1 O gun reubadh tu o chèile na nèamhan, gun tigeadh tu a‑nuas, gun sruthadh na slèibhtean sìos ann ad làthair;

2 Mar a loisgeas an teine-leaghaidh, mar a chuireas an teine goil air uisge; a‑chum d’ainm a dhèanamh aithnichte dod naimhdean, gun criothnaicheadh na cinnich ann ad fhianais!

3 Nuair a rinn thu nithean iongantach ris nach robh sùil againn, thàinig thu a‑nuas; ann ad làthair shruth na slèibhtean sìos.

4 Oir riamh cha chuala daoine, cha d’fhairich iad len cluais, cha mhò a chunnaic sùil, dia eile ach thusa, a nì a leithid airson an tì a dh’fheitheas air.

5 Tha thu a’ teachd an còdhail an tì a tha a’ gabhail tlachd ann an ceartas a dhèanamh; a’ mhuinntir a tha cuimhneach ortsa ann ad shlighean: feuch, tha corraich ort, oir pheacaich sinne; eadhon riùsan o shean, ach tha sinn air ar tèarnadh;

6 Agus tha sinne uile mar nì truaillidh, agus ar n‑uile fhìreantachd mar luideig shalaich; agus tha sinn uile air seargadh mar dhuilleach; agus rinn ar lochdan, mar a’ ghaoth, ar giùlan air falbh.

7 Agus chan eil aon neach ann a tha a’ gairm air d’ainm, a tha ga dhùsgadh fhèin suas a dhèanamh greim ort; oir dh’fhalaich thu do ghnùis uainn, agus chlaoidh thu sinn airson ar n‑euceartan.

8 Ach a‑nis, O Thighearna, is tusa ar n‑Athair; is sinne a’ chriadh, agus is tusa ar fear-deilbh; agus is sinne uile obair do làimhe.

9 Na biodh corraich ro‑gheur ort, a Thighearna, agus na cuimhnich aingidheachd gu bràth; feuch, amhairc, guidheamaid ort, is sinne uile do shluagh.

10 Dh’fhàs do bhailtean naomha nam fàsach; tha Sion na fàsach; tha Ierusalem faondrach.

11 Tha ar taigh naomh agus àlainn, anns an tug ar n‑athraichean moladh dhut, air a losgadh le teine; agus tha ar n‑uile nithean tlachdmhor air an lèirsgrios.

12 An cùm thu ort fhèin airson nan nithean sin, a Thighearna? Am bi thu ad thosd, agus an cràidh thu sinn gu goirt?