1 Oh! Se a minha cabeça se tornasse em águas,

e os meus olhos numa fonte de lágrimas!

Então choraria de dia e de

noite os mortos da filha do meu povo.

2 Oh! Se tivesse no deserto uma estalagem de caminhantes!

Então deixaria o meu povo,

e me apartaria dele,

porque todos eles são adúlteros,

um bando de aleivosos.

3 E encurvam a língua como se fosse o seu arco,

para a mentira;

fortalecem-se na terra,

mas não para a verdade;

porque avançam de malícia em malícia,

e a mim não me conhecem, diz o Senhor.

4 Guardai-vos cada um do seu próximo,

e de irmão nenhum vos fieis;

porque todo o irmão não faz mais do que enganar,

e todo o próximo anda caluniando.

5 E zombará cada um do seu próximo,

e não falam a verdade;

ensinam a sua língua a falar a mentira,

andam-se cansando em proceder perversamente.

6 A tua habitação está no meio do engano;

pelo engano recusam conhecer-me,

diz o Senhor.

7 Portanto assim diz o Senhor dos Exércitos:

Eis que eu os fundirei e os provarei;

pois, de que outra maneira

procederia com a filha do meu povo?

8 Uma flecha mortífera é a língua deles;

fala engano;

com a sua boca fala cada um

de paz com o seu próximo

mas no seu coração arma-lhe ciladas.

9 Porventura por estas coisas não os castigaria?

Diz o Senhor;

ou não se vingaria a minha

alma de nação tal como esta?

10 Pelos montes levantarei choro e pranto,

e pelas pastagens do deserto lamentação;

porque já estão queimadas,

e ninguém passa por elas;

nem se ouve mugido de gado;

desde as aves dos céus,

até os animais, andaram vagueando, e fugiram.

11 E farei de Jerusalém montões de pedras,

morada de chacais,

e das cidades de Judá farei assolação,

de sorte que não haja habitante.

12 Quem é o homem sábio, que entenda isto? E a quem falou a boca do Senhor, para que o possa anunciar? Por que razão pereceu a terra, e se queimou como deserto, sem que ninguém passa por ela?

13 E disse o Senhor: Porque deixaram a minha lei, que pus perante eles, e não deram ouvidos à minha voz, nem andaram nela,

14 Antes andaram após o propósito do seu próprio coração, e após os baalins, como lhes ensinaram os seus pais. 15 Portanto assim diz o Senhor dos Exércitos, Deus de Israel: Eis que darei de comer losna a este povo, e lhe darei a beber água de fel. 16 E os espalharei entre gentios, que não conheceram, nem eles nem seus pais, e mandarei a espada após eles, até que venha a consumi-los.

17 Assim diz o Senhor dos Exércitos:

Considerai, e chamai carpideiras que venham;

e mandai procurar mulheres hábeis,

para que venham.

18 E se apressem,

e levantem o seu lamento sobre nós;

e desfaçam-se em lágrimas os nossos olhos,

e as nossas pálpebras destilem águas.

19 Porque uma voz de pranto se ouviu de Sião:

Como estamos arruinados!

Estamos mui envergonhados,

porque deixamos a terra,

e por terem eles lançado

fora as nossas moradas.

20 Ouvi, pois, vós, mulheres,

a palavra do Senhor,

e os vossos ouvidos recebam a palavra da sua boca;

e ensinai o pranto a vossas filhas,

e cada uma à sua vizinha a lamentação;

21 Porque a morte subiu pelas nossas janelas,

e entrou em nossos palácios,

para exterminar as crianças

das ruas e os jovens das praças.

22 Fala: Assim diz o Senhor:

Até os cadáveres dos homens

jazerão como esterco sobre a face do campo,

e como gavela atrás do segador,

e não há quem a recolha.

23 Assim diz o Senhor: Não se glorie o sábio na sua sabedoria, nem se glorie o forte na sua força; não se glorie o rico nas suas riquezas, 24 Mas o que se gloriar, glorie-se nisto: em me entender e me conhecer, que eu sou o Senhor, que faço beneficência, juízo e justiça na terra; porque destas coisas me agrado, diz o Senhor.

25 Eis que vêm dias, diz o Senhor, em que castigarei a todo o circuncidado com o incircunciso. 26 Ao Egito, e a Judá, e a Edom, e aos filhos de Amom, e a Moabe, e a todos os que cortam os cantos do seu cabelo, que habitam no deserto; porque todas as nações são incircuncisas, e toda a casa de Israel é incircuncisa de coração.

1 Μακάρι να ’χα μες στην έρημο ταξιδιωτών κατάλυμα, ώστε να εγκαταλείψω το λαό μου και ν’ απομακρυνθώ απ’ αυτόν, γιατί όλοι τους είναι μοιχοί, συνάθροιση απίστων.*Σε ορισμένες μετ. οι στ. 8:23–9:25 αριθμούνται ως 9:1-26. – μοιχοί. Νοούνται όσοι απιστούν στο Θεό λατρεύοντας τα είδωλα.

2 «Σαν τόξο τεντωμένο, έτοιμη για να ρίξει βέλη ψεύδους είναι η γλώσσα τους. Στη χώρα δεν είναι η αλήθεια που επικρατεί. Κάνουν το ένα κακό μετά το άλλο, κι αρνιούνται κάθε σχέση νά ’χουνε μαζί μου», λέει ο Κύριος. 3 «Γι’ αυτό καθένας να φυλάγεται απ’ τους φίλους του και να μην έχει εμπιστοσύνη ούτε στον αδερφό του· γιατί κάθε αδερφός το δίχως άλλο εξαπατά,*κάθε αδερφός... εξαπατά. Υπαινιγμός στο όνομα του Ιακώβ, που στα εβρ. ακούγεται όπως το ρ. «εξαπατώ». και οι φίλοι είναι συκοφάντες. 4 Εξαπατά καθένας τον πλησίον του, κανείς δε λέει την αλήθεια· συνήθισαν τη γλώσσα τους στο ψέμα και έχουν τόσο πολύ αναμειχθεί με το κακό, ώστε είναι ανήμποροι πια να ξεφύγουν. 5 Η μια καταπίεση διαδέχεται την άλλη, κι η μια απάτη ακολουθεί την άλλη και αρνούνται να με γνωρίσουν».

6 Γι’ αυτό, λέει ο Κύριος του σύμπαντος: «Στο χωνευτήρι θα τους βάλω σαν το μέταλλο και θα τους δοκιμάσω. Ο λαός μου έχει πράξει το κακό. Τι άλλο μπορώ γι’ αυτούς να κάνω; 7 Είναι η γλώσσα τους θανατηφόρο βέλος· το στόμα τους λέει ψέματα. Καθένας λέει στο διπλανό του λόγια φιλικά, μα μέσα στην καρδιά του μυστικά, παγίδα τού ετοιμάζει. 8 Για όλα αυτά δεν θα τους τιμωρήσω;» λέει ο Κύριος· «δε θα εκδικηθώ ένα τέτοιο έθνος;»

9 Θα κλάψω, θα θρηνήσω για τα ψηλά βουνά, θα παραπονεθώ για τα λιβάδια. Καήκαν κάτω στην πεδιάδα! Κανείς πια δεν περνάει από ’κει ούτε ακούγονται των κοπαδιών βελάσματα· τ’ ουρανού τα πουλιά και τ’ άγρια ζώα έφυγαν, εξαφανίστηκαν. 10 Ο Κύριος όμως λέει: «Θα κάνω την Ιερουσαλήμ σωρό από πέτρες και τόπο τσακαλιών· τις πόλεις θα ερημώσω του Ιούδα, ώστε κανείς να μην κατοικεί πια σ’ αυτές».

11 Υπάρχει άνθρωπος τόσο σοφός, που να μπορεί αυτό να το εννοήσει, και στον οποίο να μιλήσει ο Κύριος και να του το εξηγήσει; Το γιατί κατακάηκε η χώρα και ερημώθηκε ώστε κανείς να μην περνάει απ’ αυτήν;

12 Ο ίδιος ο Κύριος απάντησε: «Επειδή εγκατέλειψαν το νόμο μου, το νόμο που τους είχα δώσει, και δεν υπάκουσαν τις εντολές μου, 13 αλλά ακολούθησαν ό,τι τους έλεγε η σκληρή και πονηρή καρδιά τους· τα είδωλα ακολούθησαν του Βάαλ, όπως τους δίδαξαν οι πρόγονοί τους. 14 Γι’ αυτό κι εγώ, ο Κύριος του σύμπαντος, ο Θεός του Ισραήλ, είπα: "θα θρέψω το λαό αυτό με πικρά χόρτα και θα τους ποτίσω δηλητηριασμένο νερό. 15 Θα τους διασκορπίσω ανάμεσα σε έθνη που δεν τα γνώρισαν ούτε αυτοί ούτε οι πρόγονοί τους και θα εξαπολύσω πόλεμο εναντίον τους, ώσπου να τους εξαφανίσω". 16 Βγάλτε συμπέρασμα απ’ όλα αυτά», λέει ο Κύριος του σύμπαντος, «και καλέστε να έρθουν οι ειδικές μοιρολογίστρες, γυναίκες που ξέρουν τι να κάνουνε σε τέτοιες περιπτώσεις». 17 Ας έρθουν γρήγορα και θρήνο ας αρχίσουνε για μας, να τρέξουν δάκρυα απ’ τα μάτια μας, νερό από τα βλέφαρά μας. 18 Το θρήνο ακούστε απ’ της Σιών τα μέρη:

«Χαθήκαμε και καταντροπιαστήκαμε!

Έπρεπε να εγκαταλείψουμε τη χώρα,

γιατί τα σπίτια μας είχανε γκρεμιστεί».

19 Ακούστε, εσείς γυναίκες, το λόγο του Κυρίου! Προσέξτε τα λόγια του, μάθετε τις κόρες σας να θρηνολογούν, διδάξτε η μια στην άλλη αυτό το μοιρολόγι:

20 «Ο θάνατος ανέβηκε απ’ τα παράθυρά μας,

μπήκε στ’ ανάκτορά μας·

για να θερίσει τα παιδιά μέσα στους δρόμους,

και στις πλατείες τα παλικάρια μας».

21 Ο Κύριος μου μίλησε και με διέταξε να πω: «Τα πτώματα των ανθρώπων θα πέσουν πάνω στα χωράφια σαν κοπριά και πίσω από τους θεριστές σαν τα χερόβολα· κι ούτ’ ένας δε θα βρεθεί να τα περισυλλέξει».

22 Ο Κύριος λέει: «Ας μην καυχάται ο σοφός για τη σοφία του ούτε ο δυνατός για τη δύναμή του ούτε ο πλούσιος για τον πλούτο του. 23 Αλλά όποιος θέλει να καυχάται, να καυχάται επειδή είναι ικανός να με γνωρίζει και να ξέρει ότι εγώ, ο Κύριος, ενεργώ με αγάπη, δικαιοσύνη και αξιοπιστία πάνω στη γη. Αυτά με ευχαριστούν».

24 Ο Κύριος λέει: «Έρχονται μέρες που θα τιμωρήσω όλους που έχουν κάνει περιτομή. 25 Τους Αιγυπτίους, τους κατοίκους του Ιούδα, τους Εδωμίτες, τους Αμμωνίτες, τους Μωαβίτες και όλους που έχουν ξυρισμένους τους κροτάφους τους και κατοικούν στην έρημο. Επειδή όλα αυτά τα έθνη, ακόμα και οι Ισραηλίτες, είναι για μένα απερίτμητοι, γιατί δεν έχουν περιτμηθεί στην καρδιά».*όλους... κροτάφους τους: Συνήθεια ορισμένων φυλών Βεδουΐνων, οι οποίοι τιμούσαν έτσι τους θεούς τους. Το έθιμο αυτό απαγορευόταν στον Ισραήλ (βλ. Λευ 19:27). – Για την αρίθμηση των στ. του παρόντος κεφ. βλ. υποσ. εις στ. 1.