1 Factum est autem, postquam mortuus est Saul, ut David reverteretur a cæde Amalec, et maneret in Siceleg duos dies. 2 In die autem tertia apparuit homo veniens de castris Saul veste conscissa, et pulvere conspersus caput : et ut venit ad David, cecidit super faciem suam, et adoravit. 3 Dixitque ad eum David : Unde venis ? Qui ait ad eum : De castris Israël fugi. 4 Et dixit ad eum David : Quod est verbum quod factum est ? indica mihi. Qui ait : Fugit populus ex prælio, et multi corruentes e populo mortui sunt : sed et Saul et Jonathas filius ejus interierunt. 5 Dixitque David ad adolescentem qui nuntiabat ei : Unde scis quia mortuus est Saul, et Jonathas filius ejus ? 6 Et ait adolescens qui nuntiabat ei : Casu veni in montem Gelboë, et Saul incumbebat super hastam suam : porro currus et equites appropinquabant ei, 7 et conversus post tergum suum, vidensque me, vocavit. Cui cum respondissem : Adsum : 8 dixit mihi : Quisnam es tu ? Et aio ad eum : Amalecites ego sum. 9 Et locutus est mihi : Sta super me, et interfice me : quoniam tenent me angustiæ, et adhuc tota anima mea in me est. 10 Stansque super eum, occidi illum : sciebam enim quod vivere non poterat post ruinam : et tuli diadema quod erat in capite ejus, et armillam de brachio illius, et attuli ad te dominum meum huc.
11 Apprehendens autem David, vestimenta sua scidit, omnesque viri qui erant cum eo, 12 et planxerunt, et fleverunt, et jejunaverunt usque ad vesperam super Saul, et super Jonathan filium ejus, et super populum Domini, et super domum Israël, eo quod corruissent gladio. 13 Dixitque David ad juvenem qui nuntiaverat ei : Unde es tu ? Qui respondit : Filius hominis advenæ Amalecitæ ego sum. 14 Et ait ad eum David : Quare non timuisti mittere manum tuam ut occideres christum Domini ? 15 Vocansque David unum de pueris suis, ait : Accedens irrue in eum. Qui percussit illum, et mortuus est. 16 Et ait ad eum David : Sanguis tuus super caput tuum : os enim tuum locutum est adversum te, dicens : Ego interfeci christum Domini.
17 Planxit autem David planctum hujuscemodi super Saul, et super Jonathan filium ejus 18 (et præcepit ut docerent filios Juda arcum, sicut scriptum est in libro justorum), et ait :
Considera, Israël, pro his qui mortui sunt,
super excelsa tua vulnerati.
19 Inclyti Israël super montes tuos interfecti sunt :
quomodo ceciderunt fortes ?
20 Nolite annuntiare in Geth,
neque annuntietis in compitis Ascalonis :
ne forte lætentur filiæ Philisthiim ;
ne exultent filiæ incircumcisorum.
21 Montes Gelboë, nec ros, nec pluvia veniant super vos,
neque sint agri primitiarum :
quia ibi abjectus est clypeus fortium :
clypeus Saul, quasi non esset unctus oleo.
22 A sanguine interfectorum, ab adipe fortium,
sagitta Jonathæ numquam rediit retrorsum,
et gladius Saul non est reversus inanis.
23 Saul et Jonathas amabiles, et decori in vita sua,
in morte quoque non sunt divisi :
aquilis velociores, leonibus fortiores.
24 Filiæ Israël, super Saul flete,
qui vestiebat vos coccino in deliciis,
qui præbebat ornamenta aurea cultui vestro.
25 Quomodo ceciderunt fortes in prælio ?
Jonathas in excelsis tuis occisus est ?
26 Doleo super te, frater mi Jonatha,
decore nimis, et amabilis super amorem mulierum.
Sicut mater unicum amat filium suum,
ita ego te diligebam.
27 Quomodo ceciderunt robusti,
et perierunt arma bellica ?
Davi recebe a notícia da morte de Saul
1 Depois da morte de Saul, Davi retornou da vitória sobre os amalequitas. Fazia dois dias que ele estava em Ziclague 2 quando, no terceiro dia, chegou um homem que vinha do acampamento de Saul, com as roupas rasgadas e terra na cabeça. Ao aproximar-se de Davi, prostrou-se com o rosto em terra, em sinal de respeito.
3 Davi lhe perguntou:
— De onde você vem?
— Fugi do acampamento israelita — respondeu.
4 — O que aconteceu? Conte-me! — disse Davi.
O homem contou:
— O nosso exército fugiu da batalha, e muitos morreram. Saul e Jônatas, o seu filho, também estão mortos.
5 Então, Davi perguntou ao jovem que lhe trouxera as notícias:
— Como você sabe que Saul e Jônatas, o seu filho, estão mortos?
6 O jovem mensageiro respondeu:
— Cheguei, por acaso, ao monte Gilboa, e lá estava Saul, apoiado na sua lança. Os carros de guerra e os oficiais da cavalaria estavam a ponto de alcançá-lo. 7 Quando ele se virou e me viu, chamou-me gritando, e eu disse: "Aqui estou". 8 Ele me perguntou: "Quem é você?". "Sou amalequita", respondi. 9 Então, ele me ordenou: "Venha aqui e mate-me de uma vez! Estou na angústia da morte, mas ainda estou vivo". 10 Por isso, aproximei-me dele e o matei de uma vez, pois sabia que ele não sobreviveria ao ferimento. Peguei a coroa que estava na cabeça dele e o bracelete que ele tinha e os trouxe a ti, meu senhor.
11 Então, Davi rasgou as próprias vestes, e os homens que estavam com ele fizeram o mesmo. 12 Eles se lamentaram, chorando e jejuando até o fim da tarde, por Saul e por Jônatas, o seu filho, pelo exército do Senhor e pelo povo de Israel, porque muitos haviam sido mortos à espada.
13 Davi perguntou ao jovem que lhe trouxera as notícias:
— De onde você é?
Ele respondeu:
— Sou filho de um estrangeiro; sou amalequita.
14 Davi lhe perguntou:
— Como você não temeu levantar a mão para matar o ungido do Senhor?
15 Então, Davi chamou um dos seus soldados e lhe disse:
— Venha aqui e execute-o!
Então, o servo o feriu, e o jovem morreu. 16 Davi tinha dito ao jovem: "Você é responsável pela sua própria morte.1.16 Hebraico: Que o seu sangue esteja sobre a sua própria cabeça. A sua boca testemunhou contra você, quando disse: ‘Matei o ungido do Senhor’ ".
O lamento de Davi por Saul e Jônatas
17 Davi cantou este lamento sobre Saul e Jônatas, o seu filho, 18 e ordenou que se ensinasse ao povo de Judá; é o Lamento do Arco, que foi registrado no livro de Jasar:1.18 Ou livro do justo.
19 "O seu esplendor,1.19 Hebraico: gazela. O termo também significa beleza, esplendor e dignidade. Aqui simboliza um dignitário humano. ó Israel, está morto sobre os seus montes.
Como caíram os guerreiros!
20 "Não conte isso em Gate,
não o proclame nas ruas de Ascalom,
para que não se alegrem as filhas dos filisteus
nem exultem as filhas dos incircuncisos.
21 "Ó montes de Gilboa,
nunca mais haja orvalho
nem chuva sobre vocês,
nem campos que produzam trigo para as ofertas.
Porque ali foi profanado o escudo dos guerreiros,
o escudo de Saul, que nunca mais será polido com óleo.
22 "Do sangue dos mortos,
da carne1.22 Hebraico: gordura. dos guerreiros,
o arco de Jônatas nunca recuou,
a espada de Saul nunca retornou vazia.
23 Saul e Jônatas, muito amados,
nem na vida nem na morte foram separados.
Eram mais ágeis que as águias,
mais fortes que os leões.
24 "Chorem por Saul,
ó filhas de Israel!
Chorem por aquele que as vestia de escarlate e luxo
e as enfeitava com roupas adornadas de ouro.
25 "Como caíram os guerreiros no meio da batalha!
Jônatas está morto entre as suas colinas.
26 Como estou triste por você, Jônatas, meu irmão!
Como eu lhe queria bem!
A sua amizade era, para mim, mais preciosa
que o amor das mulheres!
27 "Como caíram os guerreiros!
As armas de guerra foram destruídas!".