Juízes 16

1 וַיֵּ֥לֶךְ שִׁמְשׁ֖וֹן עַזָּ֑תָה וַיַּרְא־שָׁם֙ אִשָּׁ֣ה זוֹנָ֔ה וַיָּבֹ֖א אֵלֶֽיהָ׃ 2 לַֽעַזָּתִ֣ים ׀ לֵאמֹ֗ר בָּ֤א שִׁמְשׁוֹן֙ הֵ֔נָּה וַיָּסֹ֛בּוּ וַיֶּאֶרְבוּ־ל֥וֹ כָל־הַלַּ֖יְלָה בְּשַׁ֣עַר הָעִ֑יר וַיִּתְחָרְשׁ֤וּ כָל־הַלַּ֨יְלָה֙ לֵאמֹ֔ר עַד־א֥וֹר הַבֹּ֖קֶר וַהֲרְגְנֻֽהוּ׃ 3 וַיִּשְׁכַּ֣ב שִׁמְשׁוֹן֮ עַד־חֲצִ֣י הַלַּיְלָה֒ וַיָּ֣קָם ׀ בַּחֲצִ֣י הַלַּ֗יְלָה וַיֶּאֱחֹ֞ז בְּדַלְת֤וֹת שַֽׁעַר־הָעִיר֙ וּבִשְׁתֵּ֣י הַמְּזוּז֔וֹת וַיִּסָּעֵם֙ עִֽם־הַבְּרִ֔יחַ וַיָּ֖שֶׂם עַל־כְּתֵפָ֑יו וַֽיַּעֲלֵם֙ אֶל־רֹ֣אשׁ הָהָ֔ר אֲשֶׁ֖ר עַל־פְּנֵ֥י חֶבְרֽוֹן׃ פ 4 וַֽיְהִי֙ אַחֲרֵי־כֵ֔ן וַיֶּאֱהַ֥ב אִשָּׁ֖ה בְּנַ֣חַל שֹׂרֵ֑ק וּשְׁמָ֖הּ דְּלִילָֽה׃ 5 וַיַּעֲל֨וּ אֵלֶ֜יהָ סַרְנֵ֣י פְלִשְׁתִּ֗ים וַיֹּ֨אמְרוּ לָ֜הּ פַּתִּ֣י אוֹת֗וֹ וּרְאִי֙ בַּמֶּה֙ כֹּח֣וֹ גָד֔וֹל וּבַמֶּה֙ נ֣וּכַל ל֔וֹ וַאֲסַרְנֻ֖הוּ לְעַנֹּת֑וֹ וַאֲנַ֨חְנוּ֙ נִתַּן־לָ֔ךְ אִ֕ישׁ אֶ֥לֶף וּמֵאָ֖ה כָּֽסֶף׃ 6 וַתֹּ֤אמֶר דְּלִילָה֙ אֶל־שִׁמְשׁ֔וֹן הַגִּֽידָה־נָּ֣א לִ֔י בַּמֶּ֖ה כֹּחֲךָ֣ גָד֑וֹל וּבַמֶּ֥ה תֵאָסֵ֖ר לְעַנּוֹתֶֽךָ׃ 7 וַיֹּ֤אמֶר אֵלֶ֨יהָ֙ שִׁמְשׁ֔וֹן אִם־יַאַסְרֻ֗נִי בְּשִׁבְעָ֛ה יְתָרִ֥ים לַחִ֖ים אֲשֶׁ֣ר לֹא־חֹרָ֑בוּ וְחָלִ֥יתִי וְהָיִ֖יתִי כְּאַחַ֥ד הָאָדָֽם׃ 8 וַיַּעֲלוּ־לָ֞הּ סַרְנֵ֣י פְלִשְׁתִּ֗ים שִׁבְעָ֛ה יְתָרִ֥ים לַחִ֖ים אֲשֶׁ֣ר לֹא־חֹרָ֑בוּ וַתַּאַסְרֵ֖הוּ בָּהֶֽם׃ 9 וְהָאֹרֵ֗ב יֹשֵׁ֥ב לָהּ֙ בַּחֶ֔דֶר וַתֹּ֣אמֶר אֵלָ֔יו פְּלִשְׁתִּ֥ים עָלֶ֖יךָ שִׁמְשׁ֑וֹן וַיְנַתֵּק֙ אֶת־הַיְתָרִ֔ים כַּאֲשֶׁ֨ר יִנָּתֵ֤ק פְּתִֽיל־הַנְּעֹ֨רֶת֙ בַּהֲרִיח֣וֹ אֵ֔שׁ וְלֹ֥א נוֹדַ֖ע כֹּחֽוֹ׃ 10 וַתֹּ֤אמֶר דְּלִילָה֙ אֶל־שִׁמְשׁ֔וֹן הִנֵּה֙ הֵתַ֣לְתָּ בִּ֔י וַתְּדַבֵּ֥ר אֵלַ֖י כְּזָבִ֑ים עַתָּה֙ הַגִּֽידָה־נָּ֣א לִ֔י בַּמֶּ֖ה תֵּאָסֵֽר׃ 11 וַיֹּ֣אמֶר אֵלֶ֔יהָ אִם־אָס֤וֹר יַאַסְר֨וּנִי֙ בַּעֲבֹתִ֣ים חֲדָשִׁ֔ים אֲשֶׁ֛ר לֹֽא־נַעֲשָׂ֥ה בָהֶ֖ם מְלָאכָ֑ה וְחָלִ֥יתִי וְהָיִ֖יתִי כְּאַחַ֥ד הָאָדָֽם׃ 12 וַתִּקַּ֣ח דְּלִילָה֩ עֲבֹתִ֨ים חֲדָשִׁ֜ים וַתַּאַסְרֵ֣הוּ בָהֶ֗ם וַתֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ פְּלִשְׁתִּ֤ים עָלֶ֨יךָ֙ שִׁמְשׁ֔וֹן וְהָאֹרֵ֖ב יֹשֵׁ֣ב בֶּחָ֑דֶר וַֽיְנַתְּקֵ֛ם מֵעַ֥ל זְרֹעֹתָ֖יו כַּחֽוּט׃ 13 וַתֹּ֨אמֶר דְּלִילָ֜ה אֶל־שִׁמְשׁ֗וֹן עַד־הֵ֜נָּה הֵתַ֤לְתָּ בִּי֙ וַתְּדַבֵּ֤ר אֵלַי֙ כְּזָבִ֔ים הַגִּ֣ידָה לִּ֔י בַּמֶּ֖ה תֵּאָסֵ֑ר וַיֹּ֣אמֶר אֵלֶ֔יהָ אִם־תַּאַרְגִ֗י אֶת־שֶׁ֛בַע מַחְלְפ֥וֹת רֹאשִׁ֖י עִם־הַמַּסָּֽכֶת׃ 14 וַתִּתְקַע֙ בַּיָּתֵ֔ד וַתֹּ֣אמֶר אֵלָ֔יו פְּלִשְׁתִּ֥ים עָלֶ֖יךָ שִׁמְשׁ֑וֹן וַיִּיקַץ֙ מִשְּׁנָת֔וֹ וַיִּסַּ֛ע אֶת־הַיְתַ֥ד הָאֶ֖רֶג וְאֶת־הַמַּסָּֽכֶת׃ 15 וַתֹּ֣אמֶר אֵלָ֗יו אֵ֚יךְ תֹּאמַ֣ר אֲהַבְתִּ֔יךְ וְלִבְּךָ֖ אֵ֣ין אִתִּ֑י זֶ֣ה שָׁלֹ֤שׁ פְּעָמִים֙ הֵתַ֣לְתָּ בִּ֔י וְלֹא־הִגַּ֣דְתָּ לִּ֔י בַּמֶּ֖ה כֹּחֲךָ֥ גָדֽוֹל׃ 16 וַ֠יְהִי כִּֽי־הֵצִ֨יקָה לּ֧וֹ בִדְבָרֶ֛יהָ כָּל־הַיָּמִ֖ים וַתְּאַֽלֲצֵ֑הוּ וַתִּקְצַ֥ר נַפְשׁ֖וֹ לָמֽוּת׃ 17 וַיַּגֶּד־לָ֣הּ אֶת־כָּל־לִבּ֗וֹ וַיֹּ֤אמֶר לָהּ֙ מוֹרָה֙ לֹֽא־עָלָ֣ה עַל־רֹאשִׁ֔י כִּֽי־נְזִ֧יר אֱלֹהִ֛ים אֲנִ֖י מִבֶּ֣טֶן אִמִּ֑י אִם־גֻּלַּ֨חְתִּי֙ וְסָ֣ר מִמֶּ֣נִּי כֹחִ֔י וְחָלִ֥יתִי וְהָיִ֖יתִי כְּכָל־הָאָדָֽם׃ 18 וַתֵּ֣רֶא דְלִילָ֗ה כִּֽי־הִגִּ֣יד לָהּ֮ אֶת־כָּל־לִבּוֹ֒ וַתִּשְׁלַ֡ח וַתִּקְרָא֩ לְסַרְנֵ֨י פְלִשְׁתִּ֤ים לֵאמֹר֙ עֲל֣וּ הַפַּ֔עַם כִּֽי־הִגִּ֥יד לה אֶת־כָּל־לִבּ֑וֹ וְעָל֤וּ אֵלֶ֨יהָ֙ סַרְנֵ֣י פְלִשְׁתִּ֔ים וַיַּעֲל֥וּ הַכֶּ֖סֶף בְּיָדָֽם׃ 19 וַתְּיַשְּׁנֵ֨הוּ֙ עַל־בִּרְכֶּ֔יהָ וַתִּקְרָ֣א לָאִ֔ישׁ וַתְּגַלַּ֕ח אֶת־שֶׁ֖בַע מַחְלְפ֣וֹת רֹאשׁ֑וֹ וַתָּ֨חֶל֙ לְעַנּוֹת֔וֹ וַיָּ֥סַר כֹּח֖וֹ מֵעָלָֽיו׃ 20 וַתֹּ֕אמֶר פְּלִשְׁתִּ֥ים עָלֶ֖יךָ שִׁמְשׁ֑וֹן וַיִּקַ֣ץ מִשְּׁנָת֗וֹ וַיֹּ֨אמֶר֙ אֵצֵ֞א כְּפַ֤עַם בְּפַ֨עַם֙ וְאִנָּעֵ֔ר וְהוּא֙ לֹ֣א יָדַ֔ע כִּ֥י יְהוָ֖ה סָ֥ר מֵעָלָֽיו׃ 21 וַיֹּאחֲז֣וּהוּ פְלִשְׁתִּ֔ים וַֽיְנַקְּר֖וּ אֶת־עֵינָ֑יו וַיּוֹרִ֨ידוּ אוֹת֜וֹ עַזָּ֗תָה וַיַּאַסְר֨וּהוּ֙ בַּֽנְחֻשְׁתַּ֔יִם וַיְהִ֥י טוֹחֵ֖ן בְּבֵ֥ית האסירים׃ 22 וַיָּ֧חֶל שְׂעַר־רֹאשׁ֛וֹ לְצַמֵּ֖חַ כַּאֲשֶׁ֥ר גֻּלָּֽח׃ פ 23 וְסַרְנֵ֣י פְלִשְׁתִּ֗ים נֶֽאֱסְפוּ֙ לִזְבֹּ֧חַ זֶֽבַח־גָּד֛וֹל לְדָג֥וֹן אֱלֹהֵיהֶ֖ם וּלְשִׂמְחָ֑ה וַיֹּ֣אמְר֔וּ נָתַ֤ן אֱלֹהֵ֨ינוּ֙ בְּיָדֵ֔נוּ אֵ֖ת שִׁמְשׁ֥וֹן אוֹיְבֵֽינוּ׃ 24 וַיִּרְא֤וּ אֹתוֹ֙ הָעָ֔ם וַֽיְהַלְל֖וּ אֶת־אֱלֹהֵיהֶ֑ם כִּ֣י אָמְר֗וּ נָתַ֨ן אֱלֹהֵ֤ינוּ בְיָדֵ֨נוּ֙ אֶת־א֣וֹיְבֵ֔נוּ וְאֵת֙ מַחֲרִ֣יב אַרְצֵ֔נוּ וַאֲשֶׁ֥ר הִרְבָּ֖ה אֶת־חֲלָלֵֽינוּ׃ 25 וַֽיְהִי֙ כי טוב לִבָּ֔ם וַיֹּ֣אמְר֔וּ קִרְא֥וּ לְשִׁמְשׁ֖וֹן וִישַֽׂחֶק־לָ֑נוּ וַיִּקְרְא֨וּ לְשִׁמְשׁ֜וֹן מִבֵּ֣ית האסירים וַיְצַחֵק֙ לִפְנֵיהֶ֔ם וַיַּעֲמִ֥ידוּ אוֹת֖וֹ בֵּ֥ין הָעַמּוּדִֽים׃ 26 וַיֹּ֨אמֶר שִׁמְשׁ֜וֹן אֶל־הַנַּ֨עַר הַמַּחֲזִ֣יק בְּיָדוֹ֮ הַנִּ֣יחָה אוֹתִי֒ והימשני אֶת־הָֽעַמֻּדִ֔ים אֲשֶׁ֥ר הַבַּ֖יִת נָכ֣וֹן עֲלֵיהֶ֑ם וְאֶשָּׁעֵ֖ן עֲלֵיהֶֽם׃ 27 וְהַבַּ֗יִת מָלֵ֤א הָֽאֲנָשִׁים֙ וְהַנָּשִׁ֔ים וְשָׁ֕מָּה כֹּ֖ל סַרְנֵ֣י פְלִשְׁתִּ֑ים וְעַל־הַגָּ֗ג כִּשְׁלֹ֤שֶׁת אֲלָפִים֙ אִ֣ישׁ וְאִשָּׁ֔ה הָרֹאִ֖ים בִּשְׂח֥וֹק שִׁמְשֽׁוֹן׃ 28 וַיִּקְרָ֥א שִׁמְשׁ֛וֹן אֶל־יְהוָ֖ה וַיֹּאמַ֑ר אֲדֹנָ֣י יֱהֹוִ֡ה זָכְרֵ֣נִי נָא֩ וְחַזְּקֵ֨נִי נָ֜א אַ֣ךְ הַפַּ֤עַם הַזֶּה֙ הָאֱלֹהִ֔ים וְאִנָּקְמָ֧ה נְקַם־אַחַ֛ת מִשְּׁתֵ֥י עֵינַ֖י מִפְּלִשְׁתִּֽים׃ 29 וַיִּלְפֹּ֨ת שִׁמְשׁ֜וֹן אֶת־שְׁנֵ֣י ׀ עַמּוּדֵ֣י הַתָּ֗וֶךְ אֲשֶׁ֤ר הַבַּ֨יִת֙ נָכ֣וֹן עֲלֵיהֶ֔ם וַיִּסָּמֵ֖ךְ עֲלֵיהֶ֑ם אֶחָ֥ד בִּימִינ֖וֹ וְאֶחָ֥ד בִּשְׂמֹאלֽוֹ׃ 30 וַיֹּ֣אמֶר שִׁמְשׁ֗וֹן תָּמ֣וֹת נַפְשִׁי֮ עִם־פְּלִשְׁתִּים֒ וַיֵּ֣ט בְּכֹ֔חַ וַיִּפֹּ֤ל הַבַּ֨יִת֙ עַל־הַסְּרָנִ֔ים וְעַל־כָּל־הָעָ֖ם אֲשֶׁר־בּ֑וֹ וַיִּהְי֤וּ הַמֵּתִים֙ אֲשֶׁ֣ר הֵמִ֣ית בְּמוֹת֔וֹ רַבִּ֕ים מֵאֲשֶׁ֥ר הֵמִ֖ית בְּחַיָּֽיו׃ 31 וַיֵּרְד֨וּ אֶחָ֜יו וְכָל־בֵּ֣ית אָבִיהוּ֮ וַיִּשְׂא֣וּ אֹתוֹ֒ וַֽיַּעֲל֣וּ ׀ וַיִּקְבְּר֣וּ אוֹת֗וֹ בֵּ֤ין צָרְעָה֙ וּבֵ֣ין אֶשְׁתָּאֹ֔ל בְּקֶ֖בֶר מָנ֣וֹחַ אָבִ֑יו וְה֛וּא שָׁפַ֥ט אֶת־יִשְׂרָאֵ֖ל עֶשְׂרִ֥ים שָׁנָֽה׃ פ

ဂါ​ဇ​မြို့​သို့​ရှံ​ဆုန်​ရောက်​ရှိ​ခြင်း

1 နောက်​တစ်​ဖန် ရှံ​ဆုန်​သည် ဂါ​ဇ​မြို့​သို့​သွား၍ ပြည့်​တန်​ဆာ​မိန်း​မ​ကို တွေ့​ပြီး​လျှင် သူ့​ဆီ​သို့​ဝင်၍​နေ၏။ 2 ရှံ​ဆုန်​ရောက်​ကြောင်း​ကို ဂါ​ဇ​မြို့​သား​တို့​သည် ကြား​လျှင် ဝိုင်း​ထား​လျက်၊ မြို့​တံ​ခါး​ဝ၌ တစ်​ည​လုံး​ချောင်း​မြောင်း​လျက်၊ နံ​နက်​မိုး​လင်း​သော​အ​ခါ သူ့​ကို​သတ်​မည်​ဟု​ဆို၍ တစ်​ည​လုံး ငြိမ်​သက်​စွာ နေ​ကြ၏။ 3 ရှံ​ဆုန်​သည် သန်း​ခေါင်​တိုင်​အောင် အိပ်​ပြီး​မှ၊ သန်း​ခေါင်​အ​ချိန်၌​ထ၍ မြို့​တံ​ခါး​ရွက်​တို့​ကို၊ တံ​ခါး​တိုင် ကန့်​လန့်​ကျင်​နှင့်​တ​ကွ ယူ၍ ပ​ခုံး​ပေါ်​မှာ​တင်​လျက် ထမ်း​သွား၍၊ ဟေ​ဗြုန်​မြို့​ရှေ့၊ တောင်​ပေါ်၌​ပစ်​ထား​လေ၏။

ရှံ​ဆုန်​နှ​င့်​ဒေ​လိ​လ

4 နောက်​တစ်​ဖန် စော​ရက်​ချိုင့်၌​နေ​သော ဒေ​လိ​လ​အ​မည်​ရှိ​သော မိန်း​မ​တစ်​ယောက်​ကို ချစ်​ပြန်၏။ 5 ဖိ​လိ​တ္တိ​မင်း​တို့​သည် ထို​မိန်း​မ​ဆီ​သို့​လာ၍၊ ရှံ​ဆုန်၌ ကြီး​သော​ခွန်​အား​သည် အ​ဘယ်​အ​ရာ​အား​ဖြင့်​တည်​သ​နည်း၊ သူ့​ကို ချည်​နှောင်၍ နှိပ်​စက်​ခြင်း​ငှာ အ​ဘယ်​သို့ တတ်​နိုင်​မည်​နည်း​ဟု သူ့​ကို​ချော့​မော့၍ စူး​စမ်း​ပါ။ ငါ​တို့​သည် ဝိုင်း၍ ငွေ​ဆယ်​တစ်​ပိဿာ​ကို ပေး​မည်​ဟု ဆို​ကြ၏။ 6 ဒေ​လိ​လ​က​လည်း၊ သင်၌​ကြီး​သော ခွန်​အား​သည် အ​ဘယ်​အ​ရာ​အား​ဖြင့် တည်​သည်​ကို​လည်း​ကောင်း၊ သင့်​ကို နှိပ်​စက်​ခြင်း​ငှာ အ​ဘယ်​သို့ ချည်​နှောင်​ရ​မည်​ကို​လည်း​ကောင်း ပြော​ပါ​ဟု ရှံ​ဆုန်​အား တောင်း​ပန်​သော်၊ 7 ရှံ​ဆုန်​က၊ တစ်​ခါ​မျှ မ​သွေ့​ခြောက်​သော လျှော်​ကြိုး​စိမ်း​ခု​နစ်​စင်း​နှင့် ငါ့​ကို​ချည်​နှောင်​လျှင် ငါ၌​ခွန်​အား​လျော့၍ အ​ခြား​သော​သူ​ကဲ့​သို့ ငါ​ဖြစ်​လိမ့်​မည်​ဟု ပြော​ဆို၏။ 8 ထို​အ​ခါ ဖိ​လိ​တ္တိ​မင်း​တို့​သည် တစ်​ခါ​မျှ မ​သွေ့​ခြောက်​သော လျှော်​ကြိုး​စိမ်း​ခု​နစ်​စင်း​တို့​ကို ယူ​ခဲ့၍၊ ထို​မိန်း​မ​သည် ရှံ​ဆုန်​ကို ချည်​နှောင်​လေ၏။ 9 ယောက်ျား​အ​ချို့​တို့​သည် ထို​မိန်း​မ၏ အိပ်​ခန်း​ထဲ​မှ ချောင်း​မြောင်း​လျက် နေ​သည်​ဖြစ်၍ မိန်း​မ​က၊ ရှံ​ဆုန်၊ ဖိ​လိ​တ္တိ​လူ​တို့​သည် သင့်​ကို တိုက်​လာ​ကြ​သည်​ဟု​ဆို​သော်၊ သူ​သည် မီး​ထိ​သော ပိုက်​ဆန်​ချည်​ကဲ့​သို့ ထို​ကြိုး​တို့​ကို ဖြတ်​လေ၏။ သို့​ဖြစ်၍ သူ၏​ခွန်​အား​ကို မ​သိ​ရ​ကြ။ 10 ဒေ​လိ​လ​က​လည်း၊ သင်​သည် ငါ့​ကို​ကျီ​စား၍ မု​သား​ကို​သာ​ပြော​ပြီ။ သင့်​ကို အ​ဘယ်​သို့ ချည်​နှောင်​ရ​မည်​ကို ယ​ခု​ပြော​ပါ​ဟု ရှံ​ဆုန်​အား တောင်း​ပန်​သော်၊ 11 သူ​က၊ မ​သုံး​ဖူး​သော​ကြိုး​သစ်​နှင့် ကျပ်​ကျပ်​ချည်​နှောင်​လျှင် ငါ၌​ခွန်​အား​လျော့၍ အ​ခြား​သော​သူ​ကဲ့​သို့ ငါ​ဖြစ်​လိမ့်​မည်​ဟု ပြော​ဆို​သည်​အ​တိုင်း၊ 12 ဒေ​လိ​လ​သည် ကြိုး​သစ်​တို့​ကို​ယူ၍ ချည်​နှောင်​ပြီး​မှ၊ ထို​အ​ခန်း၌ ချောင်း​မြောင်း​သော သူ​အ​ချို့ ရှိ​နေ​လျက်၊ ရှံ​ဆုန်၊ ဖိ​လိ​တ္တိ​လူ​တို့​သည် သင့်​ကို တိုက်​လာ​ကြ​သည်​ဟု ဆို​သော်၊ ရှံ​ဆုန်​သည် လက်​ရုံး၌​ချည်​သော ကြိုး​တို့​ကို အပ်​ချည်​ကဲ့​သို့ ဖြတ်​လေ၏။ 13 ဒေ​လိ​လ​က​လည်း၊ ယ​ခု​တိုင်​အောင် သင်​သည် ငါ့​ကို​ကျီ​စား၍ မု​သား​ကို​သာ​ပြော​ပြီ။ အ​ဘယ်​သို့ ချည်​နှောင်​ရ​မည်​ကို ပြော​ပါ​ဟု ရှံ​ဆုန်​အား​တောင်း​ပန်​သော်၊ သူ​က၊ ငါ့​ဆံ​ပင်​ခု​နစ်​စု​တို့​ကို ရက်​ကန်း​သား၌ ရက်​သွင်း၍ ထ​ရံ​တွင် စို့​နှင့်​ရိုက်​ထား​လျှင် ငါ၌​ခွန်​အား​လျော့၍ အ​ခြား​သော​သူ​ကဲ့​သို့ ငါ​ဖြစ်​လိမ့်​မည်​ဟု ပြော​ဆို​သည်​အ​တိုင်း၊ 14 ဒေ​လိ​လ​သည် သူ၏​ဆံ​ပင်​ခု​နစ်​စု​တို့​ကို ရက်​ကန်း​သား၌ ရက်​သွင်း၍ ထ​ရံ​တွင် စို့​နှင့်​ရိုက်​ထား​ပြီး​မှ၊ ရှံ​ဆုန်၊ ဖိ​လိ​တ္တိ​လူ​တို့​သည် သင့်​ကို​တိုက်​လာ​ကြ​သည်​ဟု ဆို​သော်၊ ရှံ​ဆုန်​နိုး၍၊ စို့၊ ရက်​ကန်း​စင်​နှင့် ရက်​ကန်း​သား​ပါ​ဆွဲ​နှုတ် လေ၏။ 15 ဒေ​လိ​လ​က​လည်း၊ သင်​သည် ငါ့​ကို​ချစ်​သည်​ဟု စိတ်​နှ​လုံး​မ​ပါ​ဘဲ​လျက် အ​ဘယ်​သို့ ပြော​နိုင်​သ​နည်း။ သင့်၌ ကြီး​သော​ခွန်​အား​သည် အ​ဘယ်​အ​ရာ​အား​ဖြင့် တည်​သည်​ကို မ​ပြော။ သုံး​ကြိမ်​တိုင်​အောင် ငါ့​ကို​ကျီ​စား​ပြီ​ဟု ဆို၏။

16 ထို​သို့ ဒေ​လိ​လ​သည် နေ့​တိုင်း​ပူ​ဆာ၍ သူ​အ​သက် သေ​လု​အောင် နှောင့်​ယှက်​သော​ကြောင့်၊ 17 ရှံ​ဆုန်​သည် မိ​မိ​စိတ်​နှ​လုံး၌ ရှိ​သ​မျှ​အ​တိုင်း​ပြော၍၊ ငါ့​ဆံ​ပင်​ကို တစ်​ခါ​မျှ မ​ရိတ်​သေး။ အ​မိ​ဝမ်း​ထဲ​မှ​စ၍ ဘု​ရား​သ​ခင်၏ နာ​ဇ​ရိ​လူ​ဖြစ်၏။ ငါ့​ဆံ​ပင်​ကို​ရိတ်​လျှင် ငါ၌​ခွန်​အား​လျော့၍ အ​ခြား​သော​သူ​ကဲ့​သို့ ငါ​ဖြစ်​လိမ့်​မည်​ဟု ပြော​ဆို၏။ 18 ထို​သို့ မိ​မိ​စိတ်​နှ​လုံး​ထဲ​မှာ ရှိ​သ​မျှ​အ​တိုင်း​ပြော​ကြောင်း​ကို ဒေ​လိ​လ​သိ​လျှင်၊ ဖိ​လိ​တ္တိ​မင်း​တို့​ကို တစ်​ဖန်​ခေါ်၍၊ ယ​ခု​တစ်​ခါ လာ​ကြ​ပါ​ဦး။ သူ​သည် မိ​မိ​စိတ်​နှ​လုံး​ရှိ​သ​မျှ​အ​တိုင်း ပြော​ပြီ​ဟု မှာ​လိုက်​သ​ဖြင့်၊ သူ​တို့​သည် ငွေ​ကို​ဆောင်​ယူ​ခဲ့​လျက် လာ​ကြ၏။ 19 ဒေ​လိ​လ​သည် ရှံ​ဆုန်​ခေါင်း​ကို မိ​မိ​ဒူး​ပေါ်​မှာ​တင်​လျက် သူ​ကို​အိပ်​စေ​သ​ဖြင့်၊ လူ​တစ်​ယောက်​ကို ခေါ်၍ သူ၏​ဆံ​ပင်​ခု​နစ်​စု​တို့​ကို ရိတ်​စေ​ပြီး​မှ၊ သူ​ကို​နှောင့်​ယှက်​စ​ပြု၍ သူ၏​ခွန်​အား​သည် လျော့​ပျောက်၏။ 20 မိန်း​မ​က​လည်း၊ ရှံ​ဆုန်၊ ဖိ​လိ​တ္တိ​လူ​တို့​သည် သင့်​ကို တိုက်​လာ​ကြ​သည်​ဟု ဆို​သော်၊ ရှံ​ဆုန်​နိုး၍ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား စွန့်​တော်​မူ​ကြောင်း​ကို မ​ရိပ်​မိ​သော​ကြောင့်၊ အ​ရင်​ကဲ့​သို့ ငါ​ထွက်၍ အား​ထုတ်​မည်​ဟု အ​ကြံ​ရှိ​သော်​လည်း၊ 21 ဖိ​လိ​တ္တိ​လူ​တို့​သည် ဖမ်း​ဆီး၍ သူ့​မျက်​စိ​ကို​ဖောက်​ပြီး​မှ ဂါ​ဇ​မြို့​သို့ ယူ​သွား​ပြီး​လျှင် ကြေး​ဝါ​ကြိုး​နှင့်​ချည်​နှောင်၍ ထောင်​အိမ်၌ ကြိတ်​ဆုံ​နှင့် ကြိတ်​စေ​ကြ၏။

ရှံ​ဆုန်​သေ​ဆုံး​ခြင်း

22 ရှံ​ဆုန် ဆံ​ပင်​ရိတ်​သော​နောက်၊ တစ်​ဖန်​ပေါက်​ပြန်​သော​အ​ခါ၊ 23 ဖိ​လိ​တ္တိ​မင်း​တို့​ကို၊ ငါ​တို့​ဘု​ရား​သည် ငါ​တို့​ရန်​သူ​ကို ငါ​တို့​လက်​သို့ အပ်​တော်​မူ​ပြီ​ဟု​ဆို​လျက်၊ သူ​တို့​ဘု​ရား​ဒါ​ဂုန်​အား ယဇ်​ကြီး​ကို​ပူ​ဇော်၍ ပျော်​မွေ့​ခြင်း​ကို ပြု​အံ့​သော​ငှာ စည်း​ဝေး​ကြ၏။ 24 လူ​များ​တို့​သည် ရှံ​ဆုန်​ကို မြင်​သော​အ​ခါ၊ ငါ​တို့​ဘု​ရား​သည် ငါ​တို့​ပြည်​ကို ဖျက်​ဆီး၍၊ ပြည်​သား​အ​များ​တို့​ကို သတ်​သော ငါ​တို့၏​ရန်​သူ​ကို၊ ငါ​တို့​လက်​သို့ အပ်​တော်​မူ​ပြီ​ဟု မိ​မိ​တို့​ဘု​ရား​ကို ချီး​မွမ်း​ကြ၏။ 25 စိတ်​နှ​လုံး​ရွှင်​လန်း​သော​အ​ခါ၊ ရှံ​ဆုန်​ကို ခေါ်​ခဲ့။ ငါ​တို့​အ​ဖို့ က​စား​ပါ​လေ​စေ​ဟု ဆို​သ​ဖြင့်၊ ရှံ​ဆုန်​ကို ထောင်​အိမ်​မှ​ခေါ်​ခဲ့၍ သူ​သည် က​စား​ရ၏။ သူ​ကို​လည်း ဇ​ရပ်​တိုင်​ကြား​မှာ ထား​ကြ၏။ 26 ရှံ​ဆုန်​က​လည်း၊ ဇ​ရပ်​တိုင်​တို့​ကို ငါ​မှီ၍​နေ​ရ​အောင် လက်​နှင့်​တွေ့​ပါ​ရ​စေ​ဟု လက်​ဆွဲ​သော လူ​က​လေး​ကို အ​ခွင့်​တောင်း၏။ 27 ထို​ဇ​ရပ်၌ ယောက်ျား​မိန်း​မ​တို့​သည် အ​ပြည့်​ရှိ​ကြ၏။ ဖိ​လိ​တ္တိ​မင်း​အ​ပေါင်း​တို့​လည်း ပါ​ကြ၏။ ဇ​ရပ်​မိုး​ပေါ်​မှာ​လည်း သုံး​ထောင်​မျှ​လောက်​သော ယောက်ျား​မိန်း​မ​တို့​သည် ရှံ​ဆုန်​က​စား​သည်​ကို ကြည့်​ရှု​လျက်​ရှိ​ကြ၏။ 28 ရှံ​ဆုန်​က​လည်း၊ အို အ​ရှင်​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၊ အ​ကျွန်ုပ်​ကို အောက်​မေ့​တော်​မူ​ပါ။ အ​ကျွန်ုပ်​မျက်​စိ​နှစ်​ဖက်​ကို ဖောက်​သော ဖိ​လိ​တ္တိ​လူ​တို့၌ တစ်​ပြိုင်​နက်​အ​ပြစ်​ဒဏ် ပေး​နိုင်​မည်​အ​ကြောင်း၊ ယ​ခု​တစ်​ကြိမ်​မျှ​သာ ခွန်​အား​ကို ပြန်​ပေး​တော်​မူ​ပါ​ဘု​ရား​ဟု ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​အား ဆု​တောင်း​ပြီး​မှ၊ 29 ဇ​ရပ်​ခေါင်​တိုင်​နှစ်​တိုင်​တို့​ကို လက်​ယာ​လက်၊ လက်​ဝဲ​လက်​နှစ်​ဖက်​နှင့် ကိုင်၍ မှီ​နေ​လျက်၊ 30 အ​ကျွန်ုပ်​သည် ဖိ​လိ​တ္တိ​လူ​တို့​နှင့် အ​တူ​သေ​ပါ​ရ​စေ​ဟု​ဆို​လျက်၊ အား​ထုတ်၍ ကိုယ်​ကို​ညွှတ်​ချ​သ​ဖြင့်၊ ဇ​ရပ်​သည် မင်း​များ၊ လူ​များ​အ​ပေါင်း​တို့​အ​ပေါ်​မှာ လဲ၍ ဖိ​လေ၏။ ထို​သို့ အ​သက်​ရှင်​စဉ်​အ​ခါ သတ်​ခဲ့​သည်​ထက် သေ​စဉ်​အ​ခါ သာ၍​များ​သော​သူ​တို့​ကို သတ်​လေ၏။ 31 သူ့​ညီ​များ၊ အ​ဆွေ​အ​မျိုး​များ အ​ပေါင်း​တို့​သည်​လာ၍ အ​လောင်း​ကောင်​ကို ထမ်း​သွား​ပြီး​လျှင်၊ ဇော​ရာ​မြို့​နှင့် ဧ​ရှ​တော​လ​မြို့​စပ်​ကြား​တွင် အ​ဘ​မာ​နော်၏ သင်္ချိုင်း၌ သင်္ဂြိုဟ်​ကြ၏။ သူ​သည် ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​ကို အ​နှစ်​နှစ်​ဆယ်​အုပ်​စိုး​သ​တည်း။