Juízes 19

1 וַיְהִי֙ בַּיָּמִ֣ים הָהֵ֔ם וּמֶ֖לֶךְ אֵ֣ין בְּיִשְׂרָאֵ֑ל וַיְהִ֣י ׀ אִ֣ישׁ לֵוִ֗י גָּ֚ר בְּיַרְכְּתֵ֣י הַר־אֶפְרַ֔יִם וַיִּֽקַּֽח־לוֹ֙ אִשָּׁ֣ה פִילֶ֔גֶשׁ מִבֵּ֥ית לֶ֖חֶם יְהוּדָֽה׃ 2 וַתִּזְנֶ֤ה עָלָיו֙ פִּֽילַגְשׁ֔וֹ וַתֵּ֤לֶךְ מֵֽאִתּוֹ֙ אֶל־בֵּ֣ית אָבִ֔יהָ אֶל־בֵּ֥ית לֶ֖חֶם יְהוּדָ֑ה וַתְּהִי־שָׁ֕ם יָמִ֖ים אַרְבָּעָ֥ה חֳדָשִֽׁים׃ 3 וַיָּ֨קָם אִישָׁ֜הּ וַיֵּ֣לֶךְ אַחֲרֶ֗יהָ לְדַבֵּ֤ר עַל־לִבָּהּ֙ להשיבו וְנַעֲר֥וֹ עִמּ֖וֹ וְצֶ֣מֶד חֲמֹרִ֑ים וַתְּבִיאֵ֨הוּ֙ בֵּ֣ית אָבִ֔יהָ וַיִּרְאֵ֨הוּ֙ אֲבִ֣י הַֽנַּעֲרָ֔ה וַיִּשְׂמַ֖ח לִקְרָאתֽוֹ׃ 4 וַיֶּחֱזַק־בּ֤וֹ חֹֽתְנוֹ֙ אֲבִ֣י הַֽנַּעֲרָ֔ה וַיֵּ֥שֶׁב אִתּ֖וֹ שְׁלֹ֣שֶׁת יָמִ֑ים וַיֹּאכְלוּ֙ וַיִּשְׁתּ֔וּ וַיָּלִ֖ינוּ שָֽׁם׃ 5 וַֽיְהִי֙ בַּיּ֣וֹם הָרְבִיעִ֔י וַיַּשְׁכִּ֥ימוּ בַבֹּ֖קֶר וַיָּ֣קָם לָלֶ֑כֶת וַיֹּאמֶר֩ אֲבִ֨י הַֽנַּעֲרָ֜ה אֶל־חֲתָנ֗וֹ סְעָ֧ד לִבְּךָ֛ פַּת־לֶ֖חֶם וְאַחַ֥ר תֵּלֵֽכוּ׃ 6 וַיֵּשְׁב֗וּ וַיֹּאכְל֧וּ שְׁנֵיהֶ֛ם יַחְדָּ֖ו וַיִּשְׁתּ֑וּ וַיֹּ֜אמֶר אֲבִ֤י הַֽנַּעֲרָה֙ אֶל־הָאִ֔ישׁ הֽוֹאֶל־נָ֥א וְלִ֖ין וְיִטַ֥ב לִבֶּֽךָ׃ 7 וַיָּ֥קָם הָאִ֖ישׁ לָלֶ֑כֶת וַיִּפְצַר־בּוֹ֙ חֹתְנ֔וֹ וַיָּ֖שָׁב וַיָּ֥לֶן שָֽׁם׃ 8 וַיַּשְׁכֵּ֨ם בַּבֹּ֜קֶר בַּיּ֣וֹם הַחֲמִישִׁי֮ לָלֶכֶת֒ וַיֹּ֣אמֶר ׀ אֲבִ֣י הַֽנַּעֲרָ֗ה סְעָד־נָא֙ לְבָ֣בְךָ֔ וְהִֽתְמַהְמְה֖וּ עַד־נְט֣וֹת הַיּ֑וֹם וַיֹּאכְל֖וּ שְׁנֵיהֶֽם׃ 9 וַיָּ֤קָם הָאִישׁ֙ לָלֶ֔כֶת ה֥וּא וּפִילַגְשׁ֖וֹ וְנַעֲר֑וֹ וַיֹּ֣אמֶר ל֣וֹ חֹתְנ֣וֹ אֲבִ֣י הַֽנַּעֲרָ֡ה הִנֵּ֣ה נָא֩ רָפָ֨ה הַיּ֜וֹם לַעֲרֹ֗ב לִֽינוּ־נָ֞א הִנֵּ֨ה חֲנ֤וֹת הַיּוֹם֙ לִ֥ין פֹּה֙ וְיִיטַ֣ב לְבָבֶ֔ךָ וְהִשְׁכַּמְתֶּ֤ם מָחָר֙ לְדַרְכְּכֶ֔ם וְהָלַכְתָּ֖ לְאֹהָלֶֽךָ׃ 10 וְלֹֽא־אָבָ֤ה הָאִישׁ֙ לָל֔וּן וַיָּ֣קָם וַיֵּ֗לֶךְ וַיָּבֹא֙ עַד־נֹ֣כַח יְב֔וּס הִ֖יא יְרוּשָׁלִָ֑ם וְעִמּ֗וֹ צֶ֤מֶד חֲמוֹרִים֙ חֲבוּשִׁ֔ים וּפִילַגְשׁ֖וֹ עִמּֽוֹ׃ 11 הֵ֣ם עִם־יְב֔וּס וְהַיּ֖וֹם רַ֣ד מְאֹ֑ד וַיֹּ֨אמֶר הַנַּ֜עַר אֶל־אֲדֹנָ֗יו לְכָה־נָּ֛א וְנָס֛וּרָה אֶל־עִֽיר־הַיְבוּסִ֥י הַזֹּ֖את וְנָלִ֥ין בָּֽהּ׃ 12 וַיֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ אֲדֹנָ֔יו לֹ֤א נָסוּר֙ אֶל־עִ֣יר נָכְרִ֔י אֲשֶׁ֛ר לֹֽא־מִבְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל הֵ֑נָּה וְעָבַ֖רְנוּ עַד־גִּבְעָֽה׃ 13 וַיֹּ֣אמֶר לְנַעֲר֔וֹ לְךָ֥ וְנִקְרְבָ֖ה בְּאַחַ֣ד הַמְּקֹמ֑וֹת וְלַ֥נּוּ בַגִּבְעָ֖ה א֥וֹ בָרָמָֽה׃ 14 וַיַּעַבְר֖וּ וַיֵּלֵ֑כוּ וַתָּבֹ֤א לָהֶם֙ הַשֶּׁ֔מֶשׁ אֵ֥צֶל הַגִּבְעָ֖ה אֲשֶׁ֥ר לְבִנְיָמִֽן׃ 15 וַיָּסֻ֣רוּ שָׁ֔ם לָב֖וֹא לָל֣וּן בַּגִּבְעָ֑ה וַיָּבֹ֗א וַיֵּ֨שֶׁב֙ בִּרְח֣וֹב הָעִ֔יר וְאֵ֥ין אִ֛ישׁ מְאַסֵּֽף־אוֹתָ֥ם הַבַּ֖יְתָה לָלֽוּן׃ 16 וְהִנֵּ֣ה ׀ אִ֣ישׁ זָקֵ֗ן בָּ֣א מִֽן־מַעֲשֵׂ֤הוּ מִן־הַשָּׂדֶה֙ בָּעֶ֔רֶב וְהָאִישׁ֙ מֵהַ֣ר אֶפְרַ֔יִם וְהוּא־גָ֖ר בַּגִּבְעָ֑ה וְאַנְשֵׁ֥י הַמָּק֖וֹם בְּנֵ֥י יְמִינִֽי׃ 17 וַיִּשָּׂ֣א עֵינָ֗יו וַיַּ֛רְא אֶת־הָאִ֥ישׁ הָאֹרֵ֖חַ בִּרְחֹ֣ב הָעִ֑יר וַיֹּ֨אמֶר הָאִ֧ישׁ הַזָּקֵ֛ן אָ֥נָה תֵלֵ֖ךְ וּמֵאַ֥יִן תָּבֽוֹא׃ 18 וַיֹּ֣אמֶר אֵלָ֗יו עֹבְרִ֨ים אֲנַ֜חְנוּ מִבֵּֽית־לֶ֣חֶם יְהוּדָה֮ עַד־יַרְכְּתֵ֣י הַר־אֶפְרַיִם֒ מִשָּׁ֣ם אָנֹ֔כִי וָאֵלֵ֕ךְ עַד־בֵּ֥ית לֶ֖חֶם יְהוּדָ֑ה וְאֶת־בֵּ֤ית יְהוָה֙ אֲנִ֣י הֹלֵ֔ךְ וְאֵ֣ין אִ֔ישׁ מְאַסֵּ֥ף אוֹתִ֖י הַבָּֽיְתָה׃ 19 וְגַם־תֶּ֤בֶן גַּם־מִסְפּוֹא֙ יֵ֣שׁ לַחֲמוֹרֵ֔ינוּ וְ֠גַם לֶ֣חֶם וָיַ֤יִן יֶשׁ־לִי֙ וְלַֽאֲמָתֶ֔ךָ וְלַנַּ֖עַר עִם־עֲבָדֶ֑יךָ אֵ֥ין מַחְס֖וֹר כָּל־דָּבָֽר׃ 20 וַיֹּ֨אמֶר הָאִ֤ישׁ הַזָּקֵן֙ שָׁל֣וֹם לָ֔ךְ רַ֥ק כָּל־מַחְסוֹרְךָ֖ עָלָ֑י רַ֥ק בָּרְח֖וֹב אַל־תָּלַֽן׃ 21 וַיְבִיאֵ֣הוּ לְבֵית֔וֹ וַיָּ֖בָול לַחֲמוֹרִ֑ים וַֽיִּרְחֲצוּ֙ רַגְלֵיהֶ֔ם וַיֹּאכְל֖וּ וַיִּשְׁתּֽוּ׃ 22 הֵמָּה֮ מֵיטִיבִ֣ים אֶת־לִבָּם֒ וְהִנֵּה֩ אַנְשֵׁ֨י הָעִ֜יר אַנְשֵׁ֣י בְנֵֽי־בְלִיַּ֗עַל נָסַ֨בּוּ֙ אֶת־הַבַּ֔יִת מִֽתְדַּפְּקִ֖ים עַל־הַדָּ֑לֶת וַיֹּאמְר֗וּ אֶל־הָ֠אִישׁ בַּ֣עַל הַבַּ֤יִת הַזָּקֵן֙ לֵאמֹ֔ר הוֹצֵ֗א אֶת־הָאִ֛ישׁ אֲשֶׁר־בָּ֥א אֶל־בֵּיתְךָ֖ וְנֵדָעֶֽנּוּ׃ 23 וַיֵּצֵ֣א אֲלֵיהֶ֗ם הָאִישׁ֙ בַּ֣עַל הַבַּ֔יִת וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵהֶ֔ם אַל־אַחַ֖י אַל־תָּרֵ֣עוּ נָ֑א אַ֠חֲרֵי אֲשֶׁר־בָּ֞א הָאִ֤ישׁ הַזֶּה֙ אַל־בֵּיתִ֔י אַֽל־תַּעֲשׂ֖וּ אֶת־הַנְּבָלָ֥ה הַזֹּֽאת׃ 24 הִנֵּה֩ בִתִּ֨י הַבְּתוּלָ֜ה וּפִֽילַגְשֵׁ֗הוּ אוֹצִֽיאָה־נָּ֤א אוֹתָם֙ וְעַנּ֣וּ אוֹתָ֔ם וַעֲשׂ֣וּ לָהֶ֔ם הַטּ֖וֹב בְּעֵינֵיכֶ֑ם וְלָאִ֤ישׁ הַזֶּה֙ לֹ֣א תַעֲשׂ֔וּ דְּבַ֖ר הַנְּבָלָ֥ה הַזֹּֽאת׃ 25 וְלֹֽא־אָב֤וּ הָאֲנָשִׁים֙ לִשְׁמֹ֣עַֽ ל֔וֹ וַיַּחֲזֵ֤ק הָאִישׁ֙ בְּפִ֣ילַגְשׁ֔וֹ וַיֹּצֵ֥א אֲלֵיהֶ֖ם הַח֑וּץ וַיֵּדְע֣וּ א֠וֹתָהּ וַיִּֽתְעַלְּלוּ־בָ֤הּ כָּל־הַלַּ֨יְלָה֙ עַד־הַבֹּ֔קֶר וַֽיְשַׁלְּח֖וּהָ בעלות הַשָּֽׁחַר׃ 26 וַתָּבֹ֥א הָאִשָּׁ֖ה לִפְנ֣וֹת הַבֹּ֑קֶר וַתִּפֹּ֞ל פֶּ֧תַח בֵּית־הָאִ֛ישׁ אֲשֶׁר־אֲדוֹנֶ֥יהָ שָּׁ֖ם עַד־הָאֽוֹר׃ 27 וַיָּ֨קָם אֲדֹנֶ֜יהָ בַּבֹּ֗קֶר וַיִּפְתַּח֙ דַּלְת֣וֹת הַבַּ֔יִת וַיֵּצֵ֖א לָלֶ֣כֶת לְדַרְכּ֑וֹ וְהִנֵּ֧ה הָאִשָּׁ֣ה פִֽילַגְשׁ֗וֹ נֹפֶ֨לֶת֙ פֶּ֣תַח הַבַּ֔יִת וְיָדֶ֖יהָ עַל־הַסַּֽף׃ 28 וַיֹּ֧אמֶר אֵלֶ֛יהָ ק֥וּמִי וְנֵלֵ֖כָה וְאֵ֣ין עֹנֶ֑ה וַיִּקָּחֶ֨הָ֙ עַֽל־הַחֲמ֔וֹר וַיָּ֣קָם הָאִ֔ישׁ וַיֵּ֖לֶךְ לִמְקֹמֽוֹ׃ 29 וַיָּבֹ֣א אֶל־בֵּית֗וֹ וַיִּקַּ֤ח אֶת־הַֽמַּאֲכֶ֨לֶת֙ וַיַּחֲזֵ֣ק בְּפִֽילַגְשׁ֔וֹ וַֽיְנַתְּחֶ֨הָ֙ לַעֲצָמֶ֔יהָ לִשְׁנֵ֥ים עָשָׂ֖ר נְתָחִ֑ים וַֽיְשַׁלְּחֶ֔הָ בְּכֹ֖ל גְּב֥וּל יִשְׂרָאֵֽל׃ 30 וְהָיָ֣ה כָל־הָרֹאֶ֗ה וְאָמַר֙ לֹֽא־נִהְיְתָ֤ה וְלֹֽא־נִרְאֲתָה֙ כָּזֹ֔את לְמִיּ֞וֹם עֲל֤וֹת בְּנֵֽי־יִשְׂרָאֵל֙ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם עַ֖ד הַיּ֣וֹם הַזֶּ֑ה שִֽׂימוּ־לָכֶ֥ם עָלֶ֖יהָ עֻ֥צוּ וְדַבֵּֽרוּ׃ פ

လေ​ဝိ​အ​မျိုး​သား​နှ​င့်​မ​ယား​ငယ်

1 ဣ​သ​ရေ​လ​ရှင်​ဘု​ရင် မ​ရှိ​သည်​ကာ​လ၊ ဧ​ဖ​ရိမ်​တောင်​ခါး​ပန်း၌ တည်း​ခို​သော လေ​ဝိ​လူ​တစ်​ယောက်​သည်၊ ယု​ဒ​ခ​ရိုင် ဗက်​လင်​မြို့​သူ မိန်း​မ​တစ်​ယောက်​ကို သိမ်း​ယူ၏။ 2 ထို​မိန်း​မ​သည် လင်​ကို​ပြစ်​မှား၍ ဗက်​လင်​မြို့ မိ​မိ​အ​ဘ​အိမ်​သို့​သွား​သ​ဖြင့် လေး​လ​နေ​လေ၏။ 3 လင်​သည် သူ့​ကို​ချော့​မော့၍ ဆောင်​ခဲ့​ခြင်း​ငှာ ငယ်​သား​တစ်​ယောက်​နှင့် မြည်း​နှစ်​စီး​ပါ​လျက် ထ​သွား၍ ရောက်​သော​အ​ခါ၊ မ​ယား​ငယ်​သည် မိ​မိ​အ​ဘ​အိမ်​ထဲ​သို့ ခေါ်​သွင်း၍၊ အ​ဘ​သည် သ​မက်​ကို​တွေ့​မြင်​လျှင် ဝမ်း​မြောက်​သော​စိတ်​ရှိ၍ သိမ်း​ဆည်း​လေ၏။ 4 ထို​ကြောင့် သ​မက်​သည် စား​သောက်​လျက်၊ အိပ်​လျက်၊ သုံး​ရက်​ပတ်​လုံး ယော​က္ခ​မ​အိမ်၌​နေ၏။ 5 စ​တု​တ္တ​နေ့​ရက် နံ​နက်​စော​စော​ထ၍ ထွက်​သွား​အံ့​သော​ငှာ ပြင်​ဆင်​သော​အ​ခါ၊ ယော​က္ခ​မ​က၊ မုန့်​အ​နည်း​ငယ်​ကို​စား၍ အား​ဖြည့်​ပြီး​မှ သွား​ကြ​ပါ​ဟု သ​မက်​အား ဆို​သည်​အ​တိုင်း၊ 6 နှစ်​ယောက်​လုံး​ထိုင်၍ စား​သောက်​လျက် နေ​ကြ၏။ ယော​က္ခ​မ​က​လည်း၊ သ​ဘော​ကျ​ပါ​တော့။ ယ​နေ့​ည​ကို​လည်း လွန်​စေ​သ​ဖြင့် ပျော်​မွေ့​လျက်​နေ​ပါ​တော့​ဟု သ​မက်​အား​ဆို​ပြန်၍၊ 7 သ​မက်​သည် သွား​အံ့​သော​ငှာ ထ​သော်​လည်း၊ ယော​က္ခ​မ​သွေး​ဆောင်​သ​ဖြင့် သ​မက်​သည် ထို​အ​ရပ်၌ အိပ်​ပြန်​လေ၏။ 8 ပ​ဥ္စ​မ​နေ့​ရက် နံ​နက်​စော​စော​သွား​အံ့​သော​ငှာ ထ​သော​အ​ခါ၊ ယော​က္ခ​မ​က၊ အား​ဖြည့်​ပါ​ဦး​တော့​ဟု​ဆို၍ မွန်း​လွဲ​သည်​တိုင်​အောင် နှစ်​ယောက်​လုံး စား​သောက်​လျက်​နေ​ကြ၏။ 9 ထို​သူ​သည် မ​ယား​ငယ်​နှင့် ငယ်​သား​ကို​ခေါ်၍ သွား​အံ့​သော​ငှာ ထ​ပြန်​သော​အ​ခါ၊ သူ၏​ယော​က္ခ​မ​ဖြစ်​သော ထို​မိန်း​မ၏​အ​ဘ​က၊ ကြည့်​ပါ၊ မိုး​ချုပ်​လု​ပြီ။ ယ​နေ့​ည​ကို​လည်း လွန်​စေ​ပါ​တော့။ နေ့​အ​ချိန် ကုန်​လု​ပြီ။ ဤ​အ​ရပ်၌ အိပ်၍ ပျော်​မွေ့​လျက်​နေ​ပါ​တော့။ နက်​ဖြန်​နံ​နက် စော​စော​ထ၍ ကိုယ်​နေ​ရာ​အ​ရပ်​သို့ သွား​တော့​ဟု ဆို​သော်​လည်း၊ 10 သ​မက်​သည် ထို​ည​ကို​မ​လွန်​စေ​ဘဲ ထ​သွား၍ ကုန်း​နှီး​တင်​သော မြည်း​နှစ်​စီး​နှင့် မ​ယား​ငယ်​လည်း​ပါ​လျက် ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​တည်း​ဟူ​သော ယေ​ဗုတ်​မြို့​အ​နီး​သို့ ရောက်​လေ၏။ 11 ထို​မြို့​အ​နီး​သို့ ရောက်​သော​အ​ခါ၊ မိုး​ချုပ်​သော​ကြောင့် ငယ်​သား​က၊ နား​ထောင်​ပါ​တော့။ ယေ​ဗု​သိ​လူ​နေ​ရာ ဤ​မြို့​သို့​ဝင်၍ အိပ်​ကြ​ကုန်​အံ့​ဟု သ​ခင်​အား​ဆို​သော်၊ 12 သ​ခင်​က၊ ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​မ​ဟုတ်၊ တစ်​ပါး​အ​မျိုး​သား​နေ​သော မြို့​သို့​မ​ဝင်၊ ဂိ​ဗာ​မြို့​သို့​သွား​ဦး​မည်။ 13 ဂိ​ဗာ​မြို့၊ ရာ​မ​မြို့ အ​စ​ရှိ​သော တစ်​စုံ​တစ်​ခု​သော​အ​ရပ်၌ ည​ကို​လွန်​စေ​ခြင်း​ငှာ သွား​ကြ​ကုန်​အံ့​ဟု ငယ်​သား​အား​ဆို​လျက်၊ 14 ခ​ရီး​သွား​ပြန်၍ ဗင်္ယာ​မိန်​ခ​ရိုင် ဂိ​ဗာ​မြို့​အ​နီး​သို့ ရောက်​သော​အ​ခါ၊ နေ​ဝင်​လေ၏။ 15 ဂိ​ဗာ​မြို့​မှာ ည​ကို​လွန်​စေ​မည်​အ​ကြံ​နှင့် မြို့​ထဲ​သို့​ဝင်၍ အ​ဘယ်​သူ​မျှ ဧည့်​မ​ခံ​သေး​သော​ကြောင့် လမ်း​မှာ​ထိုင်​နေ၏။

16 ဂိ​ဗာ​မြို့​သား​တို့​သည် ဗင်္ယာ​မိန်​အ​မျိုး​သား ဖြစ်​ကြ၏။ သို့​ရာ​တွင် တည်း​ခို​သော ဧ​ဖ​ရိမ်​တောင်​သား လူ​အို​တစ်​ယောက်​ရှိ​သည်​ဖြစ်၍၊ ထို​သူ​သည် ညဉ့်​ဦး​ယံ၌ လယ်​လုပ်​ရာ​မှ​လာ​စဉ်၊ 17 မျှော်​ကြည့်၍၊ မြို့​လမ်း​မှာ ဧည့်​သည်​တစ်​ယောက်​ရှိ​သည်​ကို မြင်​လျှင်၊ သင်​သည် အ​ဘယ်​အ​ရပ်​သို့ သွား​သ​နည်း၊ အ​ဘယ်​အ​ရပ်​က လာ​သ​နည်း​ဟု မေး​သော်၊ 18 ကျွန်ုပ်​တို့​သည် ယု​ဒ​ခ​ရိုင်​ဗက်​လင်​မြို့​မှ ဧ​ဖ​ရိမ်​တောင်​ခါး​ပန်း​သို့ သွား၏။ ကျွန်ုပ်​သည် ဧ​ဖ​ရိမ်​တောင်​သား ဖြစ်၏။ ဗက်​လင်​မြို့​သို့ ခ​ဏ​သွား​ပြီး​မှ ယ​ခု ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏​အိမ်​တော်​သို့​သွား၏။ အ​ဘယ်​သူ​မျှ ဧည့်​မ​ခံ​သေး။ 19 သို့​ရာ​တွင် မြည်း​ဖို့ မြက်​ခြောက်​နှင့် အ​ခြား​ကျွေး​စ​ရာ​ရှိ၏။ ကိုယ်​နှင့် ကိုယ်​တော်​ကျွန်​မ လိုက်​လာ​သော ငယ်​သား​ဖို့ မုန့်​နှင့်​စ​ပျစ်​ရည်​ရှိ၏။ တစ်​စုံ​တစ်​ခု​မျှ မ​လို​ပါ​ဟု ပြော​ဆို၏။ 20 လူ​အို​က​လည်း၊ သင်၌ ချမ်း​သာ​ရှိ​ပါ​စေ​သော။ သင်​လို​သ​မျှ​သည် ငါ့​တာ​ရှိ​စေ​တော့။ လမ်း​မှာ​ည​ကို မ​လွန်​စေ​နှင့်​ဟု​ဆို​လျက်၊ 21 မိ​မိ​အိမ်​သို့ ခေါ်​သွင်း၍ မြည်း​တို့​ကို​ကျွေး​လေ၏။ သူ​တို့​သည် ခြေ​ကို​ဆေး၍ စား​သောက်​ကြ၏။

22 ထို​သို့ ပျော်​မွေ့​လျက်​နေ​ကြ​သော​အ​ခါ၊ ထို​မြို့​သား အ​ဓ​မ္မ​လူ​အ​ချို့​တို့​သည် အိမ်​ကို​ဝိုင်း၍ တံ​ခါး​ကို​ရိုက်​ကြ၏။ အိမ်​ရှင် လူ​အို​ကို​လည်း​ခေါ်၍၊ သင့်​အိမ်​သို့ ဝင်​သော​ယောက်ျား​နှင့် ငါ​တို့​သည် ဆက်​ဆံ​လို​သည်​ဖြစ်၍၊ ထုတ်​ခဲ့​လော့​ဟု ဆို​ကြ၏။ 23 အိမ်​ရှင်​သည်​လည်း ထွက်၍၊ ညီ​အစ်​ကို​တို့၊ ဆိုး​သော​အ​မှု​ကို မ​ပြု​ပါ​နှင့်။ ဤ​သူ​သည် အ​ကျွန်ုပ်​အိမ်၌ တည်း​ခို​သော​သူ​ဖြစ်၍ အ​ဓ​မ္မ​မ​ပြု​ကြ​ပါ​နှင့်။ 24 အ​ကျွန်ုပ်၌ သ​မီး​က​ညာ​ရှိ​ပါ၏။ သူ၏ မ​ယား​ငယ်​လည်း​ရှိ​ပါ၏။ သူ​တို့​ကို ထုတ်၍​ပေး​ပါ​မည်။ သူ​တို့​ကို ရှုတ်​ချ​ကြ​ပါ။ အ​လို​ရှိ​သည်​အ​တိုင်း ပြု​ကြ​ပါ။ ဤ​ယောက်ျား၌ ဤ​မျှ​လောက်​ဆိုး​သော​အ​မှု​ကို မ​ပြု​ပါ​နှင့်​ဟု တောင်း​ပန်​သော်​လည်း၊*က၊ ၁၉:၅-၈။25 သူ​တို့​သည် နား​မ​ထောင်​သော​ကြောင့်၊ လေ​ဝိ​လူ​သည် မိ​မိ​မ​ယား​ငယ်​ကို ထုတ်၍​အပ်​သ​ဖြင့်၊ သူ​တို့​သည် တစ်​ည​လုံး​အ​ဓ​မ္မ​ပြု၍ နံ​နက်​တိုင်​အောင်​ရှုတ်​ချ​ပြီး​မှ အ​ရုဏ်​တက်​မှ လွှတ်​လိုက်​ကြ၏။ 26 အာ​ရုဏ်​တက်​သော​အ​ခါ၊ မိန်း​မ​သည်​လာ၍ မိ​မိ​သ​ခင်​နေ​ရာ အိမ်​တံ​ခါး​ရှေ့​မှာ မိုး​လင်း​သည်​တိုင်​အောင် လဲ​နေ၏။ 27 နံ​နက်​အ​ချိန်​ရောက်​မှ သူ၏​သ​ခင်​သည်​ထ၍ အိမ်​တံ​ခါး​ကို ဖွင့်​သ​ဖြင့်၊ ခ​ရီး​သွား​အံ့​သော​ငှာ ထွက်​သော​အ​ခါ၊ မ​ယား​ငယ်​သည် အိမ်​တံ​ခါး​ရှေ့​မှာ​လဲ၍ တံ​ခါး​ခုံ​ကို​လက်​တင်​လျက်​ရှိ​သည် မြင်​သော်၊ 28 ထ​လော့။ သွား​ကြ​ကုန်​အံ့​ဟု ဆို​သော်​လည်း သူ​သည် ပြန်​မ​ပြော​ဘဲ​နေ၏။ ထို​အ​ခါ ယောက်ျား​သည် သူ့​ကို​မြည်း​ပေါ်​မှာ တင်​သ​ဖြင့် မိ​မိ​နေ​ရာ​သို့ သွား​လေ၏။ 29 မိ​မိ​အိမ်​သို့ ရောက်​သော​အ​ခါ ဓား​ကို​ယူ၍ မ​ယား​ငယ်​အ​ကောင်​ကို အ​ရိုး​နှင့်​တ​ကွ ဆယ်​နှစ်​ပိုင်း​ပိုင်း၍ ဣ​သ​ရေ​လ​ပြည်​တစ်​လျှောက်​လုံး​သို့ ပေး​လိုက်​လေ၏။*၁​ရာ၊၁၁:၇။30 သိ​မြင်​သော​သူ အ​ပေါင်း​တို့​က၊ ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​သား​တို့​သည် အဲ​ဂု​တ္တု​ပြည်​က ထွက်​သော​နေ့​မှ​စ၍ ယ​နေ့​တိုင်​အောင် ဤ​ကဲ့​သို့​သော​အ​မှု​ကို အ​ဘယ်​သူ​မျှ​မ​ပြု၊ တစ်​ခါ​မျှ မ​ဖြစ်​စ​ဖူး။ ဆင်​ခြင်၍ တိုင်​ပင်​စီ​ရင်​ကြ​လော့​ဟု ပြော​ဆို​ကြ၏။