1 Yahudiye bölgesinden bazı kişiler Antakyaʼya gelip oradaki imanlılara şunu öğretmeye başladılar: "Musaʼya verilen Tevratʼa göre sünnet olmazsanız, kurtulamazsınız." 2 Pavlus ve Barnaba bu adamlarla çekişti. Aralarında uzun bir tartışma oldu. Sonunda Pavlusʼla Barnabaʼyı ve oradan bazı imanlıları Yeruşalimʼe gönderme kararı verildi. Onlar bu konuyu elçilere ve diğer liderlere danışacaklardı. 3 Böylece imanlılar topluluğu onları yolcu ettikten sonra Fenike ve Samiriye bölgelerinden geçtiler. Oradaki imanlılara Yahudi olmayan insanların nasıl Allahʼa döndüğünü anlattılar. Bu haber bütün imanlıları fazlasıyla sevindirdi. 4 Pavlus, Barnaba ve yanlarındaki imanlılar Yeruşalimʼe vardılar. Oradaki imanlılar topluluğu, elçiler ve liderler tarafından hoş karşılandılar. Allahʼın onların eliyle yapmış olduğu her şeyi anlattılar.

5 Fakat Ferisi partisinden imana gelmiş bazı kişiler kalkıp şöyle dediler: "Yahudi olmayan imanlıları sünnet etmeliyiz. Musaʼya verilen Tevratʼa uymalarını emretmeliyiz."

6 Bunun üzerine elçiler ve liderler bu sorunu görüşmek için bir araya geldiler. 7 Uzun bir tartışmadan sonra Petrus ayağa kalkıp onlara şöyle dedi: "Kardeşler, biliyorsunuz, Allah uzun zaman önce aranızdan beni seçti. Diğer milletlerin Müjdeʼyi benim ağzımdan duyarak ve imana gelmelerini istiyordu. 8 İnsanın yüreğini bilen Allah, Kutsal Ruhʼu bize verdiği gibi, onlara da verdi. Böylece onları kabul ettiğini gösterdi. 9 Onların yüreklerini imanla temizledi. Bizimle onların arasında hiç ayrım yapmadı. 10 Tevratʼın buyrukları ağır bir yüktür. Öyleyse neden şimdi imanlıların üstüne bu yükü koymakla Allahʼın sabrını deniyorsunuz? Bu yükü ne biz taşıyabildik ne de atalarımız taşıyabildiler. 11 Hayır! Biz Rab İsaʼnın lütfuyla kurtulduğumuza inanıyoruz. Yahudi olmayanlar da aynen böyle kurtulur."

12 Bunun üzerine bütün topluluk sustu ve Barnabaʼyla Pavlusʼu dinlemeye başladı. Barnabaʼyla Pavlus, Allahʼın onların elleriyle milletlerin arasında ne gibi mucizeler ve harikalar yaptığını anlattılar. 13 Onlar konuşmalarını bitirince, Yakub*15:13 Yakub Burada adı geçen Yakub, Rab İsaʼnın üvey kardeşiydi. Zamanla Yeruşalimʼdeki imanlılar topluluğunun lideri oldu. söz alıp şöyle dedi: "Kardeşler, beni dinleyin! 14 Simun*15:14 Simun Yakub, burada Petrusʼtan söz ederken Şimon diye çağırarak Simun adının İbranice şeklini kullanır. bize Allahʼın ilk defa diğer milletlerle nasıl ilgilenip, onlardan kendisine ait bir halk çıkardığını açıkladı. 15 Peygamberlerin sözleri de bunu doğruluyor. Aynı yazıldığı gibi:

16 ‘Rab diyor ki, bundan sonra geri döneceğim,

Davudʼun yıkık evini yeniden kuracağım.

Evet, onun yıkıntılarını yeniden inşa edeceğim.

Onu tekrar ayağa kaldıracağım.

17,18 O zaman geriye kalan insanlar,

halkım olmaya çağırdığım bütün milletler,

bana sığınacaklar.’*15:17-18 Amos 9:11,12 (Septuaginta adlı Eski Antlaşmaʼnın Grekçe tercümesinden.)

Rab bu şeyleri ezelden beri bildirmiştir.

19 Bu sebeple, bence Allahʼa dönen yabancılara güçlük çıkarmayalım. 20 Ancak onlara bir mektup yazalım ve şu buyruğu verelim: putların önünde kesilmiş ve bu sebeple temiz olmayan kurban etlerinden, evlilik dışındaki seksüel ilişkilerden, boğularak öldürülen hayvanların etinden ve kanı süzülmemiş etten uzak durun. 21 Bildiğiniz gibi Musaʼya verilen Tevrat eski zamanlardan beri her şehirde vaaz ediliyor, her Şabat günü toplantı yerlerinde okunuyor."

22 Bunun üzerine elçiler ve diğer liderler bütün imanlılar topluluğuyla birlikte aralarından bazı adamlar seçtiler. Onları Pavlus ve Barnabaʼyla birlikte Antakya şehrine göndermeyi uygun gördüler. Barsabba adıyla bilinen Yahudaʼyı ve Silasʼı seçtiler. Bunlar imanlıların arasında liderlerdi. 23 Onların eliyle şu mektubu gönderdiler:

"Kardeşleriniz olan biz elçiler ve diğer liderlerden selam!

Antakya şehrinde ve Suriyeʼyle Kilikya bölgelerinde bulunan sizlere, yani Yahudi olmayan imanlı kardeşlerimize selam ederiz.

24 Duyduğumuza göre aramızdan çıkan bazı kişiler sizi sözleriyle rahatsız etmiş, kafalarınızı karıştırmışlar. Onları biz göndermedik. 25 Bu nedenle aramızdan bazı adamları seçtik. Onları sevgili kardeşlerimiz Barnaba ve Pavlusʼla birlikte size göndermeye karar verdik. 26 Bu adamlar Rabbimiz İsa Mesihʼin adı için hayatlarını tehlikeye attılar. 27 Böylece Yahuda ve Silasʼı gönderiyoruz. Onlar da aynı şeyleri sözlü olarak anlatacaklar. 28 Evet, Kutsal Ruh ve biz, şu zorunlu kuralların dışında, üzerinize daha fazla yük koymamayı uygun gördük: 29 Putların önünde kesilen kurban etlerinden, kanı süzülmemiş etten, boğularak öldürülen hayvanların etinden ve evlilik dışındaki seksüel ilişkilerden uzak durmalısınız. Bunlardan sakınırsanız, iyi edersiniz.

Hoşça kalın!"

30 Böylece Barnaba, Pavlus, Yahuda ve Silas yolcu edildi. Antakyaʼya varınca, topluluğu bir araya getirip mektubu teslim ettiler. 31 İmanlılar mektubu okuyunca, içindeki cesaret verici sözlere sevindiler. 32 Kendileri peygamber olan Yahuda ve Silas birçok vaaz verdiler. İmanlıları yüreklendirip güçlendirdiler. 33,34 Bir süre orada kaldılar. Sonra imanlılar, onları gönderen kişilere geri dönmek üzere esenlik dileğiyle yolcu ettiler.*15:33-34 Bazı Grekçe elyazmalarında şu sözler eklenir: Ama Silas orada kalmaya karar verdi. 35 Pavlusʼla Barnaba ise Antakyaʼda kaldılar ve birçok kişiyle birlikte vaaz edip Rabbin sözünü müjdelediler.

36 Bir süre sonra Pavlus Barnabaʼya şöyle dedi: "Haydi Rabbin sözünü vaaz ettiğimiz bütün o kasabalara dönüp imanlı kardeşlerimizi ziyaret edelim. Hallerini görelim." 37 Barnaba, Markos diye bilinen Yuhannaʼyı yanlarına almak istiyordu. 38 Fakat Pavlus bunu uygun görmedi. Onu yanlarına almak istemedi. Çünkü Markos onları daha önce Pamfilyaʼda terk etmiş ve göreve onlarla birlikte devam etmemişti. 39 Aralarında öyle keskin bir anlaşmazlık çıktı ki, birbirlerinden ayrıldılar. Barnaba Markosʼu yanına alıp gemiyle Kıbrısʼa gitti. 40 Pavlus ise Silasʼı seçti ve imanlılar tarafından Rabbin lütfuna emanet edildikten sonra yola çıktı. 41 Suriye ve Kilikya bölgelerinden geçerek oradaki imanlılar topluluklarını güçlendirdi.

1 Quelques hommes, venus de la Judée, enseignaient les frères, en disant: *Ga 5:3.Si vous n’êtes circoncis *Ge 17:10.Lé 12:3.selon le rite de Moïse, vous ne pouvez être sauvés. 2 Paul et Barnabas eurent avec eux un débat et une vive discussion; et les frères décidèrent que *Ga 2:1.Paul et Barnabas, et quelques-uns des leurs, monteraient à Jérusalem vers les apôtres et les anciens, pour traiter cette question. 3 Après avoir été accompagnés par l’Église, ils poursuivirent leur route à travers la Phénicie et la Samarie, racontant la conversion des païens, et ils causèrent une grande joie à tous les frères. 4 Arrivés à Jérusalem, ils furent reçus par l’Église, les apôtres et les anciens, et ils racontèrent tout ce que Dieu avait fait avec eux. 5 Alors quelques-uns du parti des pharisiens, qui avaient cru, se levèrent, en disant qu’il fallait circoncire les païens et exiger l’observation de la loi de Moïse. 6 Les apôtres et les anciens se réunirent pour examiner cette affaire. 7 Une grande discussion s’étant engagée, Pierre se leva, et leur dit: *Ac 10:20;11:12.Hommes frères, vous savez que dès longtemps Dieu a fait un choix parmi vous, afin que, par ma bouche, les païens entendissent la parole de l’Évangile et qu’ils crussent. 8 Et Dieu, *1 Ch 28:9;29:17.Ps 7:10.Jé 11:20;17:10;20:12.qui connaît les cœurs, leur a rendu témoignage, en leur donnant le Saint-Esprit comme à nous; 9 *Ac 10:43, 44, etc.il n’a fait aucune différence entre nous et eux, ayant purifié leurs cœurs par la foi. 10 Maintenant donc, pourquoi tentez-vous Dieu, *Mt 23:4.en mettant sur le cou des disciples un joug que ni nos pères ni nous n’avons pu porter? 11 *Ép 2:8.Tit 3:4.Mais c’est par la grâce du Seigneur Jésus que nous croyons être sauvés, de la même manière qu’eux. 12 Toute l’assemblée garda le silence, et l’on écouta Barnabas et Paul, qui racontèrent tous les miracles et les prodiges que Dieu avait faits par eux au milieu des païens.

13 Lorsqu’ils eurent cessé de parler, Jacques prit la parole, et dit: Hommes frères, écoutez-moi! 14 Simon a raconté comment Dieu a d’abord jeté les regards sur les nations pour choisir du milieu d’elles un peuple qui portât son nom. 15 Et avec cela s’accordent les paroles des prophètes, selon qu’il est écrit:

16 *Am 9:11,12.Après cela, je reviendrai, et je relèverai de sa chute la tente de David,

J’en réparerai les ruines, et je la redresserai,

17 Afin que le reste des hommes cherche le Seigneur,

Ainsi que toutes les nations sur lesquelles mon nom est invoqué,

Dit le Seigneur, qui fait ces choses,

18 Et à qui elles sont connues de toute éternité.

19 C’est pourquoi je suis d’avis qu’on ne crée pas des difficultés à ceux des païens qui se convertissent à Dieu, 20 mais qu’on leur écrive de s’abstenir *Ex 20:3.1 Co 8:1;10:20.des souillures des idoles, *1 Th 4:3.de l’impudicité, des animaux étouffés et *Ge 9:4.du sang. 21 Car, depuis bien des générations, Moïse a dans chaque ville des gens qui le prêchent, puisqu’on le lit tous les jours de sabbat dans les synagogues. 22 Alors il parut bon aux apôtres et aux anciens, et à toute l’Église, de choisir parmi eux et d’envoyer à Antioche, avec Paul et Barnabas, Jude appelé Barsabas et Silas, hommes considérés entre les frères. 23 Ils les chargèrent d’une lettre ainsi conçue: Les apôtres, les anciens, et les frères, aux frères d’entre les païens, qui sont à Antioche, en Syrie, et en Cilicie, salut! 24 Ayant appris *Ga 2:4.que quelques hommes partis de chez nous, et auxquels nous n’avions donné aucun ordre, vous ont troublés par leurs discours et ont ébranlé vos âmes, 25 nous avons jugé à propos, après nous être réunis tous ensemble, de choisir des délégués et de vous les envoyer avec nos bien-aimés Barnabas et Paul, 26 ces hommes *Ac 13:50;14:9.qui ont exposé leur vie pour le nom de notre Seigneur Jésus-Christ. 27 Nous avons donc envoyé Jude et Silas, qui vous annonceront de leur bouche les mêmes choses. 28 Car il a paru bon au Saint-Esprit et à nous de ne vous imposer d’autre charge que ce qui est nécessaire, 29 savoir, *Ex 20:3.1 Co 8:1.de vous abstenir des viandes sacrifiées aux idoles, *Ge 9:4.Lé 17:14.du sang, des animaux étouffés, et *1 Th 4:3.de l’impudicité, choses contre lesquelles vous vous trouverez bien de vous tenir en garde. Adieu.

30 Eux donc, ayant pris congé de l’Église, allèrent à Antioche, où ils remirent la lettre à la multitude assemblée. 31 Après l’avoir lue, les frères furent réjouis de l’encouragement qu’elle leur apportait. 32 Jude et Silas, qui étaient eux-mêmes prophètes, les exhortèrent et les fortifièrent par plusieurs discours. 33 Au bout de quelque temps, les frères les laissèrent en paix retourner vers ceux qui les avaient envoyés. 34 Toutefois Silas trouva bon de rester. 35 Paul et Barnabas demeurèrent à Antioche, enseignant et annonçant, avec plusieurs autres, la bonne nouvelle de la parole du Seigneur.

36 Quelques jours s’écoulèrent, après lesquels Paul dit à Barnabas: Retournons visiter les frères dans toutes les villes où nous avons annoncé la parole du Seigneur, pour voir en quel état ils sont. 37 Barnabas voulait emmener aussi Jean, surnommé *Ac 12:12,25.Col 4:10.2 Ti 4:11. Phm v. 24.Marc; 38 mais Paul jugea plus convenable de ne pas prendre avec eux celui qui les avait quittés depuis la Pamphylie, et qui ne les avait point accompagnés dans leur œuvre. 39 Ce dissentiment fut assez vif pour être cause qu’ils se séparèrent l’un de l’autre. Et Barnabas, prenant Marc avec lui, s’embarqua pour l’île de Chypre. 40 Paul fit choix de Silas, et partit, recommandé par les frères à la grâce du Seigneur. 41 Il parcourut la Syrie et la Cilicie, fortifiant les Églises.