Pular para o conteúdo
Publicidade

Judicum 11

NVI

1 Fuit illo tempore Jephte Galaadites vir fortissimus atque pugnator, filius mulieris meretricis, qui natus est de Galaad. 2 Habuit autem Galaad uxorem, de qua suscepit filios : qui postquam creverant, ejecerunt Jephte, dicentes : Hæres in domo patris nostri esse non poteris, quia de altera matre natus es. 3 Quos ille fugiens atque devitans, habitavit in terra Tob : congregatique sunt ad eum viri inopes, et latrocinantes, et quasi principem sequebantur. 4 In illis diebus pugnabant filii Ammon contra Israël. 5 Quibus acriter instantibus perrexerunt majores natu de Galaad, ut tollerent in auxilium sui Jephte de terra Tob : 6 dixeruntque ad eum : Veni et esto princeps noster, et pugna contra filios Ammon. 7 Quibus ille respondit : Nonne vos estis, qui odistis me, et ejecistis de domo patris mei ? et nunc venistis ad me necessitate compulsi. 8 Dixeruntque principes Galaad ad Jephte : Ob hanc igitur causam nunc ad te venimus, ut proficiscaris nobiscum, et pugnes contra filios Ammon, sisque dux omnium qui habitant in Galaad. 9 Jephte quoque dixit eis : Si vere venistis ad me, ut pugnem pro vobis contra filios Ammon, tradideritque eos Dominus in manus meas, ego ero vester princeps ? 10 Qui responderunt ei : Dominus, qui hæc audit, ipse mediator ac testis est quod nostra promissa faciemus. 11 Abiit itaque Jephte cum principibus Galaad, fecitque eum omnis populus principem sui. Locutusque est Jephte omnes sermones suos coram Domino in Maspha.

12 Et misit nuntios ad regem filiorum Ammon, qui ex persona sua dicerent : Quid mihi et tibi est, quia venisti contra me, ut vastares terram meam ? 13 Quibus ille respondit : Quia tulit Israël terram meam, quando ascendit de Ægypto, a finibus Arnon usque Jaboc atque Jordanem : nunc ergo cum pace redde mihi eam. 14 Per quos rursum mandavit Jephte, et imperavit eis ut dicerent regi Ammon : 15 Hæc dicit Jephte : Non tulit Israël terram Moab, nec terram filiorum Ammon : 16 sed quando de Ægypto conscenderunt, ambulavit per solitudinem usque ad mare Rubrum, et venit in Cades. 17 Misitque nuntios ad regem Edom, dicens : Dimitte me ut transeam per terram tuam. Qui noluit acquiescere precibus ejus. Misit quoque ad regem Moab, qui et ipse transitum præbere contempsit. Mansit itaque in Cades, 18 et circuivit ex latere terram Edom et terram Moab : venitque contra orientalem plagam terræ Moab, et castrametatus est trans Arnon : nec voluit intrare terminos Moab. (Arnon quippe confinium est terræ Moab.) 19 Misit itaque Israël nuntios ad Sehon regem Amorrhæorum, qui habitabat in Hesebon, et dixerunt ei : Dimitte ut transeam per terram tuam usque ad fluvium. 20 Qui et ipse Israël verba despiciens, non dimisit eum transire per terminos suos : sed infinita multitudine congregata, egressus est contra eum in Jasa, et fortiter resistebat. 21 Tradiditque eum Dominus in manus Israël cum omni exercitu suo : qui percussit eum, et possedit omnem terram Amorrhæi habitatoris regionis illius, 22 et universos fines ejus, de Arnon usque Jaboc, et de solitudine usque ad Jordanem. 23 Dominus ergo Deus Israël subvertit Amorrhæum, pugnante contra illum populo suo Israël, et tu nunc vis possidere terram ejus ? 24 nonne ea quæ possidet Chamos deus tuus, tibi jure debentur ? quæ autem Dominus Deus noster victor obtinuit, in nostram cedent possessionem : 25 nisi forte melior es Balac filio Sephor rege Moab ; aut docere potes, quod jurgatus sit contra Israël, et pugnaverit contra eum, 26 quando habitavit in Hesebon et viculis ejus, et in Aroër et villis illius, vel in cunctis civitatibus juxta Jordanem, per trecentos annos. Quare tanto tempore nihil super hac repetitione tentastis ? 27 Igitur non ego pecco in te, sed tu contra me male agis, indicens mihi bella non justa. Judicet Dominus arbiter hujus diei inter Israël, et inter filios Ammon. 28 Noluitque acquiescere rex filiorum Ammon verbis Jephte, quæ per nuntios mandaverat.

29 Factus est ergo super Jephte spiritus Domini, et circuiens Galaad et Manasse, Maspha quoque Galaad, et inde transiens ad filios Ammon, 30 votum vovit Domino, dicens : Si tradideris filios Ammon in manus meas, 31 quicumque primus fuerit egressus de foribus domus meæ, mihique occurrerit revertenti cum pace a filiis Ammon, eum holocaustum offeram Domino. 32 Transivitque Jephte ad filios Ammon, ut pugnaret contra eos : quos tradidit Dominus in manus ejus. 33 Percussitque ab Aroër usque dum venias in Mennith, viginti civitates, et usque ad Abel, quæ est vineis consita, plaga magna nimis : humiliatique sunt filii Ammon a filiis Israël.

34 Revertente autem Jephte in Maspha domum suam, occurrit ei unigenita filia sua cum tympanis et choris : non enim habebat alios liberos. 35 Qua visa, scidit vestimenta sua, et ait : Heu me, filia mea ! decepisti me, et ipsa decepta es : aperui enim os meum ad Dominum, et aliud facere non potero. 36 Cui illa respondit : Pater mi, si aperuisti os tuum ad Dominum, fac mihi quodcumque pollicitus es, concessa tibi ultione atque victoria de hostibus tuis. 37 Dixitque ad patrem : Hoc solum mihi præsta quod deprecor : dimitte me ut duobus mensibus circumeam montes, et plangam virginitatem meam cum sodalibus meis. 38 Cui ille respondit : Vade. Et dimisit eam duobus mensibus. Cumque abiisset cum sociis ac sodalibus suis, flebat virginitatem suam in montibus. 39 Expletisque duobus mensibus, reversa est ad patrem suum, et fecit ei sicut voverat, quæ ignorabat virum. Exinde mos increbruit in Israël, et consuetudo servata est, 40 ut post anni circulum conveniant in unum filiæ Israël, et plangant filiam Jephte Galaaditæ diebus quatuor.

1 Jefté, o gileadita, era um guerreiro valente, filho de Gileade e de uma prostituta. 2 A mulher de Gileade também lhe deu filhos, os quais, quando já estavam grandes, expulsaram Jefté, dizendo:

— Você não vai receber nenhuma herança da nossa família, pois é filho de outra mulher.

3 Então, Jefté fugiu dos seus irmãos e se estabeleceu em Tobe. Ali um bando de vadios se uniu a ele e o seguia.

4 Algum tempo depois, quando os amonitas entraram em guerra contra Israel, 5 os chefes de Gileade foram buscar Jefté em Tobe.

6 — Venha — disseram. — Seja o nosso comandante, para que possamos combater os amonitas.

7 Jefté lhes disse:

— Vocês não me odiavam e não me expulsaram da casa do meu pai? Por que me procuram agora, quando estão em dificuldades?

8 Os líderes de Gileade responderam:

— Apesar disso, agora estamos apelando a você. Venha conosco combater os amonitas, e você será o chefe de todos os que vivem em Gileade.

9 Jefté respondeu:

— Se vocês me levarem de volta para combater os amonitas e o Senhor os entregar a mim, serei o chefe de vocês?

10 Os líderes de Gileade responderam:

— O Senhor é nossa testemunha; faremos conforme você diz.

11 Assim, Jefté foi com os líderes de Gileade, e o povo o fez chefe e comandante sobre todos. Ele repetiu diante do Senhor, em Mispá, todas as palavras que tinha dito.

12 Jefté enviou mensageiros ao rei amonita com a seguinte pergunta: "O que tens contra nós, para teres atacado a nossa terra?".

13 O rei dos amonitas respondeu aos mensageiros de Jefté:

— Quando Israel veio do Egito, tomou as minhas terras, desde o Arnom até o Jaboque e até o Jordão. Agora me devolvam essas terras pacificamente.

14 Jefté mandou de novo mensageiros ao rei amonita, 15 dizendo:

"Assim diz Jefté: ‘Israel não tomou a terra de Moabe, tampouco a terra dos amonitas. 16 Quando veio do Egito, Israel foi pelo deserto até o mar Vermelho e daí para Cades. 17 Então, Israel enviou mensageiros ao rei de Edom, dizendo: "Deixa-nos atravessar a tua terra", mas o rei de Edom não quis ouvi-lo. Enviou o mesmo pedido ao rei de Moabe, e ele também não consentiu. Assim, Israel permaneceu em Cades.

18 " ‘Em seguida, os israelitas viajaram pelo deserto e contornaram Edom e Moabe; passaram a leste de Moabe e acamparam do outro lado do Arnom. Não entraram no território de Moabe, pois o Arnom era a fronteira.

19 " ‘Depois, Israel enviou mensageiros a Seom, rei dos amorreus, em Hesbom, e lhe pediu: "Deixa-nos atravessar a tua terra para irmos ao lugar que nos pertence!". 20 Seom, porém, não acreditou que Israel fosse apenas11.20 Ou porém, não quis fazer acordo com Israel, permitindo-lhe. atravessar o seu território; assim, convocou todos os seus homens, acampou em Jaza e lutou contra Israel.

21 " ‘Então, o Senhor, o Deus de Israel, entregou Seom e todos os seus homens nas mãos de Israel, e este os derrotou. Israel tomou posse de todas as terras dos amorreus que viviam naquela região, 22 conquistando-a por inteiro, desde o Arnom até o Jaboque, e desde o deserto até o Jordão.

23 " ‘Agora que o Senhor, o Deus de Israel, expulsou os amorreus da presença de Israel, o seu povo, queres tu tomá-la? 24 Acaso não tomas posse daquilo que o teu deus Camos te dá? Da mesma forma, tomaremos posse do que o Senhor, o nosso Deus, nos deu. 25 És tu melhor do que Balaque, filho de Zipor, rei de Moabe? Entrou ele alguma vez em conflito com Israel ou lutou com ele? 26 Durante trezentos anos, Israel ocupou Hesbom, Aroer, os povoados ao redor e todas as cidades às margens do Arnom. Por que não os reconquistaste todo esse tempo? 27 Nada fiz contra ti, mas tu estás agindo mal ao lutar contra mim. Que o Senhor, o Juiz, julgue hoje a disputa entre os israelitas e os amonitas’ ".

28 Entretanto, o rei de Amom não deu atenção à mensagem de Jefté.

29 Então, o Espírito do Senhor veio sobre Jefté. Este atravessou Gileade e Manassés, passou por Mispá de Gileade, e daí avançou contra os amonitas. 30 Jefté fez um voto ao Senhor:

— Se entregares os amonitas nas minhas mãos, 31 aquele que sair da porta da minha casa ao meu encontro, quando eu retornar da vitória sobre os amonitas, será do Senhor, e eu o oferecerei em holocausto.11.31 Isto é, sacrifício totalmente queimado.

32 Então, Jefté foi combater os amonitas, e o Senhor os entregou nas mãos dele. 33 Ele conquistou vinte cidades, desde Aroer até as vizinhanças de Minite, chegando a Abel-Queramim. A derrota foi grande; assim, os amonitas foram subjugados pelos israelitas.

34 Quando Jefté chegou à sua casa, em Mispá, a sua filha saiu ao seu encontro, dançando ao som de tamborins. Ela era filha única, já que Jefté não tinha outros filhos. 35 Quando a viu, rasgou as suas vestes e gritou:

— Ah, minha filha! Estou angustiado e desesperado por sua causa, pois fiz ao Senhor um voto que não posso quebrar.

36 — Meu pai — respondeu —, a sua palavra foi dada ao Senhor. Faça comigo o que prometeu, agora que o Senhor o vingou dos seus inimigos, os amonitas.

37 Ela prosseguiu:

— Conceda-me, porém, dois meses para vagar pelas colinas e chorar com as minhas amigas, porque jamais me casarei.

38 — Vá! — ele disse.

Então, deixou que ela fosse por dois meses. Ela e as amigas foram às colinas e choraram porque jamais se casaria. 39 Passados os dois meses, ela voltou ao seu pai, e este fez com ela conforme o voto que havia feito. Assim, ela nunca deixou de ser virgem.

Daí vem o costume em Israel 40 de saírem as moças durante quatro dias, todos os anos, para celebrar a memória da filha de Jefté, o gileadita.

Estes versículos te tocaram? Ore agora!

+581 estão orando agora.

Junte-se à corrente de oração.