Vaso
A metáfora do vaso é uma das mais belas da Bíblia. Assim como o oleiro molda o barro, Deus nos forma segundo seus propósitos, fazendo de nós vasos úteis para sua glória.
Nas mãos do oleiro
Deus é o Oleiro e nós somos o barro. Ele tem autoridade e sabedoria para nos moldar conforme sua vontade perfeita, e não devemos questionar sua obra.
נישט צערענען זאָלסטו, ה׳, ביז גאָר,
און נישט אױף אײביק געדענקען די זינד;
זע, לוג, איך בעט דיך, דײַן פֿאָלק זײַנען מיר אַלע.
דאָס װאָרט װאָס איז געװען צו יִרמיָהון פֿון ה׳, אַזױ צו זאָגן: שטײ אױף, און זאָלסט אַראָפּנידערן צום הױז פֿון דעם טעפּער, און דאָרטן װעל איך דיך מאַכן הערן מײַנע װערטער. האָב איך אַראָפּגענידערט צום הױז פֿון דעם טעפּער, ערשט ער מאַכט אַרבעט אױפֿן װערקשטײן. און אַז די כּלי װאָס ער האָט געמאַכט פֿון לײם איז פֿאַרדאָרבן געװאָרן אין דער האַנט פֿון דעם טעפּער, האָט ער זי איבערגעמאַכט אין אַן אַנדער כּלי, אַזױ װי עס איז װױלגעפֿעלן אין די אױגן פֿון דעם טעפּער צו מאַכן.
איז דאָס װאָרט פֿון ה׳ געװען צו מיר אַזױ צו זאָגן: קען איך דען נישט טאָן מיט אײַך אַזױ װי דער דאָזיקער טעפּער, איר הױז פֿון יִשׂרָאֵל? זאָגט ה׳. זעט, װי לײם אין דער האַנט פֿון דעם טעפּער, זײַט איר אין מײַן האַנט, הױז פֿון יִשׂרָאֵל.
װײ, דער װאָס קריגט זיך מיט זײַן באַשעפֿער –
אַ שערבל צװישן שערבלעך פֿון דער ערד!
װעט דען זאָגן דער לײם צו זײַן פֿורעמער: װאָס טוסטו?
אָדער: דײַן אַרבעט איז אָן הענט?
די פֿאַרקערטקײט אײַערע!
צי איז דער טעפּער װי לײם גערעכנט,
אַז דאָס װערק זאָל זאָגן אױף זײַן מײַנסטער:
ער האָט מיך נישט געמאַכט?
און דער באַשאַף זאָל זאָגן אױף זײַן באַשעפֿער:
ער פֿאַרשטײט נישט?
Vasos para honra
O cristão é chamado a ser um vaso de honra, purificado e preparado para toda boa obra. Nosso valor está em quem nos formou e no que carregamos.
די טײַערע קינדער פֿון צִיוֹן,
מיט גינגאָלד געװױגן –
װי זײַנען זײ גערעכנט פֿאַר לײמענע קריג,
געמאַכט פֿון אַ טעפּערס הענט!
Moldados pela graça
Mesmo quando nos sentimos frágeis e imperfeitos, o poder de Deus se aperfeiçoa em nossa fraqueza. Ele nos restaura e nos renova continuamente.
דײַנע הענט האָבן מיך געפֿורעמט און געמאַכט
מיט אַלעם מיט אַנאַנדער, דאָך טוסט דו מיך פֿאַרדאַרבן.
געדענק פֿאָרט, אַז װי לײם האָסטו מיך געמאַכט,
און צו שטױב װעסטו מיך אומקערן.
פּסולתדיק זילבער באַצױגן אױף לײם,
זײַנען הײסע ליפּן און אַ בײז האַרץ.
יאָמערט, איר פּאַסטוכער, און שרײַט,
און קײַקלט אײַך אין שטױב, איר האַרן פֿון די שאָף,
װאָרעם אײַערע טעג זײַנען פֿול צום שעכטן
און אײַערע גלות;
און איך װעל אײַך צעברעכן,
און איר װעט פֿאַלן װי אַ כּלי אַ טײַערע.