1 Die Last, welche der Prophet Habakuk geschaut hat: 2 Wie lange, o HERR, soll ich zu dir schreien, ohne daß du hörst, dir Unrecht klagen, ohne daß du hilfst? 3 Warum lässest du mich Elend sehen und schaust dem Jammer zu? Gewalttat und Frevel werden vor meinen Augen begangen, es entsteht Hader, und Streit erhebt sich. 4 Darum erlahmt das Gesetz, und das Recht bricht nimmermehr durch; denn der Gottlose umringt den Gerechten; darum kommt das Urteil verkehrt heraus! 5 Seht, ihr Verächter, und schaut umher, verwundert und entsetzt euch! Denn ich tue ein Werk in euren Tagen; ihr würdet es nicht glauben, wenn man es erzählte! 6 Denn siehe, ich erwecke die Chaldäer, ein bitterböses und behendes Volk, das die Breiten der Erde durchzieht, um Wohnsitze zu erobern, die ihm nicht gehören. 7 Es ist schrecklich und furchtbar; sein Recht und sein Ansehen gehen von ihm selber aus. 8 Schneller als Pardel sind seine Rosse und grimmiger als Wölfe am Abend; seine Reiter kommen im Galopp daher, von fernher kommen die Reiter; sie fliegen daher wie ein Adler, der zum Fraße eilt. 9 Nur auf Gewalttaten geht es aus, sein Angesicht ist stracks nach vorn gerichtet, und es bringt Gefangene ein wie Sand. 10 Es spottet der Könige, und Fürsten sind ihm ein Spaß; es lacht aller Festungen, schüttet Erde auf und erobert sie. 11 Dann gewinnt es neuen Mut, geht zu weit und versündigt sich; denn diese seine Kraft macht es zu seinem Gott. 12 Bist du, o HERR, nicht von Anfang an mein Gott, mein Heiliger? Wir werden nicht sterben. HERR, zum Gericht hast du ihn bestellt, und zur Strafe hast du, o Fels, ihn verordnet. 13 Deine Augen sind so rein, daß sie das Böse nicht sehen können; du kannst dem Jammer nicht zuschauen. Warum siehst du denn den Frevlern schweigend zu, während der Gottlose den verschlingt, der gerechter ist als er? 14 Du lässest die Menschen so behandeln wie die Fische im Meer, wie Gewürm, das keinen Herrscher hat. 15 Er fischt sie alle mit der Angel heraus, fängt sie mit seinem Netz und sammelt sie in sein Garn; darüber freut er sich und frohlockt. 16 Darum opfert er auch seinem Netz und räuchert seinem Garn; denn ihnen verdankt er seine fetten Bissen und seine kräftige Nahrung. 17 Sollte er aber darum sein Netz beständig auswerfen und ohne Erbarmen Völker erwürgen?
1 Ko te poropititanga i kitea e Hapakuku poropiti.
2 Kia pēhea te roa, e Ihowā, o tāku tangi,
ā, kāhore koe e rongo?
E karanga atu ana ahau ki a koe mō te tutū,
ā, kāhore koe e whakaora.
3 He aha koe i whakakite mai ai i te kino ki ahau?
He aha koe i titiro ai ki te pakeketanga?
He pāhua hoki, he tutū tēnei kei tōku aroaro,
nā, he totohe tēnei, ā, kei te oho ake he ngangare.
4 Nā reira kahakore noa iho te ture,
kore tonu ake e puta te whakawā;
e karapotia ana hoki te tika e te kino –
nā reira, te putanga o te whakawā, he parori kē.
5 "Titiro atu ki ngā tauiwi, mātakitaki,
kia nui te mīharo!
Nō te mea kei te mahi ahau i tētahi mahi i ō koutou rā,
he mea e kore e whakaponohia,
ki te kōrerotia atu.
6 Nō te mea tēnei ka ara i ahau ngā Karari,
taua iwi nanakia rā, taua iwi hīkaka tonu rā,
e haerea nei e rātou te whānuitanga o te whenua,
kia riro ai i a rātou ngā kāinga ehara nei i a rātou.
7 "He hanga whakamataku rātou, he mea wehi;
i ahu tonu ake i a rātou tā rātou nā whakawā,
me tō rātou nā rangatiratanga.
8 He tere atu ā rātou hōiho i te reparo,
he nanakia atu i te wuruhi o te ahiahi;
ka tohatoha noa atu ō rātou kaieke hōiho.
Āe rā, ka haere mai anō ā rātou kaieke hōiho i tawhiti;
ko tā rātou rere rite tonu ki tā te ēkara e hohoro ana ki te kai.
9 "Ko rātou katoa he mahi nanakia i haere mai ai;
ko ō rātou kanohi whakamau tonu me te mea ko te hau marangai,
me te mea he kirikiri ngā whakarau e aohia ana e rātou.
10 Āe rā, e taunu ana ia ki ngā kīngi,
ā, hei kata māna ngā rangatira.
Ka kata ia ki ngā pā taiepa katoa;
ka opehia ake hoki he puehu e ia, ā, riro tonu i a ia.
11 Kātahi ia ka wheoro ake ānō he hau,
ka whiti atu, ā, ka mahi i te hē;
arā a ia, te tangata ko tōna kaha nei tōna atua."
12 He teka ianei nōnamata riro koe,
e Ihowā, e tōku Atua, e tōku Mea Tapu?
E kore mātou e mate.
Kua waiho ia e koe, e Ihowā, hei whakawā;
kua whakapūmautia ia e koe, e te Kāmaka, hei whiu.
13 He kanohi mā rawa ōu, e kore koe e titiro ki te kino,
e kore anō e āhei kia mātakitaki koe ki te kino.
He aha koe i mātakitaki ai ki te hunga tinihanga,
i whakarongo puku ai i te mea ka horomia e te tangata kino
te tangata e tika rawa ana i a ia?
14 He aha ngā tāngata i meinga ai e koe
kia rite ki ngā ika o te moana, ki ngā mea ngōkingōki
kāhore nei ō rātou kaiwhakahaere tikanga?
15 Ko rātou katoa tangohia ake e ia ki te matau,
ka mau i a ia ki roto ki tāna kupenga,
e kokoa ana ki tāna rou;
nā reira koa ana ia, whakamanamana ana.
16 Koia ia i whakahere ai ki tāna kupenga,
i tahu whakakakara ai ki tāna rou;
nō te mea nā aua mea i whai ngako ai tōna wāhi,
i mōmona ai tāna kai.
17 He mea anō rānei tērā e whakawāteatia ai e ia tāna kupenga,
ā, kore iho e tohungia ngā iwi e patua tonutia ana?