1 Ο άγγελος που μιλούσε μαζί μου ήρθε πάλι και με ταρακούνησε, όπως όταν ξυπνάνε κάποιον απ’ τον ύπνο. 2 «Τι βλέπεις;» με ρώτησε. Κι εγώ απάντησα: «Βλέπω έναν ολόχρυσο λυχνοστάτη μ’ ένα δοχείο λαδιού πάνω του· το δοχείο έχει εφτά στόμια κι από το κάθε στόμιο ξεπροβάλλουν εφτά φυτίλια. 3 Βλέπω και δυο λιόδεντρα κοντά στο λυχνοστάτη, ένα στα δεξιά του και ένα στ’ αριστερά του». 4 Τότε ρώτησα τον άγγελο που μιλούσε μαζί μου: «Τι σημαίνουν αυτά, κύριέ μου;»

5 «Δεν ξέρεις τι σημαίνουν αυτά;» μου είπε. Κι εγώ απάντησα: «Όχι, κύριέ μου». 6 Τότε μου είπε:*Οι στ. 6 έως 10 αφορούν το Ζοροβάβελ και διακόπτουν την απάντηση που προεξαγγέλλεται στο στ. 6. Γι’ αυτό παρατίθενται παρακάτω, μετά το στ. 14.10 «Αυτά τα εφτά λυχνάρια είναι τα μάτια του Κυρίου, που παρατηρούν ολόκληρη τη γη».

11 Τότε τον ρώτησα: «Τι σημαίνουν αυτά τα δύο λιόδεντρα στα δεξιά και στ’ αριστερά του λυχνοστάτη;» 12 Και τον ρώτησα για δεύτερη φορά: «Τι σημαίνουν οι δυο κλάδοι τα λιόδεντρα, οι οποίοι χύνουν το λάδι με δυο χρυσούς σωλήνες;» 13 Εκείνος μου είπε πάλι: «Δεν ξέρεις τι σημαίνουν αυτά;» Κι εγώ απάντησα: «Όχι, κύριέ μου». 14 Τότε μου είπε: «Αυτά συμβολίζουν τους δυο ανθρώπους*τους δυο ανθρώπους. Πρόκειται πιθανότατα για τον αρχιερέα Ιησού και το διοικητή Ζοροβάβελ. που έχουν χρισθεί με λάδι, για να υπηρετούν τον Κύριο όλης της γης».

Αυτός είναι ο λόγος του Κυρίου που με πρόσταξε να μεταφέρω στο Ζοροβάβελ: «Ούτε με ανθρώπινη ισχύ θα πετύχεις ούτε με φυσική δύναμη, αλλά με το Πνεύμα μου! Εγώ, ο Κύριος του σύμπαντος το λέω. 7 Ποιος είσαι εσύ, μεγάλο βουνό;*μεγάλο βουνό. Νοείται ίσως το ερειπωμένο όρος του ναού, απ’ όπου θα έπαιρναν πέτρες για το νέο κτίριο. Πεδιάδα θα γίνεις μπροστά στο Ζοροβάβελ. Αυτός θα βγάλει το ακρογωνιαίο λιθάρι και όλοι θα τον ενθαρρύνουν ζητωκραυγάζοντας».

8 Μου είπε ακόμη ο Κύριος: 9,10 «Ο Ζοροβάβελ θεμελίωσε αυτόν το ναό κι αυτός θα τον αποπερατώσει. Κι αυτοί που περιφρόνησαν τη φτωχική έναρξη της ανοικοδόμησης, κι αυτοί ακόμα θα χαρούν, όταν θα δουν το Ζοροβάβελ να τοποθετεί το τελευταίο λιθάρι».

Τότε θ’ αναγνωρίσετε ότι ο Κύριος του σύμπαντος με απέστειλε σ’ εσάς.

1 L’angelo che parlava con me tornò e mi svegliò come si sveglia un uomo dal sonno. 2 Mi chiese: "Che vedi?". Io risposi: "Ecco, vedo un candelabro tutto d’oro, che ha in cima un vaso, ed è munito delle sue sette lampade e di sette tubi per le lampade che stanno in cima; 3 vicino al candelabro stanno due ulivi; uno a destra del vaso e l’altro alla sua sinistra". 4 Io presi a dire all’angelo che parlava con me: "Che significano queste cose, mio signore?". 5 L’angelo che parlava con me rispose e mi disse: "Non sai cosa significano queste cose?". Io dissi: "No, mio signore". 6 Allora egli rispondendo, mi disse: "Questa è la parola che l’Eterno rivolge a Zorobabele: ‘Non per potenza, né per forza, ma per il mio Spirito’, dice l’Eterno degli eserciti. 7 Chi sei tu, o grande montagna? Davanti a Zorobabele diventerai pianura; egli asporterà la pietra della vetta, in mezzo alle grida di: ‘Grazia, grazia su di lei!’". 8 La parola dell’Eterno mi fu rivolta in questi termini: 9 "Le mani di Zorobabele hanno gettato le fondamenta di questa casa e le sue mani la termineranno; tu saprai che l’Eterno degli eserciti mi ha mandato da voi. 10 Chi potrebbe, infatti, disprezzare il giorno delle piccole cose, quando quei sette là, gli occhi dell’Eterno che percorrono tutta la terra, vedono con gioia il piombino in mano a Zorobabele?". 11 Io risposi e gli dissi: "Che significano questi due ulivi a destra e a sinistra del candelabro?". 12 Per la seconda volta io presi a dire: "Che significano questi due ramoscelli di ulivo che stanno accanto ai due condotti d’oro per cui scorre l’olio dorato?". 13 Egli rispose e mi disse: "Non sai che significano queste cose?". Io risposi: "No, mio signore". 14 Allora egli disse: "Questi sono i due unti che stanno presso il Signore di tutta la terra".