2 Reis 8

1 וֶאֱלִישָׁ֡ע דִּבֶּ֣ר אֶל־הָאִשָּׁה֩ אֲשֶׁר־הֶחֱיָ֨ה אֶת־בְּנָ֜הּ לֵאמֹ֗ר ק֤וּמִי וּלְכִי֙ אתי וּבֵיתֵ֔ךְ וְג֖וּרִי בַּאֲשֶׁ֣ר תָּג֑וּרִי כִּֽי־קָרָ֤א יְהוָה֙ לָֽרָעָ֔ב וְגַם־בָּ֥א אֶל־הָאָ֖רֶץ שֶׁ֥בַע שָׁנִֽים׃ 2 וַתָּ֨קָם֙ הָֽאִשָּׁ֔ה וַתַּ֕עַשׂ כִּדְבַ֖ר אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֑ים וַתֵּ֤לֶךְ הִיא֙ וּבֵיתָ֔הּ וַתָּ֥גָר בְּאֶֽרֶץ־פְּלִשְׁתִּ֖ים שֶׁ֥בַע שָׁנִֽים׃ 3 וַיְהִ֗י מִקְצֵה֙ שֶׁ֣בַע שָׁנִ֔ים וַתָּ֥שָׁב הָאִשָּׁ֖ה מֵאֶ֣רֶץ פְּלִשְׁתִּ֑ים וַתֵּצֵא֙ לִצְעֹ֣ק אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ אֶל־בֵּיתָ֖הּ וְאֶל־שָׂדָֽהּ׃ 4 וְהַמֶּ֗לֶךְ מְדַבֵּר֙ אֶל־גֵּ֣חֲזִ֔י נַ֥עַר אִישׁ־הָאֱלֹהִ֖ים לֵאמֹ֑ר סַפְּרָה־נָּ֣א לִ֔י אֵ֥ת כָּל־הַגְּדֹל֖וֹת אֲשֶׁר־עָשָׂ֥ה אֱלִישָֽׁע׃ 5 וַ֠יְהִי ה֥וּא מְסַפֵּ֣ר לַמֶּלֶךְ֮ אֵ֣ת אֲשֶׁר־הֶחֱיָ֣ה אֶת־הַמֵּת֒ וְהִנֵּ֨ה הָאִשָּׁ֜ה אֲשֶׁר־הֶחֱיָ֤ה אֶת־בְּנָהּ֙ צֹעֶ֣קֶת אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ עַל־בֵּיתָ֖הּ וְעַל־שָׂדָ֑הּ וַיֹּ֤אמֶר גֵּֽחֲזִי֙ אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ זֹ֚את הָֽאִשָּׁ֔ה וְזֶה־בְּנָ֖הּ אֲשֶׁר־הֶחֱיָ֥ה אֱלִישָֽׁע׃ 6 וַיִּשְׁאַ֥ל הַמֶּ֛לֶךְ לָאִשָּׁ֖ה וַתְּסַפֶּר־ל֑וֹ וַיִּתֶּן־לָ֣הּ הַמֶּלֶךְ֩ סָרִ֨יס אֶחָ֜ד לֵאמֹ֗ר הָשֵׁ֤יב אֶת־כָּל־אֲשֶׁר־לָהּ֙ וְאֵת֙ כָּל־תְּבוּאֹ֣ת הַשָּׂדֶ֔ה מִיּ֛וֹם עָזְבָ֥ה אֶת־הָאָ֖רֶץ וְעַד־עָֽתָּה׃ פ 7 וַיָּבֹ֤א אֱלִישָׁע֙ דַּמֶּ֔שֶׂק וּבֶן־הֲדַ֥ד מֶֽלֶךְ־אֲרָ֖ם חֹלֶ֑ה וַיֻּגַּד־ל֣וֹ לֵאמֹ֔ר בָּ֛א אִ֥ישׁ הָאֱלֹהִ֖ים עַד־הֵֽנָּה׃ 8 וַיֹּ֨אמֶר הַמֶּ֜לֶךְ אֶל־חֲזָהאֵ֗ל קַ֤ח בְּיָֽדְךָ֙ מִנְחָ֔ה וְלֵ֕ךְ לִקְרַ֖את אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֑ים וְדָרַשְׁתָּ֨ אֶת־יְהוָ֤ה מֵֽאוֹתוֹ֙ לֵאמֹ֔ר הַאֶחְיֶ֖ה מֵחֳלִ֥י זֶֽה׃ 9 וַיֵּ֣לֶךְ חֲזָאֵל֮ לִקְרָאתוֹ֒ וַיִּקַּ֨ח מִנְחָ֤ה בְיָדוֹ֙ וְכָל־ט֣וּב דַּמֶּ֔שֶׂק מַשָּׂ֖א אַרְבָּעִ֣ים גָּמָ֑ל וַיָּבֹא֙ וַיַּעֲמֹ֣ד לְפָנָ֔יו וַיֹּ֗אמֶר בִּנְךָ֨ בֶן־הֲדַ֤ד מֶֽלֶךְ־אֲרָם֙ שְׁלָחַ֤נִי אֵלֶ֨יךָ֙ לֵאמֹ֔ר הַאֶחְיֶ֖ה מֵחֳלִ֥י זֶֽה׃ 10 וַיֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ אֱלִישָׁ֔ע לֵ֥ךְ אֱמָר־לא חָיֹ֣ה תִחְיֶ֑ה וְהִרְאַ֥נִי יְהוָ֖ה כִּֽי־מ֥וֹת יָמֽוּת׃ 11 וַיַּעֲמֵ֥ד אֶת־פָּנָ֖יו וַיָּ֣שֶׂם עַד־בֹּ֑שׁ וַיֵּ֖בְךְּ אִ֥ישׁ הָאֱלֹהִֽים׃ 12 וַיֹּ֣אמֶר חֲזָאֵ֔ל מַדּ֖וּעַ אֲדֹנִ֣י בֹכֶ֑ה וַיֹּ֡אמֶר כִּֽי־יָדַ֡עְתִּי אֵ֣ת אֲשֶׁר־תַּעֲשֶׂה֩ לִבְנֵ֨י יִשְׂרָאֵ֜ל רָעָ֗ה מִבְצְרֵיהֶ֞ם תְּשַׁלַּ֤ח בָּאֵשׁ֙ וּבַחֻֽרֵיהֶם֙ בַּחֶ֣רֶב תַּהֲרֹ֔ג וְעֹלְלֵיהֶ֣ם תְּרַטֵּ֔שׁ וְהָרֹתֵיהֶ֖ם תְּבַקֵּֽעַ׃ 13 וַיֹּ֣אמֶר חֲזָהאֵ֔ל כִּ֣י מָ֤ה עַבְדְּךָ֙ הַכֶּ֔לֶב כִּ֣י יַעֲשֶׂ֔ה הַדָּבָ֥ר הַגָּד֖וֹל הַזֶּ֑ה וַיֹּ֣אמֶר אֱלִישָׁ֔ע הִרְאַ֧נִי יְהוָ֛ה אֹתְךָ֖ מֶ֥לֶךְ עַל־אֲרָֽם׃ 14 וַיֵּ֣לֶךְ ׀ מֵאֵ֣ת אֱלִישָׁ֗ע וַיָּבֹא֙ אֶל־אֲדֹנָ֔יו וַיֹּ֣אמֶר ל֔וֹ מָֽה־אָמַ֥ר לְךָ֖ אֱלִישָׁ֑ע וַיֹּ֕אמֶר אָ֥מַר לִ֖י חָיֹ֥ה תִחְיֶֽה׃ 15 וַיְהִ֣י מִֽמָּחֳרָ֗ת וַיִּקַּ֤ח הַמַּכְבֵּר֙ וַיִּטְבֹּ֣ל בַּמַּ֔יִם וַיִּפְרֹ֥שׂ עַל־פָּנָ֖יו וַיָּמֹ֑ת וַיִּמְלֹ֥ךְ חֲזָהאֵ֖ל תַּחְתָּֽיו׃ פ 16 וּבִשְׁנַ֣ת חָמֵ֗שׁ לְיוֹרָ֤ם בֶּן־אַחְאָב֙ מֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵ֔ל וִיהוֹשָׁפָ֖ט מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֑ה מָלַ֛ךְ יְהוֹרָ֥ם בֶּן־יְהוֹשָׁפָ֖ט מֶ֥לֶךְ יְהוּדָֽה׃ 17 בֶּן־שְׁלֹשִׁ֥ים וּשְׁתַּ֛יִם שָׁנָ֖ה הָיָ֣ה בְמָלְכ֑וֹ וּשְׁמֹנֶ֣ה שנה מָלַ֖ךְ בִּירוּשָׁלִָֽם׃ 18 וַיֵּ֜לֶךְ בְּדֶ֣רֶךְ ׀ מַלְכֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל כַּאֲשֶׁ֤ר עָשׂוּ֙ בֵּ֣ית אַחְאָ֔ב כִּ֚י בַּת־אַחְאָ֔ב הָֽיְתָה־לּ֖וֹ לְאִשָּׁ֑ה וַיַּ֥עַשׂ הָרַ֖ע בְּעֵינֵ֥י יְהוָֽה׃ 19 וְלֹֽא־אָבָ֤ה יְהוָה֙ לְהַשְׁחִ֣ית אֶת־יְהוּדָ֔ה לְמַ֖עַן דָּוִ֣ד עַבְדּ֑וֹ כַּאֲשֶׁ֣ר אָֽמַר־ל֗וֹ לָתֵ֨ת ל֥וֹ נִ֛יר לְבָנָ֖יו כָּל־הַיָּמִֽים׃ 20 בְּיָמָיו֙ פָּשַׁ֣ע אֱד֔וֹם מִתַּ֖חַת יַד־יְהוּדָ֑ה וַיַּמְלִ֥כוּ עֲלֵיהֶ֖ם מֶֽלֶךְ׃ 21 וַיַּעֲבֹ֤ר יוֹרָם֙ צָעִ֔ירָה וְכָל־הָרֶ֖כֶב עִמּ֑וֹ וַֽיְהִי־ה֞וּא קָ֣ם לַ֗יְלָה וַיַּכֶּ֨ה אֶת־אֱד֜וֹם הַסֹּבֵ֤יב אֵלָיו֙ וְאֵת֙ שָׂרֵ֣י הָרֶ֔כֶב וַיָּ֥נָס הָעָ֖ם לְאֹהָלָֽיו׃ 22 וַיִּפְשַׁ֣ע אֱד֗וֹם מִתַּ֨חַת֙ יַד־יְהוּדָ֔ה עַ֖ד הַיּ֣וֹם הַזֶּ֑ה אָ֛ז תִּפְשַׁ֥ע לִבְנָ֖ה בָּעֵ֥ת הַהִֽיא׃ 23 וְיֶ֛תֶר דִּבְרֵ֥י יוֹרָ֖ם וְכָל־אֲשֶׁ֣ר עָשָׂ֑ה הֲלֽוֹא־הֵ֣ם כְּתוּבִ֗ים עַל־סֵ֛פֶר דִּבְרֵ֥י הַיָּמִ֖ים לְמַלְכֵ֥י יְהוּדָֽה׃ 24 וַיִּשְׁכַּ֤ב יוֹרָם֙ עִם־אֲבֹתָ֔יו וַיִּקָּבֵ֥ר עִם־אֲבֹתָ֖יו בְּעִ֣יר דָּוִ֑ד וַיִּמְלֹ֛ךְ אֲחַזְיָ֥הוּ בְנ֖וֹ תַּחְתָּֽיו׃ פ 25 בִּשְׁנַת֙ שְׁתֵּים־עֶשְׂרֵ֣ה שָׁנָ֔ה לְיוֹרָ֥ם בֶּן־אַחְאָ֖ב מֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵ֑ל מָלַ֛ךְ אֲחַזְיָ֥הוּ בֶן־יְהוֹרָ֖ם מֶ֥לֶךְ יְהוּדָֽה׃ 26 בֶּן־עֶשְׂרִ֨ים וּשְׁתַּ֤יִם שָׁנָה֙ אֲחַזְיָ֣הוּ בְמָלְכ֔וֹ וְשָׁנָ֣ה אַחַ֔ת מָלַ֖ךְ בִּירוּשָׁלִָ֑ם וְשֵׁ֤ם אִמּוֹ֙ עֲתַלְיָ֔הוּ בַּת־עָמְרִ֖י מֶ֥לֶךְ יִשְׂרָאֵֽל׃ 27 וַיֵּ֗לֶךְ בְּדֶ֨רֶךְ֙ בֵּ֣ית אַחְאָ֔ב וַיַּ֧עַשׂ הָרַ֛ע בְּעֵינֵ֥י יְהוָ֖ה כְּבֵ֣ית אַחְאָ֑ב כִּ֛י חֲתַ֥ן בֵּית־אַחְאָ֖ב הֽוּא׃ 28 וַיֵּ֜לֶךְ אֶת־יוֹרָ֣ם בֶּן־אַחְאָ֗ב לַמִּלְחָמָ֛ה עִם־חֲזָהאֵ֥ל מֶֽלֶךְ־אֲרָ֖ם בְּרָמֹ֣ת גִּלְעָ֑ד וַיַּכּ֥וּ אֲרַמִּ֖ים אֶת־יוֹרָֽם׃ 29 וַיָּשָׁב֩ יוֹרָ֨ם הַמֶּ֜לֶךְ לְהִתְרַפֵּ֣א בְיִזְרְעֶ֗אל מִן־הַמַּכִּים֙ אֲשֶׁ֨ר יַכֻּ֤הוּ אֲרַמִּים֙ בָּֽרָמָ֔ה בְּהִלָּ֣חֲמ֔וֹ אֶת־חֲזָהאֵ֖ל מֶ֣לֶךְ אֲרָ֑ם וַאֲחַזְיָ֨הוּ בֶן־יְהוֹרָ֜ם מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֗ה יָרַ֡ד לִרְא֞וֹת אֶת־יוֹרָ֧ם בֶּן־אַחְאָ֛ב בְּיִזְרְעֶ֖אל כִּֽי־חֹלֶ֥ה הֽוּא׃ פ

ရှု​နင်​မြို့​သူ​ပြန်​လာ​ခြင်း

1 တစ်​ဖန် ဧ​လိ​ရှဲ​သည် အ​ထက်​က အ​သက်​ရှင်​စေ​သော သူ​ငယ်၏​အ​မိ​ကို​ခေါ်၍၊ သင်​သည် အိမ်​သူ​အိမ်​သား​နှင့်​တ​ကွ ထ​သွား​လော့။ တည်း​ခို၍​နေ​နိုင်​သော​အ​ရပ် တစ်​စုံ​တစ်​ရပ်၌ တည်း​ခို၍​နေ​လော့။ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် အ​စာ​ခေါင်း​ပါး​ရာ​ကာ​လ​ကို မှာ​လိုက်​တော်​မူ​ပြီ။ တစ်​ပြည်​လုံး၌ ခု​နစ်​နှစ်​ခေါင်း​ပါး​လိမ့်​မည်​ဟု သ​တိ​ပေး၏။*၄​ရာ၊၄:၈-၃၇။2 ထို​မိန်း​မ​သည် ဘု​ရား​သ​ခင့်​လူ၏​စ​ကား​ကို နား​ထောင်​သ​ဖြင့်၊ အိမ်​သူ​အိမ်​သား​တို့​နှင့်​တ​ကွ သွား၍ ဖိ​လိ​တ္တိ​ပြည်၌ ခု​နစ်​နှစ်​နေ၏။ 3 ခု​နစ်​နှစ်​စေ့​သော​အ​ခါ၊ ဖိ​လိ​တ္တိ​ပြည်​မှ​ပြန်​လာ၍ ကိုယ်​အိမ်၊ ကိုယ်​မြေ​ကို​ရ​အံ့​သော​ငှာ အ​သ​နား​တော်​ခံ​မည့်​အ​ကြံ​နှင့် ရှင်​ဘု​ရင်​ထံ​သို့ သွား၏။ 4 ထို​အ​ခါ ရှင်​ဘု​ရင်​သည် ဘု​ရား​သ​ခင့်​လူ၏​ကျွန်​ဂေ​ဟာ​ဇိ​နှင့်​နှုတ်​ဆက်​လျက်၊ ဧ​လိ​ရှဲ​ပြု​သော​အံ့​ဩ​ဖွယ်​သော အ​မှု​အ​လုံး​စုံ​တို့​ကို ပြော​ပါ​လော့​ဟု မိန့်​တော်​မူ၍၊ 5 ဧ​လိ​ရှဲ​သည် သေ​သော​သူ အ​သက်​ရှင်​စေ​ကြောင်း​ကို ဂေ​ဟာ​ဇိ​သည် ပြန်​လျှောက်​စဉ်​တွင်၊ အ​သက်​ရှင်​စေ​သော သူ​ငယ်၏​အ​မိ​သည် ကိုယ်​အိမ်၊ ကိုယ်​မြေ​ကို​ရ​အံ့​သော​ငှာ အ​သ​နား​တော်​ခံ​လေ၏။ ဂေ​ဟာ​ဇိ​က​လည်း၊ အ​ရှင်​မင်း​ကြီး၊ ဤ​မိန်း​မ​ကား ယ​ခု​ပြော​သော​မိန်း​မ၊ ဤ​သူ​ငယ်​ကား ဧ​လိ​ရှဲ​အ​သက်​ရှင်​စေ​သော​သူ​ငယ်​ဖြစ်​ပါ​သည်​ဟု လျှောက်​လျှင်၊ 6 ရှင်​ဘု​ရင်​သည် မိန်း​မ​ကို​မေး၍ မိန်း​မ​လည်း​သက်​သေ​ခံ၏။ ထို​အ​ခါ​ရှင်​ဘု​ရင်​က၊ သူ၏​ဥ​စ္စာ​ရှိ​သ​မျှ​ကို​လည်း​ကောင်း၊ ပြည်​တော်​က ထွက်​သော​နေ့​မှ​စ၍ ယ​ခု​တိုင်​အောင် သူ့​မြေ၌​ဖြစ်​သ​မျှ​ကို​လည်း​ကောင်း ပြန်​ပေး​စေ​ဟု မိန့်​တော်​မူ​လျက်၊ သူ၏​အ​မှု​ကို စောင့်​စေ​ခြင်း​ငှာ အ​ရာ​ရှိ​တစ်​ယောက်​ကို ခန့်​ထား​တော်​မူ၏။

ဧ​လိ​ရှဲ​နှ​င့်ရှု​ရိ​ဘု​ရင်​ဗင်္ဟာ​ဒဒ်

7 တစ်​ဖန် ဧ​လိ​ရှဲ​သည် ဒ​မာ​သက်​မြို့​သို့​သွား၏။ ထို​အ​ခါ ရှု​ရိ​ရှင်​ဘု​ရင်​ဗင်္ဟာ​ဒဒ်​သည် နာ​နေ၏။ ဘု​ရား​သ​ခင်၏​လူ​ရောက်​ကြောင်း​ကို နား​တော်​လျှောက်​လေ​သော်၊ 8 ဟာ​ဇေ​လ​ကို​ခေါ်၍၊ သင်​သည် လက်​ဆောင်​ကို​ဆောင်​လျက် ဘု​ရား​သ​ခင်၏​လူ​ကို ခ​ရီး​ဦး​ကြို​ပြု​ပြီး​လျှင်၊ ငါ​သည်​ဤ​အ​နာ​မှ ထ​မြောက်​မည်​လော​ဟု သူ​အား​ဖြင့် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ကို မေး​လျှောက်​လော့​ဟု စေ​လွှတ်​သည်​အ​တိုင်း၊ 9 ဟာ​ဇေ​လ​သည် ကု​လား​အုတ်​လေး​ဆယ်​အ​ပေါ်​မှာ ဒ​မာ​သက်​ဥ​စ္စာ​များ​ကို​တင်၍၊ လက်​ဆောင်​ကို​ဆောင်​သ​ဖြင့်၊ ဘု​ရား​သ​ခင်၏​လူ​ကို ခ​ရီး​ဦး​ကြို ပြု​ခြင်း​ငှာ​သွား၍ ရှေ့​တော်၌​ရပ်​လျက်၊ ကိုယ်​တော်၏​သား ရှု​ရိ​ရှင်​ဘု​ရင်​ဗင်္ဟာ​ဒဒ်​က၊ ငါ​သည် ဤ​အ​နာ​မှ​ထ​မြောက်​ရ​မည်​လော​ဟု မေး​မြန်း​စေ​ခြင်း​ငှာ၊ ကျွန်​တော်​ကို​စေ​လွှတ်​ပါ​သည်​ဟု ဆို၏။ 10 ဧ​လိ​ရှဲ​က​လည်း၊ အ​ကယ်​စင်​စစ် ကိုယ်​တော်​သည် ထ​မြောက်​နိုင်​ပါ၏​ဟု ပြန်​လျှောက်​လော့။ သို့​သော်​လည်း ဆက်​ဆက်​သေ​ရ​မည်​အ​ကြောင်း​ကို ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ငါ့​အား​ပြ​တော်​မူ​ပြီ​ဟု​ဆို​လျက်၊ 11 စေ့​စေ့​ကြည့်​ရှု၍ ဟာ​ဇေ​လ​သည်​မျက်​နှာ​ပျက်​လေ၏။ ဘု​ရား​သ​ခင်၏​လူ​သည်​လည်း မျက်​ရည်​ကျ၏။ 12 ဟာ​ဇေ​လ​က​လည်း၊ သ​ခင်​သည် အ​ဘယ်​ကြောင့် မျက်​ရည်​ကျ​တော်​မူ​သ​နည်း​ဟု မေး​လျှင် ဧ​လိ​ရှဲ​က၊ သင်​သည် ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​သား​တို့၌ ပြု​လ​တ္တံ့​သော​ဘေး​ဥ​ပဒ်​တည်း​ဟူ​သော သူ​တို့၏​ရဲ​တိုက်​များ​ကို မီး​ရှို့​ခြင်း၊ လု​လင်​များ​ကို ဓား​နှင့်​သတ်​ခြင်း၊ သူ​ငယ်​များ​ကို မြေ​ပေါ်​မှာ ဆောင့်​ဖွပ်​ခြင်း၊ ကိုယ်​ဝန်​ဆောင်​သော​မိန်း​မ​များ၌ ဝမ်း​ခွဲ​ခြင်း​ကို ပြု​လိမ့်​မည်​ဟု ငါ​သိ​မြင်​သော​ကြောင့် မျက်​ရည်​ကျ​သည်​ဟု ပြန်​ပြော​သော်၊ 13 ဟာ​ဇေ​လ​က၊ ကိုယ်​တော်​ကျွန်​သည် ခွေး​ဖြစ်​လျက်​နှင့် ဤ​မျှ​လောက်​ကြီး​သော​အ​မှု​ကို ပြု​ရ​ပါ​လိမ့်​မည်​လော​ဟု မေး​ပြန်​သော်၊ ဧ​လိ​ရှဲ​က၊ သင်​သည် ရှု​ရိ​နိုင်​ငံ​ကို စိုး​စံ​ရ​လိမ့်​မည်​အ​ကြောင်း​ကို ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ငါ့​အား​ပြ​တော်​မူ​ပြီ​ဟု​ဆို၏။*၃​ရာ၊၁၉:၁၅။14 ဟာ​ဇေ​လ​သည်​သွား၍ မိ​မိ​သ​ခင့်​ထံ​သို့​ရောက်​သော​အ​ခါ၊ သ​ခင်​က၊ ဧ​လိ​ရှဲ​သည် အ​ဘယ်​သို့​ဆို​သ​နည်း​ဟု​မေး​လျှင်၊ ကိုယ်​တော်​သည် အ​နာ​မှ​ဆက်​ဆက်​ထ​မြောက်​တော်​မူ​မည် ဆို​ပါ​သည်​ဟု လျှောက်​လေ၏။ 15 နက်​ဖြန်​နေ့၌ ဟာ​ဇေ​လ​သည် သိုး​မွေး​အ​ဝတ်​ကို ရေ၌​နှစ်​ပြီး​လျှင်၊ ရှင်​ဘု​ရင်၏ မျက်​နှာ​ကို​ဖုံး​အုပ်​သ​ဖြင့်၊ ရှင်​ဘု​ရင်​သေ၍ ဟာ​ဇေ​လ​သည် နန်း​ထိုင်​လေ၏။

ယု​ဒ​ဘု​ရင်​ယ​ဟော​ရံ

16 ဣ​သ​ရေ​လ​ရှင်​ဘု​ရင် အာ​ဟပ်​သား​ယော​ရံ နန်း​စံ​ငါး​နှစ်​တွင်၊ ယု​ဒ​ရှင်​ဘု​ရင်​ယော​ရှ​ဖတ်​သား ယ​ဟော​ရံ​သည် နန်း​ထိုင်​လေ၏။ 17 အ​သက်​သုံး​ဆယ်​နှစ်​နှစ်​ရှိ​သော်၊ ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့၌​မင်း​ပြု၍ ရှစ်​နှစ်​စိုး​စံ၏။ 18 အာ​ဟပ်​သ​မီး​နှင့် စုံ​ဖက်​သ​ဖြင့်၊ ဣ​သ​ရေ​လ​ရှင်​ဘု​ရင်​တို့​လိုက်​ရာ​လမ်း​သို့ အာ​ဟပ်​အ​မျိုး​ကဲ့​သို့​လိုက်၍ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ရှေ့​တော်၌ ဒု​စ​ရိုက်​ကို​ပြု၏။ 19 သို့​ရာ​တွင် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ဒါ​ဝိဒ်​အ​စ​ရှိ​သော​သား​မြေး​တို့၏​မီး​ခွက်​ကို အ​စဉ်​ထွန်း​လင်း​စေ​မည်​ဟု က​တိ​တော်​ရှိ​သော​ကြောင့်၊ ဒါ​ဝိဒ်၏ မျက်​နှာ​ကို​ထောက်၍၊ ယု​ဒ​ပြည်​ကို​မ​ဖျက်​ဆီး​ဘဲ ထား​တော်​မူ၏။*၃​ရာ၊ ၁၁:၃၆။20 ထို​မင်း​လက်​ထက်၌၊ ဧ​ဒုံ​ပြည်​သည် ယု​ဒ​ရှင်​ဘု​ရင်​ကို​ပုန်​ကန်၍ ကိုယ်​အ​မျိုး​သား​ကို ရှင်​ဘု​ရင်​အ​ရာ၌ ချီး​မြှောက်​ကြ၏။*က၊ ၂၇:၄၀။21 ယ​ဟော​ရံ​မင်း​သည် ရ​ထား​စီး​သူ​ရဲ​အ​ပေါင်း​တို့​နှင့်​တ​ကွ၊ ဇာ​ဣ​ရ​မြို့​သို့​စစ်​ချီ၍ ည​အ​ခါ​ဝိုင်း​သော ဧ​ဒုံ​လူ​များ၊ ရ​ထား​အုပ်​များ​ကို လုပ်​ကြံ​သ​ဖြင့်၊ ဧ​ဒုံ​လူ​တို့​သည် မိ​မိ​တို့​နေ​ရာ​သို့​ပြေး​ကြ၏။ 22 သို့​သော်​လည်း၊ ဧ​ဒုံ​ပြည်​သည် ယ​နေ့​တိုင်​အောင် ယု​ဒ​ရှင်​ဘု​ရင်​ကို ပုန်​ကန်၏။ ထို​ကာ​လ၌​လိ​ဗ​န​ပြည်​သည်​လည်း ပုန်​ကန်၏။ 23 ယ​ဟော​ရံ​ပြု​မူ​သော အ​မှု​အ​ရာ​ကြွင်း​လေ​သ​မျှ​တို့​သည် ယု​ဒ​ရာ​ဇ​ဝင်၌ ရေး​ထား​လျက်​ရှိ၏။ 24 ယ​ဟော​ရံ​သည် ဘိုး​ဘေး​တို့​နှင့်​အိပ်​ပျော်၍၊ သူ​တို့​နှင့်​အ​တူ ဒါ​ဝိဒ်​မြို့၌ သင်္ဂြိုဟ်​ခြင်း​ကို ခံ​လေ၏။ သား​တော်​အာ​ခ​ဇိ​သည် ခ​မည်း​တော်​အ​ရာ၌ နန်း​ထိုင်၏။

ယု​ဒ​ဘု​ရင်​အာ​ခ​ဇိ

25 ဣ​သ​ရေ​လ​ရှင်​ဘု​ရင် အာ​ဟပ်​သား​ယော​ရံ နန်း​စံ​ဆယ်​နှစ်​နှစ်​တွင်၊ ယု​ဒ​ရှင်​ဘု​ရင်​ယ​ဟော​ရံ​သား အာ​ခ​ဇိ​သည် နန်း​ထိုင်​လေ၏။ 26 အ​သက်​နှစ်​ဆယ်​နှစ်​နှစ်​ရှိ​သော်၊ မင်း​ပြု၍ ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့၌ တစ်​နှစ်​စိုး​စံ၏။ မယ်​တော်​ကား၊ ဣ​သ​ရေ​လ​ရှင်​ဘု​ရင်​ဩ​မ​ရိ​မြေး အာ​သ​လိ​အ​မည်​ရှိ၏။ 27 အာ​ခ​ဇိ​သည် အာ​ဟပ်၏​သ​မက်​ဖြစ်​သ​ဖြင့်၊ အာ​ဟပ်​အ​မျိုး​လိုက်​ရာ​လမ်း​သို့ လိုက်၍၊ အာ​ဟပ်​အ​မျိုး​ကဲ့​သို့ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ရှေ့​တော်၌ ဒု​စ​ရိုက်​ကို​ပြု၏။ 28 အာ​ဟပ်၏​သား​ယော​ရံ​နှင့် ဝိုင်း​လျက်၊ ဂိ​လဒ်​ပြည်​ရာ​မုတ်​မြို့​သို့ စစ်​ချီ၍၊ ရှု​ရိ​ရှင်​ဘု​ရင်​ဟာ​ဇေ​လ​ကို တိုက်​ရာ​တွင် ရှု​ရိ​လူ​တို့​သည် ယော​ရံ​ကို​ထိ​ခိုက်​ကြ၏။ 29 ထို​သို့ ရာ​မုတ်​မြို့၌ ရှု​ရိ​ဘု​ရင်​ဟာ​ဇေ​လ​ကို​တိုက်၍၊ ရှု​ရိ​လူ​ထိ​ခိုက်​သော​အ​နာ​ပျောက်​စေ​ခြင်း​ငှာ၊ ယော​ရံ​မင်း​ကြီး​သည် ယေ​ဇ​ရေ​လ​မြို့​သို့ ပြန်​သွား၍ နာ​လျက်​နေ​စဉ်​တွင်၊ ယု​ဒ​ရှင်​ဘု​ရင်​ယ​ဟော​ရံ​သား​အာ​ခ​ဇိ​သည်​လည်း၊ အာ​ဟပ်​သား​ယော​ရံ​ကို ကြည့်​ရှု​ခြင်း​ငှာ ထို​မြို့​သို့ ဆင်း​သွား​လေ၏။