1 Naquele tempo, diz o Senhor, serei o Deus de todas as famílias de Israel, e elas serão o meu povo.

2 Assim diz o Senhor:

O povo dos que escaparam da

espada achou graça no deserto.

Israel mesmo, quando eu o fizer descansar.

3 Há muito que o Senhor me apareceu,

dizendo: Porquanto com amor eterno te amei,

por isso com benignidade te atraí.

4 Ainda te edificarei,

e serás edificada, ó virgem de Israel!

Ainda serás adornada com os teus tamboris,

e sairás nas danças dos que se alegram.

5 Ainda plantarás vinhas nos montes de Samaria;

os plantadores as plantarão

e comerão como coisas comuns.

6 Porque haverá um dia em que

gritarão os vigias sobre o monte de Efraim:

Levantai-vos, e subamos a Sião,

ao Senhor nosso Deus.

7 Porque assim diz o Senhor:

Cantai sobre Jacó com alegria,

e exultai por causa do chefe das nações;

proclamai, cantai louvores,

e dizei: Salva, Senhor,

ao teu povo, o restante de Israel.

8 Eis que os trarei da terra do norte,

e os congregarei das extremidades da terra;

entre os quais haverá cegos e aleijados,

grávidas e as de parto juntamente;

em grande congregação voltarão para aqui.

9 Virão com choro, e com súplicas os levarei;

guiá-los-ei aos ribeiros de águas,

por caminho direito,

no qual não tropeçarão,

porque sou um pai para Israel,

e Efraim é o meu primogênito.

10 Ouvi a palavra do Senhor,

ó nações, e anunciai-a nas ilhas longínquas,

e dizei: Aquele que

espalhou a Israel o congregará e o guardará,

como o pastor ao seu rebanho.

11 Porque o Senhor resgatou a Jacó,

e o livrou da mão do que

era mais forte do que ele.

12 Assim que virão,

e exultarão no alto de Sião,

e correrão aos bens do Senhor,

ao trigo, e ao mosto, e ao azeite,

e aos cordeiros e bezerros;

e a sua alma será como um jardim regado,

e nunca mais andarão tristes.

13 Então a virgem se alegrará na dança,

como também os jovens e os velhos juntamente;

e tornarei o seu pranto em alegria,

e os consolarei,

e lhes darei alegria em lugar de tristeza.

14 E saciarei a alma dos sacerdotes com gordura,

e o meu povo se fartará dos meus bens,

diz o Senhor.

15 Assim diz o Senhor:

Uma voz se ouviu em Ramá,

lamentação, choro amargo;

Raquel chora seus filhos;

não quer ser consolada quanto a seus filhos,

porque já não existem.

16 Assim diz o Senhor:

Reprime a tua voz de choro,

e as lágrimas de teus olhos;

porque há galardão para o teu trabalho,

diz o Senhor,

pois eles voltarão da terra do inimigo.

17 E há esperança quanto ao teu futuro,

diz o Senhor,

porque teus filhos voltarão

para os seus termos.

18 Bem ouvi eu que Efraim se queixava,

dizendo: Castigaste-me e fui castigado,

como novilho ainda não domado;

converte-me, e converter-me-ei,

porque tu és o Senhor meu Deus.

19 Na verdade que, depois que me converti,

tive arrependimento;

e depois que fui instruído,

bati na minha coxa;

fiquei confuso, e também me envergonhei;

porque suportei o opróbrio da minha mocidade.

20 Não é Efraim para mim um filho precioso,

criança das minhas delícias?

Porque depois que falo contra ele,

ainda me lembro dele solicitamente;

por isso se comovem por ele as minhas entranhas;

deveras me compadecerei dele, diz o Senhor.

21 Levanta para ti sinais,

faze para ti altos marcos,

aplica o teu coração à vereda,

ao caminho por onde andaste;

volta, pois, ó virgem de Israel,

regressa a estas tuas cidades.

22 Até quando andarás errante,

ó filha rebelde?

Porque o Senhor criou uma coisa nova sobre a terra;

uma mulher cercará a um homem.

23 Assim diz o Senhor dos Exércitos, o Deus de Israel: Ainda dirão esta palavra na terra de Judá, e nas suas cidades, quando eu vos restaurar do seu cativeiro: O Senhor te abençoe, ó morada de justiça, ó monte de santidade!

24 E nela habitarão Judá, e todas as suas cidades juntamente; como também os lavradores e os que pastoreiam o rebanho. 25 Porque satisfiz a alma cansada, e toda a alma entristecida saciei.

26 Nisto despertei, e olhei, e o meu sono foi doce para mim.

27 Eis que dias vêm, diz o Senhor, em que semearei a casa de Israel, e a casa de Judá, com a semente de homens, e com a semente de animais. 28 E será que, como velei sobre eles, para arrancar, e para derrubar, e para transtornar, e para destruir, e para afligir, assim velarei sobre eles, para edificar e para plantar, diz o Senhor. 29 Naqueles dias nunca mais dirão: Os pais comeram uvas verdes, e os dentes dos filhos se embotaram.

30 Mas cada um morrerá pela sua iniquidade; de todo o homem que comer as uvas verdes os dentes se embotarão.

31 Eis que dias vêm, diz o Senhor, em que farei uma aliança nova com a casa de Israel e com a casa de Judá. 32 Não conforme a aliança que fiz com seus pais, no dia em que os tomei pela mão, para os tirar da terra do Egito; porque eles invalidaram a minha aliança apesar de eu os haver desposado, diz o Senhor. 33 Mas esta é a aliança que farei com a casa de Israel depois daqueles dias, diz o Senhor: Porei a minha lei no seu interior, e a escreverei no seu coração; e eu serei o seu Deus e eles serão o meu povo. 34 E não ensinará mais cada um a seu próximo, nem cada um a seu irmão, dizendo: Conhecei ao Senhor; porque todos me conhecerão, desde o menor até ao maior deles, diz o Senhor; porque lhes perdoarei a sua maldade, e nunca mais me lembrarei dos seus pecados.

35 Assim diz o Senhor,

que dá o sol para luz do dia,

e as ordenanças da lua e

das estrelas para luz da noite,

que agita o mar, bramando as suas ondas;

o Senhor dos Exércitos é o seu nome.

36 Se falharem estas ordenanças de diante de mim,

diz o Senhor,

deixará também a

descendência de Israel de

ser uma nação diante de mim para sempre.

37 Assim disse o Senhor:

Se puderem ser medidos os céus lá em cima,

e sondados os fundamentos da terra cá em baixo,

também eu rejeitarei toda a descendência de Israel,

por tudo quanto fizeram, diz o Senhor.

38 Eis que vêm dias, diz o Senhor, em que esta cidade será reedificada para o Senhor, desde a torre de Hananeel até à porta da esquina. 39 E a linha de medir estender-se-á para diante dela, até ao outeiro de Garebe, e virar-se-á para Goa. 40 E todo o vale dos cadáveres e da cinza, e todos os campos até ao ribeiro de Cedrom, até à esquina da porta dos cavalos para o oriente, serão consagrados ao Senhor; não se arrancará nem se derrubará mais eternamente.

1 «Τότε», λέει ο Κύριος, «θα είμαι Θεός όλων των ισραηλιτικών φυλών κι αυτοί θα είναι λαός μου».

2 Λέει ο Κύριος:

«Σπλαχνίζομαι στην έρημο*στην έρημο. Η ευσπλαχνία του Θεού θα εκδηλωθεί με το να συγκεντρώσει το λαό του στην έρημο, με σκοπό να τους ξαναφέρει πίσω. Οι παραστάσεις της απελευθέρωσης των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο στο παρελθόν αναμειγνύονται με το άμεσο μέλλον της επανόδου τους από την αιχμαλωσία. αυτούς που γλίτωσαν το θάνατο. Έτσι οι Ισραηλίτες μπορούν να ζουν με ασφάλεια και πάλι».

3 Ο Κύριος έρχεται από μακριά στο λαό του λέγοντας: «Πάντα σε αγαπούσα, γι’ αυτό θα συνεχίσω να σου είμαι πιστός. 4 Θα σε αποκαταστήσω πάλι Ισραήλ, κόρη μου, θα ξαναχτίσω τις πόλεις σου. Θα ξαναστολιστείς, θα πάρεις τα τύμπανά σου και θα χορέψεις χαρούμενα. 5 Θα φυτέψετε πάλι αμπέλια στα βουνά της Σαμάρειας κι εκείνοι που θα τα φυτεύουν, οι ίδιοι θα τρώνε και τα σταφύλια τους. 6 Ναι, θα ’ρθει μέρα που στα βουνά του Εφραΐμ οι παρατηρητές θα φωνάζουν: "σηκωθείτε ν’ ανεβούμε στο όρος Σιών, στον Κύριο το Θεό μας!"»

7 Ο Κύριος λέει: «Τραγουδήστε χαρούμενα για τους Ισραηλίτες! Φωνάξτε δυνατά για το πρώτο από τα έθνη! Κηρύξτε, ψάλτε και πείτε: "ο Κύριος το λαό του έσωσε,*ο Κύριος το λαό του έσωσε, κατά τους Ο΄. Το εβρ. έχει «Σώσε Κύριε το λαό σου», το οποίο όμως δεν ανταποκρίνεται στην έννοια του στίχου. αυτούς που απόμειναν απ’ τους Ισραηλίτες". 8 Θα τους φέρω από τις χώρες του βορρά, κι από τα πέρατα της γης θα τους συνάξω· μαζί τους κι οι τυφλοί, οι κουφοί, οι έγκυες και οι λεχώνες. Όλοι θα επιστρέψουνε, θα ’ναι μεγάλο πλήθος. 9 Θα επιστρέψουν με κλάματα και ικεσίες κι εγώ θα τους οδηγώ. Θα τους φέρω σε κοιλάδες με πολλά νερά, μέσα από δρόμους ομαλούς, όπου δεν θα σκοντάφτουν, γιατί εγώ είμαι ο πατέρας των Ισραηλιτών και ο Εφραΐμ*Εφραΐμ. Είναι η πολυαριθμότερη φυλή του βορείου βασιλείου, και πολλές φορές χρησιμοποιείται για να δηλωθεί ολόκληρο το βόρειο βασίλειο (βλ. και στ. 6). είναι ο πρωτότοκός μου».

10 Ακούστε έθνη το λόγο του Κυρίου και διαλαλήστε τον ακόμη και στις χώρες τις μακρινές: Αυτός που διασκόρπισε τους Ισραηλίτες, αυτός και θα τους συγκεντρώσει και θα τους προστατέψει, όπως το κοπάδι του ο βοσκός. 11 Ο Κύριος έσωσε τους απογόνους του Ιακώβ, τους λύτρωσε από τον ισχυρό δυνάστη. 12 Πάνω στ’ όρος Σιών θα έρθουν και θα ψάλουν και θα χαρούν με του Κυρίου τ’ αγαθά, το στάρι, το κρασί, το φρέσκο λάδι, τα βόδια και τα πρόβατα. Και θα καρποφορούνε σαν τον κήπο που ποτίζεται και πια δε θα καταστραφούν. 13 Τότε θα χαίρονται οι παρθένες στο χορό κι όλοι μαζί οι νέοι και οι γέροι. «Θ’ αλλάξω σε χαρά το πένθος τους», λέει ο Κύριος. «Θα τους παρηγορήσω, κι ύστερα από τη λύπη τους θα τους χαροποιήσω. 14 Θα χορτάσω τους ιερείς με τα καλύτερα κομμάτια από τα σφάγια των θυσιών· ο λαός μου θα χορτάσει με τ’ αγαθά μου. Εγώ το λέω, ο Κύριος».

15 Ακούστηκε στη Ραμά κραυγή,

θρήνος και κλάματα και στεναγμός βαρύς.

Για τα παιδιά της κλαίει η Ραχήλ,

μα πουθενά παρηγοριά δε βρίσκει,

γιατί πια δεν υπάρχουν στη ζωή.*Ραμά. Μικρό χωριό μερικά χλμ. βόρεια της Ιερουσαλήμ. Στην αρχαιότητα (Α΄ Σαμ 10:2) είχε στηθεί εκεί ο τάφος της Ραχήλ, μητέρας του Ιωσήφ και του Βενιαμίν (βλ. Γεν 35:16-19). Ο Ιωσήφ ήταν ο πρόγονος της φυλής του Εφραΐμ και Μανασσή. Η Ραχήλ εδώ είναι προσωποποίηση του Ισραήλ στο σύνολό του (Πρβλ. Μτ 2:18).

16 Αλλά ο Κύριος της λέει: «Σταμάτα να κλαις! Σκούπισε τα δάκρυά σου, γιατί ό,τι έχεις κάνει για τα παιδιά σου θ’ ανταμειφθεί: Θα επιστρέψουν απ’ τη χώρα του εχθρού. 17 Υπάρχει ελπίδα για τους απογόνους σου! Θα επιστρέψουν τα παιδιά σου στην πατρίδα τους. Εγώ το λέω, ο Κύριος».

18 Λέει ο Κύριος: «Άκουσα τους Ισραηλίτες πράγματι, να λέν’ με λύπη: "Κύριε, μας χτύπησες και άξιζε να μας χτυπήσεις, γιατί ήμασταν σαν τ’ ατίθασα μοσχάρια. Μα τώρα ξανακάλεσέ μας να επιστρέψουμε σ’ εσένα, γιατί εσύ είσαι ο Κύριος, ο Θεός μας. 19 Σ’ εσένα επιστρέψαμε μετανιωμένοι για ό,τι κάναμε. Το λάθος μας το καταλάβαμε και χτυπήσαμε το κεφάλι μας. Ντραπήκαμε και κατεξευτελιστήκαμε, γιατί αμαρτήσαμε ακόμη απ’ τα νιάτα μας, και τώρα το πληρώνουμε".

20 »Ο Εφραΐμ είναι ο πολυαγαπημένος μου γιος, το χαϊδεμένο μου παιδί», λέει ο Κύριος. «Κάθε φορά που τον τιμωρώ εξακολουθώ να τον σκέφτομαι. Γι’ αυτό η καρδιά μου χτυπάει τόσο δυνατά γι’ αυτόν. Πάντα θα τον σπλαχνίζομαι».

21 Βάλε σημάδια, Ισραήλ! *Ισραήλ. Το εβρ. εδώ και στο στ. 22 έχει κατά λ. «παρθένα Ισραήλ». Βάλε οδοδείχτες στο δρόμο που πήρες όταν έφυγες, για να τον ξαναβρείς όταν πίσω θα επιστρέφεις. Γύρνα, γύρνα σ’ αυτές εδώ τις πόλεις σου! 22 Ως πότε θα διστάζεις αποστάτισσα Ισραήλ; Ο Κύριος δημιουργεί κάτι εντελώς καινούριο πάνω στη γη: Η γυναίκα είναι που θα τριγυρίζει τον άντρα.*Η γυναίκα... άντρα. Η έννοια της φρ. δεν είναι σαφής. Κατά μία εκδοχή, δυνατόν να σημαίνει ότι θα επικρατήσει απόλυτη ειρήνη· οι γυναίκες δεν θα χρειάζονται πια προστασία από το σύζυγό τους και θα μπορούν να τον περιβάλλουν με φροντίδα και αγάπη. Κατ’ άλλη εκδοχή, δυνατόν να σημαίνει ότι, ενώ μέχρι τώρα ο Θεός προσπαθούσε να κερδίσει την αγάπη του λαού του, στο μέλλον ο Ισραήλ θα αποζητάει την εύνοια του Θεού. Ο Θεός εδώ απευθύνεται στο λαό του στον ενικό και τον παρομοιάζει (κατά λ.) με παρθένα.

23 Ο Κύριος του σύμπαντος, ο Θεός των Ισραηλιτών λέει: «Όταν θ’ αλλάξω την κατάστασή τους, θα ξαναλένε αυτόν το λόγο στη χώρα του Ιούδα και στις πόλεις τους: "ο Κύριος να σ’ ευλογεί, Ιερουσαλήμ, εσύ ο τόπος όπου ο Θεός εκδηλώνει τη δικαιοσύνη του, εσύ το άγιο του βουνό". 24 Τότε η χώρα του Ιούδα κι όλες οι πόλεις του θα κατοικηθούν· θα υπάρχουν πάλι εκεί γεωργοί, και βοσκοί που θα οδηγούν τα κοπάδια τους. 25 Τους εξαντλημένους από τη δίψα θα τους ποτίσω· τους εξασθενημένους από την πείνα θα τους χορτάσω».

26 Όταν ξύπνησα ένιωθα ανανεωμένος και δυναμωμένος.*Όταν... δυναμωμένος. Έκφραση που δηλώνει την κατάσταση του προφήτη, στην οποία επανέρχεται μετά το όραμα που βλέπει.

27 «Έρχονται μέρες», λέει ο Κύριος, «που όπως ο γεωργός σπέρνει το χωράφι του με σπόρο, έτσι κι εγώ θα γεμίσω τη χώρα του Ισραήλ και του Ιούδα με ανθρώπους και ζώα. 28 Όπως μέχρι τώρα φρόντισα να ξεριζώσω αυτά τα βασίλεια, να τα κατασκάψω, να τα κατεδαφίσω, να τα καταστρέψω και να τα συνθλίψω, το ίδιο θα φροντίσω τώρα για να τα ξαναχτίσω και να τα ξαναφυτέψω. Εγώ το λέω, ο Κύριος».

29 Εκείνες τις μέρες δεν θα λένε πια: «Οι πατεράδες έφαγαν τ’ άγουρα σταφύλια και των παιδιών τα δόντια μούδιασαν», 30 αλλά όποιος τρώει τ’ άγουρα σταφύλια, εκείνου τα δόντια θα μουδιάζουν. Καθένας θα πεθαίνει εξαιτίας της δικής του ανομίας.

31 «Έρχονται μέρες», λέει ο Κύριος, «που θα κάνω καινούρια διαθήκη με το λαό του Ισραήλ και του Ιούδα. 32 Δε θα έχει καμιά σχέση με τη διαθήκη που είχα κάνει με τους προγόνους τους την ημέρα που τους πήρα από το χέρι και τους οδήγησα έξω από τη Αίγυπτο. Εκείνοι δεν τήρησαν τη διαθήκη μου κι εγώ τους παραμέλησα. 33 Και να ποια θα είναι η νέα διαθήκη που θα κάνω με το λαό του Ισραήλ: Μετά τις μέρες εκείνες, θα βάλω το νόμο μου μέσα στη συνείδησή τους και θα τον γράψω στις καρδιές τους· θα είμαι Θεός τους κι αυτοί θα είναι λαός μου. 34 Δε θα διδάσκει πια καθένας το συμπολίτη του και τον αδερφό του λέγοντας "γνωρίστε τον Κύριο", γιατί όλοι τους θα με γνωρίζουν, από τον πιο άσημο ως τον πιο σπουδαίο. Θα συγχωρήσω την ανομία τους και δε θα ξαναθυμηθώ πια την αμαρτία τους. Εγώ το λέω, ο Κύριος».

35 Ο Κύριος έχει ορίσει τον ήλιο για να φωτίζει την ημέρα, και το φεγγάρι και τ’ αστέρια για να φωτίζουνε τη νύχτα· ταράζει τη θάλασσα και βουίζουν τα κύματά της. Αυτός, που τ’ όνομά του είναι Κύριος του σύμπαντος, λέει: 36 «Αν ποτέ τούτοι οι φυσικοί νόμοι πάψουν να ισχύουν, τότε μόνο θα πάψω ν’ αναγνωρίζω πως οι απόγονοι των Ισραηλιτών αποτελούν για πάντα έθνος.

37 »Όπως είναι αδύνατο να μετρηθεί ο ουρανός ή να ερευνηθούν τα θεμέλια της γης, έτσι είναι αδύνατο να απορρίψω κι εγώ το λαό Ισραήλ, παρ’ όλα όσα έχει πράξει».

38 «Έρχονται μέρες», λέει ο Κύριος, «που θα ανοικοδομηθεί προς τιμήν μου η Ιερουσαλήμ από τον πύργο του Χανανεήλ, βορειοανατολικά, ως την πύλη της Γωνίας, βορειοδυτικά.*Για τον πύργο του Χανανεήλ βλ. υποσ. εις Νε 3:1. - Για την πύλη της Γωνίας βλ. υποσ. εις Β΄ Βασ 14:13.39 Τα σύνορά *τα σύνορά της. Εδώ νοούνται τα τείχη της πόλης. της θα εκτείνονται δυτικά ως το λόφο Γαρήβ κι από ’κει νότια προς τη Γοάθ. 40 Ολόκληρη η κοιλάδα που έχουν ταφεί οι νεκροί και είχε διασκορπιστεί η στάχτη των θυσιών, και όλα τα χωράφια από το χείμαρρο των Κέδρων ως τη γωνία της πύλης των Αλόγων*Βλ. υποσ. εις Νε 3:28. ανατολικά, όλη αυτή η περιοχή θα είναι αφιερωμένη σ’ εμένα τον Κύριο. Η Ιερουσαλήμ ποτέ πια δε θα κατεδαφιστεί ούτε θα καταστραφεί».