Pular para o conteúdo
Publicidade

Regum 2 13

NVI

1 Factum est autem post hæc ut Absalom filii David sororem speciosissimam, vocabulo Thamar, adamaret Amnon filius David, 2 et deperiret eam valde, ita ut propter amorem ejus ægrotaret : quia cum esset virgo, difficile ei videbatur ut quippiam inhoneste ageret cum ea. 3 Erat autem Amnon amicus nomine Jonadab, filius Semmaa fratris David, vir prudens valde. 4 Qui dixit ad eum : Quare sic attenuaris macie, fili regis, per singulos dies ? cur non indicas mihi ? Dixitque ei Amnon : Thamar sororem fratris mei Absalom amo. 5 Cui respondit Jonadab : Cuba super lectum tuum, et languorem simula : cumque venerit pater tuus ut visitet te, dic ei : Veniat, oro, Thamar soror mea, ut det mihi cibum, et faciat pulmentum, ut comedam de manu ejus. 6 Accubuit itaque Amnon, et quasi ægrotare cœpit : cumque venisset rex ad visitandum eum, ait Amnon ad regem : Veniat, obsecro, Thamar soror mea, ut faciat in oculis meis duas sorbitiunculas, et cibum capiam de manu ejus. 7 Misit ergo David ad Thamar domum, dicens : Veni in domum Amnon fratris tui, et fac ei pulmentum. 8 Venitque Thamar in domum Amnon fratris sui : ille autem jacebat. Quæ tollens farinam commiscuit, et liquefaciens, in oculis ejus coxit sorbitiunculas. 9 Tollensque quod coxerat, effudit, et posuit coram eo, et noluit comedere : dixitque Amnon : Ejicite universos a me. Cumque ejecissent omnes, 10 dixit Amnon ad Thamar : Infer cibum in conclave, ut vescar de manu tua. Tulit ergo Thamar sorbitiunculas quas fecerat, et intulit ad Amnon fratrem suum in conclave. 11 Cumque obtulisset ei cibum, apprehendit eam, et ait : Veni, cuba mecum, soror mea. 12 Quæ respondit ei : Noli frater mi, noli opprimere me : neque enim hoc fas est in Israël : noli facere stultitiam hanc. 13 Ego enim ferre non potero opprobrium meum, et tu eris quasi unus de insipientibus in Israël : quin potius loquere ad regem, et non negabit me tibi. 14 Noluit autem acquiescere precibus ejus, sed prævalens viribus oppressit eam, et cubavit cum ea.

15 Et exosam eam habuit Amnon odio magno nimis : ita ut majus esset odium quo oderat eam, amore quo ante dilexerat. Dixitque ei Amnon : Surge, et vade. 16 Quæ respondit ei : Majus est hoc malum quod nunc agis adversum me, quam quod ante fecisti, expellens me. Et noluit audire eam : 17 sed vocato puero qui ministrabat ei, dixit : Ejice hanc a me foras, et claude ostium post eam. 18 Quæ induta erat talari tunica : hujuscemodi enim filiæ regis virgines vestibus utebantur. Ejecit itaque eam minister illius foras : clausitque fores post eam. 19 Quæ aspergens cinerem capiti suo, scissa talari tunica, impositisque manibus super caput suum, ibat ingrediens, et clamans. 20 Dixit autem ei Absalom frater suus : Numquid Amnon frater tuus concubuit tecum ? sed nunc soror, tace : frater tuus est : neque affligas cor tuum pro hac re. Mansit itaque Thamar contabescens in domo Absalom fratris sui. 21 Cum autem audisset rex David verba hæc, contristatus est valde : et noluit contristare spiritum Amnon filii sui, quoniam diligebat eum, quia primogenitus erat ei. 22 Porro non est locutus Absalom ad Amnon nec malum nec bonum : oderat enim Absalom Amnon, eo quod violasset Thamar sororem suam.

23 Factum est autem post tempus biennii ut tonderentur oves Absalom in Baalhasor, quæ est juxta Ephraim : et vocavit Absalom omnes filios regis, 24 venitque ad regem, et ait ad eum : Ecce tondentur oves servi tui : veniat, oro, rex cum servis suis ad servum suum. 25 Dixitque rex ad Absalom : Noli fili mi, noli rogare ut veniamus omnes et gravemus te. Cum autem cogeret eum, et noluisset ire, benedixit ei. 26 Et ait Absalom : Si non vis venire, veniat, obsecro, nobiscum saltem Amnon frater meus. Dixitque ad eum rex : Non est necesse ut vadat tecum. 27 Coëgit itaque Absalom eum, et dimisit cum eo Amnon et universos filios regis. Feceratque Absalom convivium quasi convivium regis. 28 Præceperat autem Absalom pueris suis, dicens : Observate cum temulentus fuerit Amnon vino, et dixero vobis : Percutite eum, et interficite : nolite timere : ego enim sum qui præcipio vobis : roboramini, et estote viri fortes. 29 Fecerunt ergo pueri Absalom adversum Amnon sicut præceperat eis Absalom. Surgentesque omnes filii regis ascenderunt singuli mulas suas, et fugerunt.

30 Cumque adhuc pergerent in itinere, fama pervenit ad David, dicens : Percussit Absalom omnes filios regis, et non remansit ex eis saltem unus. 31 Surrexit itaque rex, et scidit vestimenta sua, et cecidit super terram : et omnes servi illius qui assistebant ei, sciderunt vestimenta sua. 32 Respondens autem Jonadab filius Semmaa fratris David, dixit : Ne æstimet dominus meus rex quod omnes pueri filii regis occisi sint : Amnon solus mortuus est, quoniam in ore Absalom erat positus ex die qua oppressit Thamar sororem ejus. 33 Nunc ergo ne ponat dominus meus rex super cor suum verbum istud, dicens : Omnes filii regis occisi sunt : quoniam Amnon solus mortuus est. 34 Fugit autem Absalom. Et elevavit puer speculator oculos suos, et aspexit : et ecce populus multus veniebat per iter devium ex latere montis. 35 Dixit autem Jonadab ad regem : Ecce filii regis adsunt : juxta verbum servi tui, sic factum est. 36 Cumque cessasset loqui, apparuerunt et filii regis : et intrantes levaverunt vocem suam, et fleverunt : sed et rex et omnes servi ejus fleverunt ploratu magno nimis. 37 Porro Absalom fugiens abiit ad Tholomai filium Ammiud regem Gessur. Luxit ergo David filium suum cunctis diebus. 38 Absalom autem cum fugisset, et venisset in Gessur, fuit ibi tribus annis. 39 Cessavitque rex David persequi Absalom, eo quod consolatus esset super Amnon interitu.

Tamar é violentada por Amnom

1 Depois de algum tempo, aconteceu o seguinte: Absalão, filho de Davi, tinha uma irmã muito bonita cujo nome era Tamar, por quem Amnom, outro filho de Davi, se apaixonou.

2 Amnom ficou obcecado a ponto de adoecer por causa da meia-irmã Tamar, pois, sendo ela virgem, parecia-lhe impossível aproximar-se dela.

3 Amnom tinha um amigo muito astuto chamado Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi. 4 Ele perguntou a Amnom:

— Filho do rei, por que todo dia você está abatido? Quer me contar o que se passa?

Amnom lhe disse:

— Estou apaixonado por Tamar, irmã do meu irmão Absalão.

5 — Deite-se na cama e finja que está doente — disse Jonadabe. — Quando o seu pai vier visitá-lo, diga-lhe: "Permite que a minha irmã Tamar venha dar-me de comer. Gostaria que ela preparasse a comida na minha presença. Assim poderei vê-la e comer das suas mãos".

6 Amnom aceitou a ideia e deitou-se, fingindo-se doente. Quando o rei foi visitá-lo, Amnom lhe disse:

— Permite que a minha irmã Tamar venha e prepare dois bolos na minha presença e, assim, eu coma das mãos dela.

7 Davi mandou dizer a Tamar no palácio: "Vá à casa de Amnom, o seu irmão, e prepare algo para ele comer". 8 Tamar foi à casa do irmão, que estava deitado. Ela pegou a farinha, amassou-a, preparou os bolos na presença dele e os assou. 9 Depois, pegou a assadeira e lhe serviu os bolos, mas ele não quis comer.

— Tirem todos daqui — ordenou Amnom. E todos saíram.

10 Então, Amnom disse a Tamar:

— Traga os bolos ao meu quarto para que você mesma me dê de comer.

Tamar levou os bolos que havia preparado ao quarto do seu irmão Amnom, 11 mas, quando ela se aproximou para servi-lo, ele a agarrou e disse:

— Deite-se comigo, minha irmã.

12 Ela, porém, lhe disse:

— Não, meu irmão! Não me faça essa violência. Não se faz uma coisa dessa em Israel! Não cometa essa loucura. 13 O que seria de mim? Como eu poderia livrar-me da minha desonra? E o que seria de você? Você seria considerado um depravado em Israel. Fale com o rei; ele deixará que eu me case com você.

14 Amnom, porém, não quis ouvi-la e, sendo mais forte que ela, violentou-a.

15 Logo depois, Amnom sentiu uma forte aversão por ela, mais forte que a paixão que sentira. Então, disse:

— Levante-se e saia!

16 — Não faça isso! — respondeu ela. — Mandar-me embora seria pior do que o mal que você já me fez.

Ele, porém, não quis ouvi-la 17 e, chamando o seu servo, disse-lhe:

— Ponha esta mulher para fora daqui e tranque a porta.

18 Então, o servo a pôs para fora e trancou a porta. Ela estava vestindo uma túnica ornamentada,13.18 O significado desse termo em hebraico é incerto; também no versículo 19. pois era o tipo de roupa usado pelas filhas virgens do rei. 19 Tamar pôs cinza na cabeça, rasgou a túnica longa que estava usando e se pôs a caminho, com as mãos sobre a cabeça e chorando em alta voz.

20 O seu irmão Absalão lhe perguntou:

— Amnom, o seu irmão, esteve com você? Acalme-se, minha irmã; ele é seu irmão! Não se deixe dominar pela angústia.

Desolada, Tamar ficou na casa de Absalão, o seu irmão.

21 Ao saber de tudo isso, o rei Davi ficou indignado. 22 Absalão não falou nada com Amnom, nem bem nem mal, pois o odiava por ter violentado Tamar, a sua irmã.

Absalão mata Amnom

23 Dois anos depois, quando os tosquiadores de ovelhas de Absalão estavam em Baal-Hazor, perto da fronteira de Efraim, Absalão convidou todos os filhos do rei para se reunirem com ele. 24 Absalão foi ao rei e lhe disse:

— Eu, teu servo, estou tosquiando as ovelhas e gostaria que o rei e os seus conselheiros estivessem comigo.

25 O rei respondeu:

— Não, meu filho. Não iremos todos, pois isso seria um peso para você.

Embora Absalão insistisse, ele se recusou a ir, mas o abençoou.

26 Então, Absalão lhe disse:

— Se não podes vir, permite, por favor, que Amnom, o meu irmão, venha conosco.

O rei perguntou:

— Por que ele iria com você?

27 Absalão, porém, insistiu tanto que o rei acabou deixando que Amnom e os outros filhos do rei fossem com ele.

28 Absalão ordenou aos seus homens:

— Ouçam! Quando Amnom estiver embriagado de vinho e eu disser: "Ataquem Amnom!", vocês o matarão. Não tenham medo. Não fui eu que ordenei a vocês? Sejam fortes e valentes! 29 Assim, os homens de Absalão mataram Amnom, obedecendo às suas ordens. Então, todos os filhos do rei se levantaram e, montando cada um a sua mula, fugiram.

30 Estando eles ainda a caminho, chegou a seguinte notícia ao rei: "Absalão matou todos os teus filhos; nenhum deles escapou". 31 O rei levantou-se, rasgou as suas vestes e prostrou-se com o rosto em terra, e todos os servos que estavam com ele também rasgaram as vestes.

32 Contudo, Jonadabe, filho de Simeia e sobrinho de Davi, disse:

— Não pense o meu senhor que mataram todos os teus filhos. Somente Amnom foi morto. Esta era a intenção declarada de Absalão desde o dia em que Amnom violentou Tamar, irmã dele. 33 O rei, meu senhor, não deve acreditar que todos os teus filhos estão mortos. Apenas Amnom morreu.

34 Enquanto isso, Absalão fugiu.

Nesse meio-tempo, a sentinela viu muita gente descendo pela encosta da colina, pela estrada que vinha do oeste,13.34 Ou estrada de Horonaim. e disse ao rei:

— Vejo homens vindo pela estrada de Horonaim, na encosta da colina.13.34 Conforme a Septuaginta. O Texto Massorético não traz essa frase.

35 Jonadabe disse ao rei:

— Veja só, os filhos do rei chegaram! Aconteceu como o teu servo disse.

36 Ele mal acabava de falar, quando chegaram os filhos do rei, chorando em alta voz. Também o rei e todos os seus conselheiros choraram muito.

37 Absalão, porém, fugiu para o território de Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur. O rei Davi, porém, pranteava por seu filho todos os dias.

38 Depois que Absalão fugiu para Gesur, lá permaneceu três anos. 39 Quando o rei Davi se sentiu consolado da morte de Amnom, desejou intensamente se encontrar com Absalão.

Estes versículos te tocaram? Ore agora!

+581 estão orando agora.

Junte-se à corrente de oração.