1 Nì am fàsach agus an talamh tartmhor gàirdeachas air an son; agus bidh an dìthreabh ait, agus thig e fo bhlàth mar an ròs.

2 Brisidh e a‑mach gu h‑ùrar, seadh nì e gàirdeachas gu subhach agus gu ceòlmhor; bheirear glòir Lebanoin dha, maise Charmeil agus Shàroin; chì iad sin glòir an Tighearna, agus maise ar Dè‑ne.

3 Neartaichibh-se na làmhan laga, agus daingnichibh na glùinean anfhann.

4 Abraibh riùsan a tha lag-chridheach, Bithibh làidir, na biodh eagal oirbh; feuch, thig ur Dia le dìoghaltas, is e Dia le ath-dhìoladh; thig e fhèin, agus saoraidh e sibh.

5 An sin fosglar sùilean nan dall, agus bidh cluasan nam bodhar air am fosgladh.

6 An sin leumaidh am bacach mar fhiadh, agus seinnidh teanga a’ bhalbhain; oir anns an fhàsach brisidh uisgeachan a‑mach, agus sruthan anns an dìthreabh.

7 Agus fàsaidh am fearann tioram na linne, agus am fearann tartmhor na thobraichean uisge: ann an àite-còmhnaidh nan dràgon, agus nan leabaidh, bidh feur, leis a’ chuilc agus an luachair.

8 Agus bidh rathad mòr an sin, agus slighe; agus goirear slighe na naomhachd dheth; cha siubhail neach neòghlan troimhe; ach bidh e air an son-san; cha tèid am fear-turais no na daoine baoghalta air seachran ann.

9 Cha bhi leòmhann an sin, cha mhò a thig fiadh-bheathach millteach suas ann; chan fhaighear an sin e; ach siùbhlaidh a’ mhuinntir shaorte ann:

10 Agus tillidh saor-dhaoine an Tighearna, agus thig iad gu Sion le caithreim, agus aoibhneas sìorraidh air an cinn: gheibh iad gàirdeachas agus aoibhneas, agus teichidh bròn agus osnaich air falbh.