1 Ouvi a palavra que o Senhor vos fala a vós, ó casa de Israel. 2 Assim diz o Senhor: Não aprendais o caminho dos gentios, nem vos espanteis dos sinais dos céus; porque com eles se atemorizam as nações.

3 Porque os costumes dos povos são vaidade;

pois corta-se do bosque um madeiro,

obra das mãos do artífice, feita com machado;

4 Com prata e com ouro o enfeitam,

com pregos e com martelos o firmam,

para que não se mova.

5 São como a palmeira, obra torneada,

porém não podem falar;

certamente são levados,

porquanto não podem andar.

Não tenhais receio deles,

pois não podem fazer mal,

nem tampouco têm poder de fazer bem.

6 Ninguém há semelhante a ti,

ó Senhor; tu és grande,

e grande o teu nome em poder.

7 Quem não te temeria a ti,

ó Rei das nações?

Pois isto só a ti pertence;

porquanto entre todos os sábios das nações,

e em todo o seu reino,

ninguém há semelhante a ti.

8 Mas eles todos se embruteceram e tornaram-se loucos;

ensino de vaidade é o madeiro.

9 Trazem prata batida de Társis e ouro de Ufaz,

trabalho do artífice,

e das mãos do fundidor;

fazem suas roupas de azul e púrpura;

obra de peritos são todos eles.

10 Mas o Senhor Deus é a verdade;

ele mesmo é o Deus vivo e o Rei eterno;

ao seu furor treme a terra,

e as nações não podem

suportar a sua indignação.

11 Assim lhes direis:

Os deuses que não fizeram

os céus e a terra

desaparecerão da terra e de

debaixo deste céu.

12 Ele fez a terra com o seu poder;

ele estabeleceu o mundo com a sua sabedoria,

e com a sua inteligência estendeu os céus.

13 Fazendo ele soar a sua voz,

logo há rumor de águas no céu,

e faz subir os vapores da extremidade da terra;

faz os relâmpagos para a chuva,

e dos seus tesouros faz sair o vento.

14 Todo o homem é embrutecido no seu conhecimento;

envergonha-se todo o

fundidor da sua imagem de escultura;

porque sua imagem fundida é mentira,

e nelas não há espírito.

15 Vaidade são, obra de enganos:

no tempo da sua visitação virão a perecer.

16 Não é semelhante a estes aquele que é a porção de Jacó;

porque ele é o que formou tudo,

e Israel é a vara da sua herança:

Senhor dos Exércitos é o seu nome.

17 Ajunta da terra a tua mercadoria,

ó tu que habitas em lugar sitiado.

18 Porque assim diz o Senhor:

Eis que desta vez arrojarei

como se fora com uma funda aos moradores da terra,

e os angustiarei,

para que venham a achá-lo, dizendo:

19 Ai de mim por causa do meu quebrantamento!

A minha chaga me causa grande dor;

e eu havia dito:

Certamente isto é

enfermidade que eu poderei suportar.

20 A minha tenda está destruída,

e todas as minhas cordas se romperam;

os meus filhos foram-se de mim,

e não existem;

ninguém há mais que estenda a minha tenda,

nem que levante as minhas cortinas,

21 Porque os pastores se embruteceram,

e não buscaram ao Senhor;

por isso não prosperaram,

e todos os seus rebanhos se espalharam.

22 Eis que vem uma voz de rumor,

grande tremor da terra do norte,

para fazer das cidades de Judá uma assolação,

uma morada de chacais.

23 Eu sei, ó Senhor,

que não é do homem o seu caminho;

nem do homem que caminha o

dirigir os seus passos.

24 Castiga-me, ó Senhor,

porém com juízo, não na tua ira,

para que não me reduzas a nada.

25 Derrama a tua indignação

sobre os gentios que não te conhecem,

e sobre as gerações que não invocam o teu nome;

porque devoraram a Jacó,

e devoraram-no e consumiram-no,

e assolaram a sua morada.

1 Ακούστε, Ισραηλίτες, το μήνυμα που σας απευθύνει ο Κύριος! 2 «Μην ακολουθείτε τα έθιμα των εθνών», λέει ο Κύριος, «και μη φοβάστε από τα ασυνήθιστα φαινόμενα του ουρανού· τα έθνη φοβούνται απ’ αυτά. 3 Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις των εθνών είναι παράλογες: Κόβουν ένα ξύλο από το δάσος και το επεξεργάζονται οι ξυλουργοί με το σκαρπέλο. 4 Το διακοσμούν με ασήμι και χρυσάφι, και το καρφώνουν στέρεα με τα σφυριά για να μην κουνιέται. 5 Σαν σκιάχτρο σε αγγουρόκηπο είναι οι θεοί τους· δε μιλούν· έχουν ανάγκη να υποβαστάζονται, γιατί δεν μπορούν να βαδίσουν. Μην τους φοβάστε γιατί δεν μπορούν να κάνουν ούτε κακό ούτε καλό».

6 Κύριε, όμοιος μ’ εσένα δεν υπάρχει! Είσαι μεγάλος και μεγάλη είναι η φήμη σου που λέει για τη δύναμή σου. 7 Ποιος δεν θα σε τιμούσε, βασιλιά των εθνών; Σ’ εσένα δικαιωματικά ανήκει η τιμή. Ανάμεσα σε όλους τους σοφούς των εθνών και σ’ όλα τα βασίλεια όμοιος μ’ εσένα δεν υπάρχει.

8 Όλοι αυτοί είναι εντελώς ανόητοι· τι θα μπορούσαν να διδαχτούν από τα ξύλινα είδωλα; 9 Τα είδωλά τους είναι καλυμμένα με ασήμι, που το ’χουν φέρει από τη Θαρσείς, και με χρυσό από την Ουφάζ, έργα τεχνίτη των μετάλλων. Είναι ντυμένα με γαλάζιο και με κόκκινο ένδυμα· όλα αυτά είναι έργα επιδέξιων τεχνητών. 10 Αλλά ο Κύριος είναι Θεός αληθινός, Θεός ζωντανός και βασιλιάς αιώνιος, που πάνω στην οργή του τραντάζει τη γη και που τα έθνη δεν μπορούν ν’ αντέξουν το θυμό του.

11 Εσείς, Ισραηλίτες θα λέτε για τους ξένους θεούς: «Οι θεοί που δεν έφτιαξαν τον ουρανό και τη γη δεν έχουν θέση στον ουρανό και πρέπει να αφανιστούν από τη γη».

12 Ο Κύριος έκανε τη γη αποδεικνύοντας τη δύναμή του, στερέωσε την οικουμένη δείχνοντας τη σοφία του, και άπλωσε τους ουρανούς φανερώνοντας τη σύνεσή του. 13 Με τη φωνή του το νερό μαζεύεται πάνω από τον ουρανό κι από τις άκριες της γης τα σύννεφα ανεβαίνουν· δημιουργεί τις αστραπές, δρόμο ν’ ανοίξει στη βροχή κι από τις αποθήκες του τον άνεμο τον βγάζει. 14 Μπροστά σε όλα αυτά κάθε άνθρωπος μένει κατάπληκτος. Κάθε τεχνίτης που φτιάχνει είδωλα νιώθει ντροπή για τα κατασκευάσματά του, γιατί είναι ψεύτικα, χυτά, και δεν υπάρχει μέσα τους πνοή. 15 Είναι ένα τίποτα, έργα γελοία· όταν ο Κύριος έρθει τιμωρός, αυτά θ’ αφανιστούν. 16 Πόσο είναι διαφορετικός ο Θεός του Ιακώβ! Αυτός δημιούργησε τα πάντα, και διάλεξε τους Ισραηλίτες να ’ναι λαός του. Το όνομά του είναι "Κύριος του σύμπαντος".

17 Ιερουσαλήμ, πολιορκημένη πόλη, ας μαζέψουν οι κάτοικοί σου ό,τι τους έχει απομείνει. 18 Γιατί ο Κύριος λέει: «Αυτή τη φορά θα οδηγήσω αιχμαλώτους τους κατοίκους της χώρας· θα τους ταλαιπωρήσω για να πάρουν ένα καλό μάθημα».*θα τους ταλαιπωρήσω... μάθημα. Η ερμηνεία του εβρ. είναι αβέβαιη.

19 «Αλίμονό μου! Καταστράφηκα!» φωνάζει η Ιερουσαλήμ. «Αγιάτρευτες είν’ οι πληγές μου. Στην αρχή νόμισα πως θα ήταν κάποια αρρώστια που θα την ξεπερνούσα. 20 Τώρα όμως η σκηνή μου ερημώθηκε, κόπηκαν όλα τα σκοινιά· φύγαν από κοντά μου τα παιδιά μου και δεν υπάρχει πια κανείς να ξαναστήσει τη σκηνή μου, να τεντώσει τα παραπετάσματά μου απ’ την αρχή». 21 Ανόητοι αποδειχτήκαν οι βοσκοί! Δεν αναζήτησαν τον Κύριο, γι’ αυτό και δεν προκόψανε· όλα τους τα κοπάδια σκορπιστήκαν.

22 Ακούστε! Μια φήμη διαδίδεται. Βουητό μεγάλο έρχεται απ’ το βορρά,*απ’ το βορρά. Βλ. υποσ. εις κεφ. 1:14. τις πόλεις να ερημώσει του Ιούδα και να τις κάνει τόπο τσακαλιών.

23 Κύριε, το ξέρω πως κανένας άνθρωπος τη μοίρα του δεν την ορίζει, κανένας δεν μπορεί να ελέγξει της ζωής του την κατεύθυνση. 24 Κύριε, διόρθωσέ μας αλλά δίκαια· όχι όταν είσαι θυμωμένος, για να μη μας φέρεις στο μηδέν.

25 Άφησε το θυμό σου να στραφεί στα έθνη που δε σε γνωρίζουν και στους ανθρώπους που δε σε επικαλούνται· γιατί αυτοί κατασπαράξαν το λαό σου, τον εξουθένωσαν κι ερήμωσαν τη χώρα του.