1 Is an‑aoibhinn dhutsa, a chreachadair, nach robh air do chreachadh thu fhèin; agus fhir na foill, ris nach do bhuin iad gu fealltach: nuair a sguireas tu de chreachadh, creachar thu; agus nuair a bheir thu thairis a bhith ri foill, buinidh iad gu fealltach riut.

2 O Thighearna, dèan tròcair oirnn; ortsa tha sinn a’ feitheamh; bi thusa ad ghàirdean dhaibh gach madainn; ar slàinte fòs ri àm na h‑airce.

3 O ghuth a’ bhuaireis theich na slòigh; nuair a thog thu suas thu fhèin, sgapadh na cinnich.

4 Agus cruinnichear ur creach mar a chruinnicheas am burras: mar shiubhal nan lòcast, thig e orra.

5 Tha an Tighearna air àrdachadh; seadh, tha a chòmhnaidh gu h‑àrd; lìon e Sion le breitheanas agus ceartas.

6 Agus bidh slàinte làidir, gliocas, agus eòlas, nan daingneachadh dod linn; tha eagal an Tighearna na ionmhas dha.

7 Feuch, togaidh na daoine cumhachdach gaoir an taobh a‑muigh; guilidh teachdairean na sìthe gu goirt.

8 Tha na ròidean mòra fàsail, dh’fhalbh am fear-turais; bhris e an coicheangal, chuir e cùl ris na cathraichean, chan eil meas aige air duine.

9 Tha an talamh ri bròn, agus a’ fannachadh; tha Lebanon fo nàire, agus air a ghearradh sìos; tha Sàron air fàs mar fhàsach; agus Basan agus Carmel air crathadh dhiubh an toraidh.

10 A‑nis èiridh mi, deir an Tighearna; a‑nis àrdaichear mi; a‑nis togaidh mi suas mi fhèin.

11 Bidh sibh torrach air moll: beiridh sibh asbhuain; nì ur n‑anail, mar theine, ur caitheamh.

12 Agus bidh na slòigh mar aol air a losgadh; mar dhroigheann air a ghearradh sìos, loisgear iad anns an teine.

13 Cluinnibh, O sibhse tha fad as, an nì a rinn mi; agus sibhse tha dlùth, aidichibh mo chumhachd.

14 Tha na peacaich ann an Sion fo eagal; ghlac uamhann na cealgairean: cò nar measg a ghabhas còmhnaidh maille ri teine millteach? Cò nar measg a ghabhas còmhnaidh maille ri lasraichean sìorraidh?

15 Esan a ghluaiseas gu h‑ionraic, agus a labhras gu ceart; a ghabhas gràin de bhuannachd na h‑ainneirt, a chrathas a làmh o bhith a’ glacadh duais na h‑eucoir; a dhruideas a chluas o èisdeachd ri sgeul fala, agus a dhùineas a shùilean o amharc air olc;

16 Bidh a chòmhnaidh-san anns na h‑ionadan àrda; bidh daingnichean nan creag nan dìdean dha; bheirear aran dha; mairidh uisge gu cinnteach aige.

17 Seallaidh do shùilean air an Rìgh na mhaise; chì iad an tìr cian fad as.

18 Smaoinichidh do chridhe air uamhann. Càit a bheil an sgrìobhaiche? Càit a bheil am fear-tomhais? Càit a bheil esan a ghabh àireamh nan daingnichean?

19 Chan fhaic thu sluagh borb; luchd na cainnte domhain, nach b’urrainn thu a chluinntinn; luchd na teanga manntaich, nach b’urrainn thu a thuigsinn.

20 Amhairc air Sion, cathair ar n‑àrd fhèillean; chì do shùilean Ierusalem na còmhnaidh fhoisdinnich, na pàillean nach atharraichear; cha ghluaisear aon de a chuaillean gu bràth, cha mhò a bhrisear aon da chùird.

21 Ach ann an sin bidh an Tighearna glòrmhor dhuinne na ionad aibhnichean agus shruthan leathann; cha siubhail soitheach ràmhach ann; cha mhò a thèid long ghreadhnach troimhe.

22 Oir is e an Tighearna ar britheamh; is e an Tighearna ar fear-tabhairt lagha; is e an Tighearna ar Rìgh; tèarnaidh e sinn.

23 Tha do chùird fuasgailte; cha b’urrainn iad an crann a ro‑dhaingneachadh; cha b’urrainn iad an seòl a sgaoileadh; an sin tha creach phailt air a roinn; ghlac am bacach a’ chobhartach.

24 Agus chan abair am fear-àiteachaidh, Tha mi tinn: gheibh an sluagh a tha a chòmhnaidh an sin maitheanas nan aingidheachd.