Hatta ölüm yargısına çarptırıldığımızı sandık. Ama bu, kendi kendimize değil, ölüleri dirilten Allahʼa güvenelim diye oldu. 10,11 Allah bizi çok büyük bir ölüm tehlikesinden kurtardı ve yine kurtaracak. Umut ediyoruz ki, siz de dualarınızla bizi destekledikçe O kurtarmaya devam edecek. Böylece birçok kişinin ettiği dualar sayesinde Allahʼın bize bağışladığı lütuf için birçokları bizim adımıza şükredecek.

12 Bu dünyada, özellikle sizin aranızda, Allahʼtan gelen bir içtenlik ve dürüstlükle hareket ettik. İnsan hikmetine değil, Allahʼın lütfuna sığınarak yaşadık. Bununla gurur duyuyoruz, vicdanımız da buna şahittir. 13,14 Size okuyup anlayacağınızdan başka bir şey yazmıyoruz. Bizi bir dereceye kadar anladığınız gibi, sonunda tam anlayacağınızı umut ederim. O zaman bizimle gurur duyabilirsiniz. Aynı şekilde biz de Rab İsaʼnın geldiği gün sizinle gurur duyacağız.

15 Bundan emin olduğum için, önce size gelmeyi uygun gördüm. İki sefer yanınıza gelerek Allahʼtan iki defa lütuf almanızı istiyordum. 16 Size uğradıktan sonra Makedonyaʼya gitmek ve Makedonyaʼdan dönerken tekrar size gelmek niyetindeydim. Öyle ki, beni Yahudiyeʼye yolcu edesiniz.

17 Peki, bunu yapmaya niyetlendiğim zaman, kararsız mıydım? Planlarımı dünya insanları gibi mi yapıyorum? Aynı anda hem "evet" hem de "hayır" mı diyorum? 18 Allah şahidimizdir ki, size söylediğimiz söz hem "evet", hem "hayır" değil. 19 Ben, Silvanus*1:19 Silvanus Silas adının başka bir şekli. ve Timoteos, aranızda Allahʼın Oğlu İsa Mesihʼi vaaz ettik. Mesih hem evet hem hayır değildir. Oʼnda yalnız "evet" vardır. 20 Çünkü Allahʼın verdiği bütün vaatler, Mesihʼte "evet" karşılığını alıp yerine getiriliyor. Bunun için Mesih sayesinde "Amin!" diyerek Allahʼı yüceltiyoruz. 21 Bizi sizinle beraber Mesihʼe sımsıkı bağlayan ve bizi meshederek*1:21 Meshederek Birini seçip göreve koymak. Örneğin, Eski Antlaşmaʼda görevlerine başlarken krallar, peygamberler ve tapınaktaki görevliler üzerlerine yağ sürülerek meshedilirlerdi. hizmetine alan Allahʼtır. 22 Oʼna ait olduğumuzun işareti olarak bize mührünü basan ve alacağımız bereketlerin garantisi olarak yüreğimize Kutsal Ruhʼu koyan da Allahʼtır.

23 Allah şahidimdir. Eğer doğruyu söylemiyorsam beni cezalandırsın. Sizi acıdan korumak istedim. Onun için Korintʼe tekrar gelmedim. 24 Efendinizmiş gibi iman hayatınıza hükmetmiyoruz. Tersine hizmet arkadaşlarınız olarak sizi sevindirmeye uğraşıyoruz. Çünkü siz imanınızla ayakta duruyorsunuz.

1 Paulo, apóstolo de Jesus Cristo pela vontade de Deus, e o irmão Timóteo, à igreja de Deus que está em Corinto, e a todos os irmãos santos que estão em toda a Acaia.

2 A vós, graça e paz da parte de Deus, nosso Pai, e da parte do Senhor Jesus Cristo!

3 Bendito seja Deus, o Pai de nosso Senhor Jesus Cristo, o Pai das miseri­córdias, Deus de toda a consolação,

4 que nos conforta em todas as nossas tribulações, para que, pela consolação com que nós mesmos somos consolados por Deus, possamos consolar os que estão em qualquer angústia!

5 Com efeito, à medida que em nós crescem os sofrimentos de Cristo, crescem também por Cristo as nossas consolações.

6 Se, pois, somos atribulados, é para vossa consolação e salvação. Se somos consolados, é para vossa consolação, a qual se efetua em vós pela paciência em tole­rar os sofrimentos que nós mesmos suportamos.

7 A nossa esperança a respeito de vós é firme: sabemos que, como sois companheiros das nossas aflições, assim também o sereis da nossa consolação.

8 Não queremos, irmãos, que igno­reis a tribulação que nos sobreveio na Ásia. Fomos maltratados ali desmedidamente, além das nossas forças, a ponto de termos perdido a esperanç­a de sair com vida.

9 Sentíamos dentro de nós mesmos a sentença de morte, para que aprendêssemos a pôr a nossa confiança não em nós, mas em Deus, que ressuscita os mortos.

10 Ele nos livrou e nos livrará de tamanhos perigos de morte. Sim, esperamos que ainda nos livrará

11 se nos ajudardes também vós com orações em nossa intenção. Assim essa graça, obtida por intervenção de muitas pessoas, lhes será ocasião de agradecer a Deus a nosso respeito.

12 A razão da nossa glória é esta: o testemunho da nossa consciência de que, no mundo e particularmente entre vós, temos agido com santidade e sinceridade diante de Deus, não conforme o espírito de sabedoria do mundo, mas com o socorro da graça de Deus.

13 Em verdade, não vos queremos dizer coisa alguma diferente da que ledes em nossas cartas, e que compreendeis. E espero que reco­nheçais até o fim,

14 como aliás já o tendes em parte reconhecido, que nós somos a vossa glória, exatamente como vós sereis a nossa, no dia do Senhor Jesus.

15 Foi nesta persuasão que eu resolvera primeiro ir ter convosco, para que recebêsseis uma dupla alegria:

16 eu passaria por vós ao dirigir-me à Macedônia e, ao voltar da Macedônia, iria novamente visitar-vos e de lá seria por vós conduzido até a Judeia.

17 Formando esse plano, terei usado de leviandade? Ou são puramente humanas as resoluções que tomo, de modo que haja em mim o "sim" e depois o "não"?

18 Deus é testemunha de que, quando vos dirijo a palavra, não existe um "sim" e depois um "não".

19 O Filho de Deus, Jesus Cristo, que nós, Silvano, Timóteo e eu, vos temos anunciado, não foi "sim" e depois "não", mas sempre foi "sim".

20 Porque todas as promessas de Deus são "sim" em Jesus. Por isso, é por ele que nós dizemos Amém à glória de Deus.

21 Ora, quem nos confirma a nós e a vós em Cristo, e nos consagrou, é Deus.

22 Ele nos marcou com o seu selo e deu aos nossos corações o penhor do Espírito.

23 Invoco a Deus por testemunha: juro por minha vida que foi para vos poupar que não voltei a Corinto.

24 Não porque pretendamos dominar sobre a vossa fé. Queremos ape­nas contribuir para a vossa alegria, porque, quanto à fé, estais firmes.