1 Rursumque filii Israël fecerunt malum in conspectu Domini : qui tradidit eos in manus Philisthinorum quadraginta annis. 2 Erat autem quidam vir de Saraa, et de stirpe Dan, nomine Manue, habens uxorem sterilem. 3 Cui apparuit angelus Domini, et dixit ad eam : Sterilis es et absque liberis : sed concipies, et paries filium. 4 Cave ergo ne bibas vinum ac siceram, nec immundum quidquam comedas : 5 quia concipies, et paries filium, cujus non tanget caput novacula : erit enim nazaræus Dei ab infantia sua et ex matris utero, et ipse incipiet liberare Israël de manu Philisthinorum. 6 Quæ cum venisset ad maritum suum, dixit ei : Vir Dei venit ad me, habens vultum angelicum, terribilis nimis. Quem cum interrogassem quis esset, et unde venisset, et quo nomine vocaretur, noluit mihi dicere : 7 sed hoc respondit : Ecce concipies et paries filium : cave ne vinum bibas, nec siceram, et ne aliquo vescaris immundo : erit enim puer nazaræus Dei ab infantia sua, ex utero matris suæ usque ad diem mortis suæ. 8 Oravit itaque Manue Dominum, et ait : Obsecro, Domine, ut vir Dei, quem misisti, veniat iterum, et doceat nos quid debeamus facere de puero, qui nasciturus est. 9 Exaudivitque Dominus deprecantem Manue, et apparuit rursum angelus Dei uxori ejus sedenti in agro : Manue autem maritus ejus non erat cum ea. Quæ cum vidisset angelum, 10 festinavit, et cucurrit ad virum suum : nuntiavitque ei, dicens : Ecce apparuit mihi vir, quem ante videram. 11 Qui surrexit, et secutus est uxorem suam : veniensque ad virum, dixit ei : Tu es qui locutus es mulieri ? Et ille respondit : Ego sum. 12 Cui Manue : Quando, inquit, sermo tuus fuerit expletus, quid vis ut faciat puer ? aut a quo se observare debebit ?
13 Dixitque angelus Domini ad Manue : Ab omnibus, quæ locutus sum uxori tuæ, abstineat se, 14 et quidquid ex vinea nascitur, non comedat : vinum et siceram non bibat ; nullo vescatur immundo : et quod ei præcepi, impleat atque custodiat. 15 Dixitque Manue ad angelum Domini : Obsecro te ut acquiescas precibus meis, et faciamus tibi hædum de capris. 16 Cui respondit angelus : Si me cogis, non comedam panes tuos : si autem vis holocaustum facere, offer illud Domino. Et nesciebat Manue quod angelus Domini esset. 17 Dixitque ad eum : Quod est tibi nomen, ut, si sermo tuus fuerit expletus, honoremus te ? 18 Cui ille respondit : Cur quæris nomen meum, quod est mirabile ? 19 Tulit itaque Manue hædum de capris, et libamenta, et posuit super petram, offerens Domino, qui facit mirabilia : ipse autem et uxor ejus intuebantur. 20 Cumque ascenderet flamma altaris in cælum, angelus Domini pariter in flamma ascendit. Quod cum vidissent Manue et uxor ejus, proni ceciderunt in terram, 21 et ultra eis non apparuit angelus Domini. Statimque intellexit Manue angelum Domini esse, 22 et dixit ad uxorem suam : Morte moriemur, quia vidimus Deum. 23 Cui respondit mulier : Si Dominus nos vellet occidere, de manibus nostris holocaustum et libamenta non suscepisset, nec ostendisset nobis hæc omnia, neque ea quæ sunt ventura dixisset.
24 Peperit itaque filium, et vocavit nomen ejus Samson. Crevitque puer, et benedixit ei Dominus. 25 Cœpitque spiritus Domini esse cum eo in castris Dan inter Saraa et Esthaol.
O nascimento de Sansão
1 Mais uma vez, os israelitas fizeram o que era mau aos olhos do Senhor; por isso, o Senhor os entregou nas mãos dos filisteus durante quarenta anos.
2 Certo homem de Zorá, chamado Manoá, do clã da tribo de Dã, não tinha filhos porque a sua mulher era estéril. 3 Certo dia, o anjo do Senhor apareceu a ela e lhe disse:
— Você é estéril, não tem filhos, mas engravidará e dará à luz um filho. 4 Contudo, tenha cuidado, não beba vinho nem outra bebida fermentada, nem coma nada impuro. 5 Você ficará grávida e dará à luz um filho em cuja cabeça não se passará navalha, porque o menino será nazireu, consagrado a Deus desde o nascimento. Ele iniciará a libertação de Israel das mãos dos filisteus.
6 Então, a mulher foi contar tudo ao marido:
— Um homem de Deus veio falar comigo. Era como um anjo de Deus, de aparência impressionante. Não lhe perguntei de onde tinha vindo, e ele nem me disse como se chamava, 7 mas me assegurou: "Você engravidará e dará à luz um filho. Contudo, não beba vinho nem outra bebida fermentada e não coma nada impuro, porque o menino será nazireu, consagrado a Deus, desde o nascimento até o dia da sua morte".
8 Então, Manoá orou ao Senhor:
— Senhor, eu te imploro que o homem de Deus que enviaste volte para nos instruir sobre o que fazer com o menino que vai nascer.
9 Deus ouviu a oração de Manoá, e o anjo de Deus veio novamente falar com a mulher quando ela estava sentada no campo; Manoá, o seu marido, não estava com ela. 10 Ela foi correndo contar ao marido:
— O homem que me apareceu outro dia está aqui!
11 Manoá levantou-se e seguiu a mulher. Quando se aproximou do homem, perguntou:
— Tu és o homem que falaste com a minha mulher?
— Sim, sou eu — disse.
12 — Quando as tuas palavras se cumprirem — Manoá perguntou —, como devemos criar o menino? O que ele deverá fazer?
13 O anjo do Senhor respondeu:
— A sua mulher terá que seguir tudo o que eu a disse a ela. 14 Não poderá comer nenhum produto da videira, nem vinho nem bebida fermentada, nem comer nada impuro. Terá que obedecer a tudo o que eu lhe ordenei.
15 Manoá disse ao anjo do Senhor:
— Gostaríamos que ficasses conosco; queremos oferecer-te um cabrito.
16 O anjo do Senhor respondeu:
— Se eu ficar, não provarei a sua comida. Se, porém, você preparar um holocausto,13.16 Isto é, sacrifício totalmente queimado; também no versículo 23. ofereça-o ao Senhor.
Manoá não sabia que ele era o anjo do Senhor.
17 Então, Manoá perguntou ao anjo do Senhor:
— Qual é o teu nome, para que te prestemos homenagem quando se cumprir a tua palavra?
18 O anjo do Senhor respondeu:
— Por que pergunta o meu nome? O meu nome é maravilhoso.
19 Então, Manoá apanhou um cabrito e a oferta de cereal e os ofereceu ao Senhor sobre uma rocha. Enquanto Manoá e a sua mulher observavam, o Senhor fez algo maravilhoso: 20 quando a chama do altar subiu ao céu, o anjo do Senhor subiu na chama. Vendo isso, Manoá e a sua mulher prostraram-se com o rosto em terra. 21 Como o anjo do Senhor não voltou a se manifestar a Manoá e à sua mulher, Manoá percebeu que era o anjo do Senhor.
22 Ele disse à mulher:
— Sem dúvida, vamos morrer, pois vimos Deus!
23 A mulher, porém, respondeu:
— Se o Senhor tivesse a intenção de nos matar, não teria aceitado o holocausto e a oferta de cereal das nossas mãos, não nos teria mostrado todas essas coisas nem nos teria revelado o que agora nos revelou.
24 A mulher deu à luz um menino e pôs-lhe o nome de Sansão. Ele cresceu, e o Senhor o abençoou, 25 e o Espírito do Senhor começou a agir nele quando se achava em Maané-Dã, entre Zorá e Estaol.