1 Wie ist das Gold geschwärzt, wie ist das köstliche Gold entstellt! Wie sind die Steine des Heiligtums an allen Straßenecken aufgeschüttet! 2 Wie sind die Kinder Zions, die teuren, die mit feinem Gold aufgewogenen, den irdenen Geschirren gleichgeachtet, dem Werke von Töpfershänden! 3 Auch Schakale reichen die Brust, säugen ihre Jungen; aber die Tochter meines Volkes ist grausam geworden, wie die Strauße in der Wüste. 4 Den Säuglingen klebt vor Durst die Zunge am Gaumen; die Kindlein verlangen Brot, aber niemand bricht es ihnen. 5 Die sonst Leckerbissen aßen, verschmachten auf den Gassen; die auf Purpurlagern ruhten, sind jetzt froh über Misthaufen! 6 Denn die Schuld der Tochter meines Volkes war größer als die Sünde Sodoms, welches in einem Augenblick umgekehrt ward, ohne daß Menschenhände sich dabei abmühten! 7 Ihre Fürsten waren glänzender als Schnee, weißer als Milch, ihr Leib war röter als Korallen, ihre Gestalt wie ein Saphir. 8 Jetzt aber sind sie schwärzer als Ruß, man erkennt sie nicht auf den Gassen; ihre Haut klebt an ihrem Gebein, sie sind so dürr wie Holz. 9 Glücklicher waren die, welche das Schwert erschlug, als die, welche der Hunger tötete, welche [vom Hunger] durchbohrt dahinschmachteten, aus Mangel an Früchten des Feldes. 10 Die Hände barmherziger Frauen haben ihre eigenen Kinder gekocht; sie dienten ihnen zur Nahrung, beim Zusammenbruch der Tochter meines Volks. 11 Der HERR ließ seine Zornglut ausbrennen, schüttete seinen grimmigen Zorn aus und zündete in Zion ein Feuer an, das seine Grundfesten verzehrte. 12 Die Könige der Erde hätten es nicht geglaubt und kein Bewohner des Erdkreises, daß der Feind, der sie belagerte, durch die Tore der Stadt Jerusalem einziehen würde 13 um der Sünden willen ihrer Propheten, durch die Schuld ihrer Priester, welche in ihrer Mitte das Blut der Gerechten vergossen haben. 14 Sie wankten auf den Gassen wie Blinde und waren so mit Blut bespritzt, daß niemand ihre Kleider anrühren mochte. 15 Man rief ihnen zu: «Fort mit euch, ihr seid unrein! Weg, weg, kommt uns nicht zu nah!» Wenn sie flohen und zu den Heiden wankten, sprach man: «Bleibt nicht länger hier!» 16 Das Angesicht des HERRN hat sie zerstreut! Er will sie nicht mehr anblicken. Man nahm auf Priester keine Rücksicht mehr und hatte kein Erbarmen mit den Alten. 17 Auch da noch schmachteten unsere Augen nach Hilfe. Vergeblich! Auf unserer Warte spähten wir nach einem Volke, das doch nicht half. 18 Man verfolgte unsere Spur, so daß wir auf unseren Gassen nicht mehr wandeln konnten; unser Ende war nahe, unsere Tage abgelaufen; ja, unser Ende war gekommen. 19 Unsere Verfolger waren schneller als die Adler des Himmels; über die Berge jagten sie uns nach, und in der Wüste lauerten sie auf uns. 20 Unser Lebensodem, der Gesalbte des HERRN, wurde in ihren Gruben gefangen, er, von dem wir sagten: «Wir werden in seinem Schatten unter den Heiden leben!» 21 Juble nur und sei schadenfroh, du Tochter Edom, die du im Lande Uz wohnst! Der Kelch wird auch an dich kommen, du wirst auch trunken und entblößt werden! 22 Tochter Zion, deine Schuld ist getilgt; er wird dich nicht mehr gefangen wegführen lassen; deine Schuld aber, Tochter Edom, sucht er heim, deine Sünden deckt er auf!
1 Taukiri e! Tōna haumarurutanga o te kōura!
Tōna putanga kētanga o te kōura parakore, tino pai!
Kua ringihia ngā kōhatu o te wāhi tapu
ki te ahunga mai o ngā ara katoa.
2 Ko ngā tamariki a Hiona ko ngā mea papai,
i rite nei ki te kōura parakore, taukiri e!
Kua kīia rātou he hāka oneone,
he mea hanga nā ngā ringa o te kaipokepoke.
3 Ko ngā kīrehe mohoao nei hoki, e tukua iho ana te ū e rātou,
e whakangotea ana e rātou ā rātou kūao;
kua taikaha te tamāhine a tōku iwi,
kua rite ki ngā otereti o te koraha.
4 Piri ana te arero o te tamaiti
ngote ū ki te ngao o tōna māngai i te hiainu;
e tono ana ngā kōhungahunga i te taro mā rātou,
heoi kāhore he tangata hei whatiwhati atu mā rātou.
5 Ko te hunga i kai i ngā mea papai
kei te noho mokemoke i ngā ara.
Ko te hunga i whakatupuria i roto i ngā kākahu ngangana,
kei te awhi i ngā pūranga paru.
6 Nō te mea ko te hē o te tamāhine a tōku iwi
nui atu i te hara o Horoma,
i hurihia ohoreretia rā i mua,
kāhore hoki he ringa i ū ki a ia.
7 Ko ōna rangatira pai atu i te hukarere te pokekore,
mā atu hoki rātou i te waiū,
pūwhero ake ō rātou tinana i ngā rupi,
orohina ake rātou ki te oro o te hapaira.
8 Mangu iho tō rātou mata i tētahi ngārahu;
kāhore rātou e mōhiotia i ngā ara.
Piri tonu ō rātou kiri ki ō rātou wheua;
kua memenge, kua rite ki te rākau.
9 Ko te hunga i patua e te hoari,
pai ake tō rātou i tō te hunga i patua e te hemokai;
nō te mea ka honia noatia ēnei, ka werohia,
he kore hoki nō ngā hua o te māra.
10 Ko ngā wāhine, ko te hunga aroha,
kei te kōhua i ā rātou tamariki ki ō rātou ringa;
he kai ērā mā rātou
i te wawāhanga o te tamāhine a tōku iwi.
11 Kua whakapaua e Ihowā tōna riri nui,
kua ringihia mai e ia tōna riri nui;
kua tahuna hoki e ia he ahi ki Hiona,
nā reira i pau ai ōna tūranga.
12 Kīhai i whakapono mai ngā kīngi o te whenua,
kīhai anō hoki ngā tāngata o te ao,
tērā te hoariri rāua ko te hoa whawhai e tomo mai
ki ngā kūwaha o Hiruhārama.
13 I pērā ai he hara nō ōna poropiti,
he hē nō ōna tohunga kua whakaheke nei
i ngā toto o te hunga tika
ki waenganui ōna.
14 E kōpikopiko ana rātou
ānō he matapō i ngā ara;
Kua poke rātou i te toto,
tē pā ai te tangata ki ō rātou kākahu.
15 I karanga rātou ki a rātou; "Haere atu, e poke ana!
Haere atu, haere atu, kei pā!"
I tō rātou whatinga, i a rātou e ātiutiu noa atu ana,
i kī ngā tāngata i roto i ngā tauiwi,
"Kāhore he nohoanga iho mō rātou ki konei."
16 Kua wehewehea rātou e te riri o Ihowā;
e kore ia e titiro ki a rātou i muri nei.
Kīhai rātou i whakaaro ki ngā kanohi o ngā tohunga,
kīhai i manako ki ngā kaumātua.
17 E matawaia tonu ana ō tātou kanohi
i a tātou e titiro ana ki te āwhina tekateka noa mō tātou;
i a tātou e tiaki atu ana,
i whanga noa tātou ki te iwi e kore e whakaora.
18 E whāia ana e rātou ō tātou hīkoinga,
tē haere ai tātou i ō tātou waharoa.
Kua tata tō tātou whakamutunga, kua rite ō tātou rā;
nō te mea kua tae mai tō tātou whakamutunga.
19 Nui atu te tere o ō tātou kaiwhai
i tō ngā ēkara o te rangi;
i arumia tātou e rātou i runga i ngā maunga;
i whanga mai anō rātou ki a tātou i te koraha.
20 Ko te manawa o ō tātou pongaponga,
ko tā Ihowā i whakawahi ai,
i mau ki roto ki ā rātou rua;
i kī rā tātou mōna, "Mā tōna taumarumarunga iho
ka ora ai tātou i roto i ngā tauiwi."
21 Kia hari, kia koa, e te tamāhine a Ēroma
e noho nā i te whenua o Uhu;
ka tae atu anō te kapu ki a koe;
ka haurangi koe, ka whakarere anō koe i ōu kākahu.
22 Kua rite te whiu mō tōu hē, e te tamāhine a Hiona;
heoi anō tāna whakaraunga i a koe.
Ka whiua e ia tōu hē, e te tamāhine a Ēroma,
ka hurahia anō e ia ōu hara.