2 Reis 6

1 וַיֹּאמְר֥וּ בְנֵֽי־הַנְּבִיאִ֖ים אֶל־אֱלִישָׁ֑ע הִנֵּֽה־נָ֣א הַמָּק֗וֹם אֲשֶׁ֨ר אֲנַ֜חְנוּ יֹשְׁבִ֥ים שָׁ֛ם לְפָנֶ֖יךָ צַ֥ר מִמֶּֽנּוּ׃ 2 נֵֽלְכָה־נָּ֣א עַד־הַיַּרְדֵּ֗ן וְנִקְחָ֤ה מִשָּׁם֙ אִ֚ישׁ קוֹרָ֣ה אֶחָ֔ת וְנַעֲשֶׂה־לָּ֥נוּ שָׁ֛ם מָק֖וֹם לָשֶׁ֣בֶת שָׁ֑ם וַיֹּ֖אמֶר לֵֽכוּ׃ 3 וַיֹּ֨אמֶר֙ הָֽאֶחָ֔ד ה֥וֹאֶל נָ֖א וְלֵ֣ךְ אֶת־עֲבָדֶ֑יךָ וַיֹּ֖אמֶר אֲנִ֥י אֵלֵֽךְ׃ 4 וַיֵּ֖לֶךְ אִתָּ֑ם וַיָּבֹ֨אוּ֙ הַיַּרְדֵּ֔נָה וַֽיִּגְזְר֖וּ הָעֵצִֽים׃ 5 וַיְהִ֤י הָֽאֶחָד֙ מַפִּ֣יל הַקּוֹרָ֔ה וְאֶת־הַבַּרְזֶ֖ל נָפַ֣ל אֶל־הַמָּ֑יִם וַיִּצְעַ֥ק וַיֹּ֛אמֶר אֲהָ֥הּ אֲדֹנִ֖י וְה֥וּא שָׁאֽוּל׃ 6 וַיֹּ֥אמֶר אִישׁ־הָאֱלֹהִ֖ים אָ֣נָה נָפָ֑ל וַיַּרְאֵ֨הוּ֙ אֶת־הַמָּק֔וֹם וַיִּקְצָב־עֵץ֙ וַיַּשְׁלֶךְ־שָׁ֔מָּה וַיָּ֖צֶף הַבַּרְזֶֽל׃ 7 וַיֹּ֖אמֶר הָ֣רֶם לָ֑ךְ וַיִּשְׁלַ֥ח יָד֖וֹ וַיִּקָּחֵֽהוּ׃ פ 8 וּמֶ֣לֶךְ אֲרָ֔ם הָיָ֥ה נִלְחָ֖ם בְּיִשְׂרָאֵ֑ל וַיִּוָּעַץ֙ אֶל־עֲבָדָ֣יו לֵאמֹ֗ר אֶל־מְק֛וֹם פְּלֹנִ֥י אַלְמֹנִ֖י תַּחֲנֹתִֽי׃ 9 וַיִּשְׁלַ֞ח אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֗ים אֶל־מֶ֤לֶךְ יִשְׂרָאֵל֙ לֵאמֹ֔ר הִשָּׁ֕מֶר מֵעֲבֹ֖ר הַמָּק֣וֹם הַזֶּ֑ה כִּֽי־שָׁ֖ם אֲרָ֥ם נְחִתִּֽים׃ 10 וַיִּשְׁלַ֞ח מֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵ֗ל אֶֽל־הַמָּק֞וֹם אֲשֶׁ֨ר אָֽמַר־ל֧וֹ אִישׁ־הָאֱלֹהִ֛ים והזהירה וְנִשְׁמַ֣ר שָׁ֑ם לֹ֥א אַחַ֖ת וְלֹ֥א שְׁתָּֽיִם׃ 11 וַיִּסָּעֵר֙ לֵ֣ב מֶֽלֶךְ־אֲרָ֔ם עַל־הַדָּבָ֖ר הַזֶּ֑ה וַיִּקְרָ֤א אֶל־עֲבָדָיו֙ וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵיהֶ֔ם הֲלוֹא֙ תַּגִּ֣ידוּ לִ֔י מִ֥י מִשֶּׁלָּ֖נוּ אֶל־מֶ֥לֶךְ יִשְׂרָאֵֽל׃ 12 וַיֹּ֨אמֶר֙ אַחַ֣ד מֵֽעֲבָדָ֔יו ל֖וֹא אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֑לֶךְ כִּֽי־אֱלִישָׁ֤ע הַנָּבִיא֙ אֲשֶׁ֣ר בְּיִשְׂרָאֵ֔ל יַגִּיד֙ לְמֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵ֔ל אֶת־הַ֨דְּבָרִ֔ים אֲשֶׁ֥ר תְּדַבֵּ֖ר בַּחֲדַ֥ר מִשְׁכָּבֶֽךָ׃ 13 וַיֹּ֗אמֶר לְכ֤וּ וּרְאוּ֙ אֵיכֹ֣ה ה֔וּא וְאֶשְׁלַ֖ח וְאֶקָּחֵ֑הוּ וַיֻּגַּד־ל֥וֹ לֵאמֹ֖ר הִנֵּ֥ה בְדֹתָֽן׃ 14 וַיִּשְׁלַח־שָׁ֛מָּה סוּסִ֥ים וְרֶ֖כֶב וְחַ֣יִל כָּבֵ֑ד וַיָּבֹ֣אוּ לַ֔יְלָה וַיַּקִּ֖פוּ עַל־הָעִֽיר׃ 15 וַ֠יַּשְׁכֵּם מְשָׁרֵ֨ת אִ֥ישׁ הָֽאֱלֹהִים֮ לָקוּם֒ וַיֵּצֵ֕א וְהִנֵּה־חַ֛יִל סוֹבֵ֥ב אֶת־הָעִ֖יר וְס֣וּס וָרָ֑כֶב וַיֹּ֨אמֶר נַעֲר֥וֹ אֵלָ֛יו אֲהָ֥הּ אֲדֹנִ֖י אֵיכָ֥ה נַֽעֲשֶֽׂה׃ 16 וַיֹּ֖אמֶר אַל־תִּירָ֑א כִּ֤י רַבִּים֙ אֲשֶׁ֣ר אִתָּ֔נוּ מֵאֲשֶׁ֖ר אוֹתָֽם׃ 17 וַיִּתְפַּלֵּ֤ל אֱלִישָׁע֙ וַיֹּאמַ֔ר יְהוָ֕ה פְּקַח־נָ֥א אֶת־עֵינָ֖יו וְיִרְאֶ֑ה וַיִּפְקַ֤ח יְהוָה֙ אֶת־עֵינֵ֣י הַנַּ֔עַר וַיַּ֗רְא וְהִנֵּ֨ה הָהָ֜ר מָלֵ֨א סוּסִ֥ים וְרֶ֛כֶב אֵ֖שׁ סְבִיבֹ֥ת אֱלִישָֽׁע׃ 18 וַיֵּרְדוּ֮ אֵלָיו֒ וַיִּתְפַּלֵּ֨ל אֱלִישָׁ֤ע אֶל־יְהוָה֙ וַיֹּאמַ֔ר הַךְ־נָ֥א אֶת־הַגּוֹי־הַזֶּ֖ה בַּסַּנְוֵרִ֑ים וַיַּכֵּ֥ם בַּסַּנְוֵרִ֖ים כִּדְבַ֥ר אֱלִישָֽׁע׃ 19 וַיֹּ֨אמֶר אֲלֵהֶ֜ם אֱלִישָׁ֗ע לֹ֣א זֶ֣ה הַדֶּרֶךְ֮ וְלֹ֣א זֹ֣ה הָעִיר֒ לְכ֣וּ אַחֲרַ֔י וְאוֹלִ֣יכָה אֶתְכֶ֔ם אֶל־הָאִ֖ישׁ אֲשֶׁ֣ר תְּבַקֵּשׁ֑וּן וַיֹּ֥לֶךְ אוֹתָ֖ם שֹׁמְרֽוֹנָה׃ 20 וַיְהִי֮ כְּבֹאָ֣ם שֹׁמְרוֹן֒ וַיֹּ֣אמֶר אֱלִישָׁ֔ע יְהוָ֕ה פְּקַ֥ח אֶת־עֵינֵֽי־אֵ֖לֶּה וְיִרְא֑וּ וַיִּפְקַ֤ח יְהוָה֙ אֶת־עֵ֣ינֵיהֶ֔ם וַיִּרְא֕וּ וְהִנֵּ֖ה בְּת֥וֹךְ שֹׁמְרֽוֹן׃ 21 וַיֹּ֤אמֶר מֶֽלֶךְ־יִשְׂרָאֵל֙ אֶל־אֱלִישָׁ֔ע כִּרְאֹת֖וֹ אוֹתָ֑ם הַאַכֶּ֥ה אַכֶּ֖ה אָבִֽי׃ 22 וַיֹּ֨אמֶר֙ לֹ֣א תַכֶּ֔ה הַאֲשֶׁ֥ר שָׁבִ֛יתָ בְּחַרְבְּךָ֥ וּֽבְקַשְׁתְּךָ֖ אַתָּ֣ה מַכֶּ֑ה שִׂים֩ לֶ֨חֶם וָמַ֜יִם לִפְנֵיהֶ֗ם וְיֹֽאכְלוּ֙ וְיִשְׁתּ֔וּ וְיֵלְכ֖וּ אֶל־אֲדֹנֵיהֶֽם׃ 23 וַיִּכְרֶ֨ה לָהֶ֜ם כֵּרָ֣ה גְדוֹלָ֗ה וַיֹּֽאכְלוּ֙ וַיִּשְׁתּ֔וּ וַֽיְשַׁלְּחֵ֔ם וַיֵּלְכ֖וּ אֶל־אֲדֹֽנֵיהֶ֑ם וְלֹֽא־יָ֤סְפוּ עוֹד֙ גְּדוּדֵ֣י אֲרָ֔ם לָב֖וֹא בְּאֶ֥רֶץ יִשְׂרָאֵֽל׃ פ 24 וַֽיְהִי֙ אַחֲרֵי־כֵ֔ן וַיִּקְבֹּ֛ץ בֶּן־הֲדַ֥ד מֶֽלֶךְ־אֲרָ֖ם אֶת־כָּל־מַחֲנֵ֑הוּ וַיַּ֕עַל וַיָּ֖צַר עַל־שֹׁמְרֽוֹן׃ 25 וַיְהִ֨י רָעָ֤ב גָּדוֹל֙ בְּשֹׁ֣מְר֔וֹן וְהִנֵּ֖ה צָרִ֣ים עָלֶ֑יהָ עַ֣ד הֱי֤וֹת רֹאשׁ־חֲמוֹר֙ בִּשְׁמֹנִ֣ים כֶּ֔סֶף וְרֹ֛בַע הַקַּ֥ב חרייונים בַּחֲמִשָּׁה־כָֽסֶף׃ 26 וַֽיְהִי֙ מֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵ֔ל עֹבֵ֖ר עַל־הַחֹמָ֑ה וְאִשָּׁ֗ה צָעֲקָ֤ה אֵלָיו֙ לֵאמֹ֔ר הוֹשִׁ֖יעָה אֲדֹנִ֥י הַמֶּֽלֶךְ׃ 27 וַיֹּ֨אמֶר֙ אַל־יוֹשִׁעֵ֣ךְ יְהוָ֔ה מֵאַ֖יִן אֽוֹשִׁיעֵ֑ךְ הֲמִן־הַגֹּ֖רֶן א֥וֹ מִן־הַיָּֽקֶב׃ 28 וַיֹּֽאמֶר־לָ֥הּ הַמֶּ֖לֶךְ מַה־לָּ֑ךְ וַתֹּ֗אמֶר הָאִשָּׁ֨ה הַזֹּ֜את אָמְרָ֣ה אֵלַ֗י תְּנִ֤י אֶת־בְּנֵךְ֙ וְנֹאכְלֶ֣נּוּ הַיּ֔וֹם וְאֶת־בְּנִ֖י נֹאכַ֥ל מָחָֽר׃ 29 וַנְּבַשֵּׁ֥ל אֶת־בְּנִ֖י וַנֹּֽאכְלֵ֑הוּ וָאֹמַ֨ר אֵלֶ֜יהָ בַּיּ֣וֹם הָאַחֵ֗ר תְּנִ֤י אֶת־בְּנֵךְ֙ וְנֹ֣אכְלֶ֔נּוּ וַתַּחְבִּ֖א אֶת־בְּנָֽהּ׃ 30 וַיְהִי֩ כִשְׁמֹ֨עַ הַמֶּ֜לֶךְ אֶת־דִּבְרֵ֤י הָֽאִשָּׁה֙ וַיִּקְרַ֣ע אֶת־בְּגָדָ֔יו וְה֖וּא עֹבֵ֣ר עַל־הַחֹמָ֑ה וַיַּ֣רְא הָעָ֔ם וְהִנֵּ֥ה הַשַּׂ֛ק עַל־בְּשָׂר֖וֹ מִבָּֽיִת׃ 31 וַיֹּ֕אמֶר כֹּֽה־יַעֲשֶׂה־לִּ֥י אֱלֹהִ֖ים וְכֹ֣ה יוֹסִ֑ף אִֽם־יַעֲמֹ֞ד רֹ֣אשׁ אֱלִישָׁ֧ע בֶּן־שָׁפָ֛ט עָלָ֖יו הַיּֽוֹם׃ 32 וֶאֱלִישָׁע֙ יֹשֵׁ֣ב בְּבֵית֔וֹ וְהַזְּקֵנִ֖ים יֹשְׁבִ֣ים אִתּ֑וֹ וַיִּשְׁלַ֨ח אִ֜ישׁ מִלְּפָנָ֗יו בְּטֶ֣רֶם יָבֹא֩ הַמַּלְאָ֨ךְ אֵלָ֜יו וְה֣וּא ׀ אָמַ֣ר אֶל־הַזְּקֵנִ֗ים הַרְּאִיתֶם֙ כִּֽי־שָׁלַ֞ח בֶּן־הַֽמְרַצֵּ֤חַ הַזֶּה֙ לְהָסִ֣יר אֶת־רֹאשִׁ֔י רְא֣וּ ׀ כְּבֹ֣א הַמַּלְאָ֗ךְ סִגְר֤וּ הַדֶּ֨לֶת֙ וּלְחַצְתֶּ֤ם אֹתוֹ֙ בַּדֶּ֔לֶת הֲל֗וֹא ק֛וֹל רַגְלֵ֥י אֲדֹנָ֖יו אַחֲרָֽיו׃ 33 עוֹדֶ֨נּוּ֙ מְדַבֵּ֣ר עִמָּ֔ם וְהִנֵּ֥ה הַמַּלְאָ֖ךְ יֹרֵ֣ד אֵלָ֑יו וַיֹּ֗אמֶר הִנֵּֽה־זֹ֤את הָֽרָעָה֙ מֵאֵ֣ת יְהוָ֔ה מָֽה־אוֹחִ֥יל לַיהוָ֖ה עֽוֹד׃ ס

ပု​ဆိန်​ကို​ပြန်​လည်​ရ​ရှိ​ခြင်း

1 ပ​ရော​ဖက်​အ​မျိုး​သား​တို့​က၊ ကိုယ်​တော်​နှင့်​အ​တူ ယ​ခု​နေ​သော​အ​ရပ်​သည် ကျဉ်း​မြောင်း​ပါ၏။ 2 အ​ကျွန်ုပ်​တို့​သည် ယော်​ဒန်​မြစ်​နား​သို့ သွား​ပါ​ရ​စေ။ ထို​အ​ရပ်၌​ဝိုင်း၍ သစ်​သား​ကို​ခုတ်​ပြီး​လျှင်၊ ကိုယ်​နေ​စ​ရာ​ဖို့​လုပ်​ပါ​ရ​စေ​ဟု ဧ​လိ​ရှဲ​ထံ၌ အ​ခွင့်​တောင်း​လျှင်၊ သွား​ကြ​လော့​ဟု အ​ခွင့်​ပေး၏။ 3 အ​ချို့​က​လည်း မ​ငြင်း​ပါ​နှင့်။ ကိုယ်​တော်​ကျွန်​တို့​နှင့် ကြွ​တော်​မူ​ပါ​ဟု​တောင်း​ပန်​လျှင်၊ ငါ​သွား​မည်​ဟု ဝန်​ခံ​သည်​အ​တိုင်း၊ 4 သူ​တို့​နှင့်​အ​တူ လိုက်​လေ၏။ ယော်​ဒန်​မြစ်​နား​သို့ ရောက်​သော​အ​ခါ သစ်​သား​ကို​ခုတ်​ကြ၏။ 5 တစ်​ယောက်​သော​သူ​သည် ခုတ်​စဉ်​တွင်၊ ရေ​ထဲ​သို့ ပု​ဆိန်​ကျ၏။ ခုတ်​သော​သူ​က​လည်း၊ ခက်​လှ​ပြီ​သ​ခင်။ ထို​ပု​ဆိန်​သည် ငှား​ခဲ့​သော​ဥ​စ္စာ​ဖြစ်​ပါ၏​ဟု အော်​ဟစ်​လျှင်၊ 6 ဘု​ရား​သ​ခင်၏​လူ​က၊ အ​ဘယ်​မှာ​ကျ​သ​နည်း​ဟု​မေး​သော်၊ ကျ​ရာ​အ​ရပ်​ကို​ပြ​ပြီး​မှ၊ တုတ်​ကို​ခုတ်၍ ထို​အ​ရပ်၌​ချ​သ​ဖြင့် ပု​ဆိန်​သည် ပေါ​လော​နေ၏။ 7 ဆယ်​ယူ​လော့​ဟု ဧ​လိ​ရှဲ​ဆို​သည်​အ​တိုင်း၊ တ​ပည့်​သည် လက်​ကို​ဆန့်၍ ဆယ်​ယူ၏။

ရှု​ရိ​တပ်​မ​တော်​အ​ရေး​နိ​မ့်​သွား​ခြင်း

8 တစ်​ဖန် ရှု​ရိ​ရှင်​ဘု​ရင်​သည် ဣ​သ​ရေ​လ​ပြည်​ကို စစ်​တိုက်၍၊ ဤ​မည်​သော​အ​ရပ်၊ ဤ​မည်​သော​အ​ရပ်၌ ငါ​တို့​သည် တပ်​ချ​ကြ​ကုန်​အံ့​ဟု ကျွန်​တို့​နှင့် တိုင်​ပင်​သော​အ​ခါ၊ 9 ဘု​ရား​သ​ခင်၏​လူ​သည် ဣ​သ​ရေ​လ​ရှင်​ဘု​ရင်​ထံ​သို့ လူ​ကို​စေ​လွှတ်၍၊ ဤ​မည်​သော​အ​ရပ်​ကို သ​တိ​ပြု​ပါ။ ထို​အ​ရပ်​သို့ ရှု​ရိ​လူ​တို့​သည် လာ​ကြ​ပြီ​ဟု၊ 10 သ​တိ​ပေး​သော​အ​ရပ်​သို့ ဣ​သ​ရေ​လ​ရှင်​ဘု​ရင်​သည် လူ​ကို​စေ​လွှတ်၍ တစ်​ကြိမ်​နှစ်​ကြိမ်​မ​က ရန်​သူ​တို့​ကို ရှောင်​လေ၏။ 11 ထို​အ​ကြောင်း​ကြောင့် ရှု​ရိ​ရှင်​ဘု​ရင်​သည် စိတ်​ပူ​ပန်၍ ကျွန်​တို့​ကို​ခေါ်​ပြီး​လျှင်၊ ငါ​တို့​တွင် အ​ဘယ်​သူ​သည် ဣ​သ​ရေ​လ​ရှင်​ဘု​ရင်​ဘက်၌​နေ​သည်​ကို ငါ့​အား​မ​ပြ​ဘဲ​နေ​ကြ​သ​နည်း​ဟု​မေး​သော်၊ 12 ကျွန်​တစ်​ယောက်​က၊ ထို​သို့​မ​ဟုတ်​ပါ အ​ရှင်​မင်း​ကြီး၊ ကိုယ်​တော်​စက်​တော်​မူ​ခန်း​ထဲ၌ မိန့်​တော်​မူ​သော​စ​ကား​ကို​ပင်၊ ဣ​သ​ရေ​လ​ပြည်၌​ရှိ​သော ပ​ရော​ဖက်​ဧ​လိ​ရှဲ​သည်၊ ဣ​သ​ရေ​လ​ရှင်​ဘု​ရင်​အား ပြန်​ပြော​တတ်​ပါ​သည်​ဟု လျှောက်​လေ၏။ 13 ရှင်​ဘု​ရင်​က​လည်း၊ သူ​သည် အ​ဘယ်​အ​ရပ်၌​ရှိ​သည်​ကို​သွား၍ ချောင်း​ကြည့်​လော့။ သူ့​ကို​ဖမ်း​ဆီး​စေ​ခြင်း​ငှာ ငါ​စေ​လွှတ်​မည်​ဟု မိန့်​တော်​မူ​ပြီး​မှ၊ ဒေါ​သန်​မြို့၌​ရှိ​ပါ​သည်​ဟု လျှောက်​လေ၏။ 14 ထို​မြို့​သို့ မြင်း​စီး​သူ​ရဲ၊ ရ​ထား​စီး​သူ​ရဲ၊ ဗိုလ်​ခြေ​များ​ကို​စေ​လွှတ်​သ​ဖြင့်၊ ည​အ​ခါ​ရောက်၍ မြို့​ကို​ဝိုင်း​ကြ၏။ 15 နံ​နက်​စော​စော ဘု​ရား​သ​ခင့်​လူ၏​ကျွန်​သည်​ထ၍ ပြင်​သို့​ထွက်​သော​အ​ခါ၊ မြင်း​စီး​သူ​ရဲ၊ ရ​ထား​စီး​သူ​ရဲ၊ ဗိုလ်​ခြေ​တို့​သည် မြို့​ကို​ဝိုင်း​လျက် ရှိ​ကြ​သည်​ဖြစ်၍၊ အို​သ​ခင်၊ အ​ဘယ်​သို့ ပြု​ရ​ပါ​မည်​နည်း​ဟု မိ​မိ​သ​ခင်​အား​ဆို၏။ 16 ဧ​လိ​ရှဲ​က မ​စိုး​ရိမ်​နှင့်။ ငါ​တို့​ဘက်၌​နေ​သော​သူ​တို့​သည် ရန်​သူ​တို့​ဘက်၌ နေ​သော​သူ​တို့​ထက် သာ၍​များ​ကြ​သည်​ဟု​ဆို​လျက်၊ 17 အို​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၊ ဤ​သူ​သည် မြင်​နိုင်​မည်​အ​ကြောင်း သူ၏​မျက်​စိ​ကို​ဖွင့်​တော်​မူ​ပါ​ဟု ဆု​တောင်း​သည်​အ​တိုင်း၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ထို​လု​လင်၏​မျက်​စိ​ကို​ဖွင့်​တော်​မူ​သ​ဖြင့်၊ ဧ​လိ​ရှဲ​ပတ်​လည်၌ တစ်​တောင်​လုံး​သည်​မီး​မြင်း၊ မီး​ရ​ထား​နှင့်​ပြည့်​သည်​ကို မြင်​လေ၏။ 18 ရှု​ရိ​လူ​တို့​သည် ရောက်​လာ​သော​အ​ခါ၊ ဧ​လိ​ရှဲ​က၊ အို​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၊ ဤ​သူ​တို့၏ မျက်​စိ​မ​မြင်​စေ​ခြင်း​ငှာ၊ ဒဏ်​ခတ်​တော်​မူ​ပါ​ဟု ဆု​တောင်း​သည်​အ​တိုင်း၊ ဒဏ်​ခတ်​တော်​မူ၏။ 19 ဧ​လိ​ရှဲ​က​လည်း၊ ဤ​လမ်း​မ​ဟုတ်။ ဤ​မြို့​လည်း​မ​ဟုတ်။ ငါ့​နောက်​သို့ လိုက်​ကြ။ သင်​တို့​ရှာ​သော​သူ​ရှိ​ရာ​သို့ ငါ​ပို့​မည်​ဟု​ဆို​လျက် ရှ​မာ​ရိ​မြို့​သို့ ပို့​လေ၏။ 20 မြို့​ထဲ​သို့​ရောက်​ပြီး​မှ ဧ​လိ​ရှဲ​က၊ အို​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၊ ဤ​သူ​တို့​သည် မြင်​နိုင်​မည်​အ​ကြောင်း သူ​တို့၏​မျက်​စိ​ကို​ဖွင့်​တော်​မူ​ပါ​ဟု ဆု​တောင်း​သည်​အ​တိုင်း၊ သူ​တို့၏​မျက်​စိ​ကို​ဖွင့်​တော်​မူ​သ​ဖြင့်၊ သူ​တို့​သည်​မြင်၍ ရှ​မာ​ရိ​မြို့​ထဲ​မှာ ရှိ​သည်​ဟု​သိ​ကြ၏။ 21 ဣ​သ​ရေ​လ​ရှင်​ဘု​ရင်​က​လည်း၊ အ​ဘ၊ ထို​သူ​တို့​ကို ဓား​နှင့်​သတ်​ရ​ပါ​မည်​လော​ဟု ဧ​လိ​ရှဲ​အား​မေး​လျှင်၊ 22 မ​သတ်​ပါ​နှင့်။ ဓား​နှင့်​ခုတ်​လျက်၊ လေး​နှင့်​ပစ်​လျက် စစ်​တိုက်၍ ဖမ်း​မိ​သော​သူ​တို့​ကို သတ်​ရ​မည်​လော။ သူ​တို့​ရှေ့​မှာ မုန့်​နှင့်​ရေ​ကို​ထည့်၍ သူ​တို့​သည် စား​သောက်​ပြီး​မှ၊ မိ​မိ​တို့​သ​ခင်​ထံ​သို့ သွား​ပါ​စေ​ဟု​ဆို​လျှင်၊ 23 များ​စွာ​သော စား​စ​ရာ​ကို ပြင်​ဆင်၍ စား​သောက်​စေ​ပြီး​မှ လွှတ်​လိုက်​သ​ဖြင့်၊ သူ​တို့​သည် မိ​မိ​တို့​သ​ခင်​ထံ​သို့ ပြန်​သွား​ကြ၏။ ထို​နောက်​မှ ရှု​ရိ​လူ​တို့​သည် အ​လို​အ​လျောက်​တပ်​ဖွဲ့၍ ဣ​သ​ရေ​လ​ပြည်​သို့ မ​လာ​ကြ။

ရှ​မာ​ရိ​မြို့​ကို​ဝိုင်း​ရံ​ထား​ခြင်း

24 နောက်​တစ်​ဖန်​ရှု​ရိ​ရှင်​ဘု​ရင် ဗင်္ဟာ​ဒဒ်​သည် ဗိုလ်​ခြေ​အ​ပေါင်း​ကို စု​ဝေး​စေ​သ​ဖြင့် စစ်​ချီ၍ ရှ​မာ​ရိ​မြို့​ကို ဝိုင်း​ထား၏။ 25 ကြာ​မြင့်​စွာ​ဝိုင်း​ထား​သော​ကြောင့်၊ ရှ​မာ​ရိ​မြို့၌ အ​လွန်​အ​စာ​ခေါင်း​ပါး၍၊ မြည်း​ခေါင်း​တစ်​လုံး​ကို ငွေ​ရှစ်​ဆယ်​နှင့်​လည်း​ကောင်း၊ ပဲ​ကြမ်း​တစ်​ပြည်​ကို ငွေ​ငါး​ကျပ်​နှင့်​လည်း​ကောင်း ရောင်း​ရ၏။ 26 ဣ​သ​ရေ​လ​ရှင်​ဘု​ရင်​သည် မြို့​ရိုး​ပေါ်​မှာ လျှောက်​သွား​စဉ်၊ မိန်း​မ​တစ်​ယောက်​က အ​ရှင်​မင်း​ကြီး၊ ကယ်​မ​တော်​မူ​ပါ​ဟု အော်​ဟစ်၏။ 27 ရှင်​ဘု​ရင်​က၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ကယ်​မ​တော်​မ​မူ​လျှင်၊ ငါ​သည် အ​ဘယ်​သို့ ကယ်​မ​နိုင်​မည်​နည်း။ စ​ပါး​နယ်​ရာ​တ​လင်း၊ စ​ပျစ်​သီး​နယ်​ရာ​ကျင်း​ထဲ​က ကယ်​မ​နိုင်​မည်​လော​ဟူ၍​လည်း​ကောင်း၊ 28 သင်၌ အ​ဘယ်​သို့ ဖြစ်​သ​နည်း​ဟူ၍​လည်း​ကောင်း မေး​လျှင်၊ မိန်း​မ​က၊ ဤ​မိန်း​မ​သည် ကျွန်​မ​ဆီ​သို့​လာ၍၊ သင့်​သား​ကို ယ​နေ့​ငါ​တို့​စား​ဖို့​အပ်​ပါ။ နက်​ဖြန်​နေ့၌ ငါ့​သား​ကို စား​ရ​မည်​ဟု​ဆို​သည်​အ​တိုင်း၊ 29 ကျွန်​မ၏​သား​ကို ပြုတ်၍​စား​ကြ​ပါ၏။ နက်​ဖြန်​နေ့၌ ကျွန်​မ​က၊ သင်၏​သား​ကို ငါ​တို့​စား​ဖို့​အပ်​ပါ​ဟု တောင်း​သော်၊ သူ​သည် မိ​မိ​သား​ကို ဝှက်​ထား​ပါ​သည်​ဟု လျှောက်​လေ၏။*တရား၊ ၂၈:၅၇၊မြည်၊ ၄:၁၀။30 ရှင်​ဘု​ရင်​သည် ထို​မိန်း​မ၏​စ​ကား​ကို​ကြား​လျှင်၊ မိ​မိ​အ​ဝတ်​ကို ဆုတ်​လေ၏။ မြို့​ရိုး​ပေါ်​မှာ​လျှောက်​သွား​စဉ် လူ​တို့​သည်​ကြည့်၍၊ အ​တွင်း၌ လျှော်​တေ​အ​ဝတ်​ဖြင့် ဝတ်​တော်​မူ​ကြောင်း​ကို​သိ​မြင်​ရ​ကြ၏။ 31 ရှင်​ဘု​ရင်​က​လည်း၊ ရှာ​ဖတ်​သား​ဧ​လိ​ရှဲ၏​ဦး​ခေါင်း​သည် ယ​နေ့ သူ့​ကိုယ်​နှင့် မ​ကွာ​ဘဲ​နေ​လျှင်၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ထို​မျှ​မ​က၊ ငါ၌​ပြု​တော်​မူ​ပါ​စေ​သော​ဟု ဆို၏။ 32 ဧ​လိ​ရှဲ​သည် မိ​မိ​အိမ်၌​ထိုင်၍ အ​သက်​ကြီး​သူ​တို့​သည် သူ​နှင့်​အ​တူ ထိုင်​ကြ​စဉ်၊ ရှင်​ဘု​ရင်​သည် မိ​မိ​ရှေ့​မှာ လူ​တစ်​ယောက်​ကို စေ​လွှတ်၏။ ထို​တ​မန်​မ​ရောက်​မီ ဧ​လိ​ရှဲ​က၊ လူ​သတ်၏​သား​သည် ငါ့​လည်​ပင်း​ကို ဖြတ်​စေ​ခြင်း​ငှာ၊ စေ​လွှတ်​သည်​ကို သိ​မြင်​ကြ​သ​လော။ ထို​တ​မန်​ရောက်​သော​အ​ခါ၊ တံ​ခါး​ကို​ပိတ်၍၊ တံ​ခါး​နား​မှာ​သူ့​ကို ဆီး​တား​ကြ​လော့။ သူ့​နောက်​မှာ​သူ့​သ​ခင် ခြေ​သံ​မ​မြည်​သ​လော​ဟု၊ 33 အ​သက်​ကြီး​သူ​တို့​အား ပြော​စဉ်​တွင်၊ ထို​တ​မန်​သည် ရောက်​လာ၏။ ရှင်​ဘု​ရင်​ကိုယ်​တိုင်​ရောက်​လျှင်၊ ဤ​အ​မှု​သည် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​စီ​ရင်​သော အ​မှု​ဖြစ်၏။ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ကျေး​ဇူး​ကို အ​ဘယ်​ကြောင့် မျှော်​လင့်​ရ​သေး​သ​နည်း​ဟု​ဆို​သော်၊