1 And Agrippa said unto Paul, Thou art permitted to speak for thyself. Then Paul stretched forth his hand, and made his defence:

2 I think myself happy, king Agrippa, that I am to make my defence before thee this day touching all the things whereof I am accused by the Jews: 3 especially because thou art expert in all customs and questions which are among the Jews: wherefore I beseech thee to hear me patiently. 4 My manner of life then from my youth up, which was from the beginning among mine own nation and at Jerusalem, know all the Jews; 5 having knowledge of me from the first, if they be willing to testify, that after the straitest sect of our religion I lived a Pharisee. 6 And now I stand here to be judged for the hope of the promise made of God unto our fathers; 7 unto which promise our twelve tribes, earnestly serving God night and day, hope to attain. And concerning this hope I am accused by the Jews, O king! 8 Why is it judged incredible with you, if God doth raise the dead? 9 I verily thought with myself that I ought to do many things contrary to the name of Jesus of Nazareth. 10 And this I also did in Jerusalem: and I both shut up many of the saints in prisons, having received authority from the chief priests, and when they were put to death I gave my vote against them. 11 And punishing them oftentimes in all the synagogues, I strove to make them blaspheme; and being exceedingly mad against them, I persecuted them even unto foreign cities. 12 Whereupon as I journeyed to Damascus with the authority and commission of the chief priests, 13 at midday, O king, I saw on the way a light from heaven, above the brightness of the sun, shining round about me and them that journeyed with me. 14 And when we were all fallen to the earth, I heard a voice saying unto me in the Hebrew language, Saul, Saul, why persecutest thou me? it is hard for thee to kick against the goad. 15 And I said, Who art thou, Lord? And the Lord said, I am Jesus whom thou persecutest. 16 But arise, and stand upon thy feet: for to this end have I appeared unto thee, to appoint thee a minister and a witness both of the things wherein thou hast seen me, and of the things wherein I will appear unto thee; 17 delivering thee from the people, and from the Gentiles, unto whom I send thee, 18 to open their eyes, that they may turn from darkness to light and from the power of Satan unto God, that they may receive remission of sins and an inheritance among them that are sanctified by faith in me. 19 Wherefore, O king Agrippa, I was not disobedient unto the heavenly vision: 20 but declared both to them of Damascus first, and at Jerusalem, and throughout all the country of Judæa, and also to the Gentiles, that they should repent and turn to God, doing works worthy of repentance. 21 For this cause the Jews seized me in the temple, and assayed to kill me. 22 Having therefore obtained the help that is from God, I stand unto this day testifying both to small and great, saying nothing but what the prophets and Moses did say should come; 23 how that the Christ must suffer, and how that he first by the resurrection of the dead should proclaim light both to the people and to the Gentiles.

24 And as he thus made his defence, Festus saith with a loud voice, Paul, thou art mad; thy much learning is turning thee mad. 25 But Paul saith, I am not mad, most excellent Festus; but speak forth words of truth and soberness. 26 For the king knoweth of these things, unto whom also I speak freely: for I am persuaded that none of these things is hidden from him; for this hath not been done in a corner. 27 King Agrippa, believest thou the prophets? I know that thou believest. 28 And Agrippa said unto Paul, With but little persuasion thou wouldest fain make me a Christian. 29 And Paul said, I would to God, that whether with little or with much, not thou only, but also all that hear me this day, might become such as I am, except these bonds.

30 And the king rose up, and the governor, and Bernice, and they that sat with them: 31 and when they had withdrawn, they spake one to another, saying, This man doeth nothing worthy of death or of bonds. 32 And Agrippa said unto Festus, This man might have been set at liberty, if he had not appealed unto Cæsar.

1 O zaman Agrippa Pavlusʼa şöyle dedi: "Şimdi kendini savunabilirsin."

Bunun üzerine Pavlus elini uzatarak*26:1 Elini uzatarak Bu işaret Krala saygı göstermek veya dinleyenlerin dikkatini çekmek içindi. kendini savunmaya başladı. 2 "Kral Agrippa! Bugün Yahudi liderlerin bana yaptıkları suçlamalar hakkında senin huzurunda savunmamı yapabildiğim için kendimi mutlu sayıyorum. 3 Özellikle Yahudilerin bütün adetlerini ve aralarında tartıştıkları konuları iyi bildiğin için mutluyum. Bu nedenle beni sabırla dinlemeni rica ediyorum.

4 Durum şu, hayatım boyunca halkımın arasında ve Yeruşalimʼde, çocukluğumdan beri nasıl yaşadığımı bütün Yahudiler bilirler. 5 Beni uzun zamandan beri tanırlar. İsteseler, geçmişte dinimizin en titiz partisine, Ferisi partisine bağlı olarak yaşadığıma şahitlik edebilirler. 6 Şimdi Allahʼın atalarımıza verdiği vaade umut bağladığım için burada durup yargılanıyorum. 7 Halkımızın on iki oymağı bu umuda kavuşmak istiyor. Bu sebeple gece gündüz Allahʼa canı gönülden ibadet ediyorlar. Ey Kralım, bu umuttan dolayı Yahudiler beni suçluyorlar. 8 Allahʼın ölüleri diriltmesi sizlere niye inanılmaz geliyor?

9 Aslında ben de Nasıralı İsaʼnın adının yayılmasına engel olmak için elimden geleni yapmam gerektiğine karar vermiştim. 10 Yeruşalimʼde aynen bunu yaptım. Başrahiplerden yetki alıp Allahʼın kutsal halkından birçoğunu hapishaneye attırdım. Yargılandıkları zaman da onlara ölüm cezası verilsin diye oy verdim. 11 Yahudilerin bütün toplantı yerlerini dolaşarak onları sık sık cezalandırdım. İnandıklarına küfretmeye zorladım. O kadar kudurmuştum ki, yabancı şehirlere bile gidip onlara eziyet ettim.

12 Bu amaçla başrahiplerden yetki ve görev alıp Şam şehrine gidiyordum. 13 Ey Kral, yolda giderken öğle vakti gökten gelen bir ışık gördüm. Güneşten daha parlaktı. Benim ve benimle birlikte yolculuk edenlerin etrafını aydınlattı. 14 Hepimiz yere yıkıldık. Ondan sonra benimle Aramice konuşan bir ses duydum. Bana şöyle dedi: ‘Saul, Saul, niçin bana eziyet ediyorsun? Benimle uğraşmakla kendine zarar veriyorsun!*26:14 Benimle uğraşmakla kendine zarar veriyorsun! Grekçesi şöyle: "Sivri değneğe tekme atmak senin için zordur." Hayvan güdücüsü, yoldan sapan hayvanı yola getirmek için demir uçlu bir değnekle hayvanın bacağını incitirdi. Buna karşı tekme atan hayvan daha çok acı çekerdi.’

15 O zaman, ‘Kimsin, Efendim?’ diye sordum.

Rab şöyle cevap verdi: ‘Ben senin eziyet ettiğin İsaʼyım. 16 Haydi, kalk ayağa! Bana hizmet etmen için seni seçtim. İşte bu sebeple sana göründüm. Bugün gördüklerin ve ileride sana göstereceğim şeyler hakkında şahitlik edeceksin. 17 Seni kendi halkının ve diğer milletlerin elinden kurtaracağım. Çünkü seni onlara gönderiyorum. 18 Onların gözlerini açmanı istiyorum. Öyle ki, karanlıktan aydınlığa, Şeytanʼın kuvvetinden Allahʼa dönsünler. Böylece günahları bağışlansın ve bana iman etmekle Allahʼın kutsal halkının arasında yer alsınlar.’

19 Bunun için, ey Kral Agrippa, gökten bana gösterilen bu olağanüstü görüntüye karşı koymadım. 20 Önce Şam ve Yeruşalim halkına, bütün Yahudiye bölgesinde olanlara ve diğer milletlere gittim. Onları tövbe edip Allahʼa dönmeye ve tövbeye uygun şeyler yapmaya çağırdım. 21 Bu sebeple bazı Yahudiler beni tapınak avlusunda yakaladılar ve öldürmeye kalkıştılar. 22 Bugüne kadar Allah bana yardımcı oldu. Bu sayede burada durup küçük büyük herkese şahitlik ediyorum. Benim söylediklerim, peygamberlerin ve Musaʼnın önceden haber verdiği olaylardan başka bir şey değildir. 23 Bu peygamberler şöyle demişlerdi: Mesih acı çekecek, ölümden dirilenlerin ilki olacak ve hem kendi halkına, hem de diğer milletlere ışığın doğduğunu duyuracak."

24 Pavlus bu sözlerle kendini savunurken, Festus yüksek sesle "Pavlus, çıldırmışsın!" dedi. "Çok okumak seni delirtmiş!"

25 Pavlus şöyle cevap verdi: "Hayır, sayın Festus, çıldırmadım. Söylediğim sözler gerçek ve akla uygun. 26 Kral bu konuları anlıyor. Onun için kendisiyle çekinmeden konuşuyorum. Çünkü eminim ki, bu olaylardan hiçbiri onun dikkatinden kaçmadı. Zaten bu iş gizli saklı bir köşede olmadı. 27 Kral Agrippa, peygamberlerin yazılarına inanıyor musun? İnandığını biliyorum."

28 Agrippa ise Pavlusʼa, "Az kalsın beni Mesihçi*26:28 Mesihçi İsa Mesihʼe inanan biri, Hristiyan. olmaya inandıracaktın!" dedi.

29 Pavlus da şöyle cevap verdi: "Az ya da çok, yalnız sen değil, ama bugün beni duyan herkes, bu zincirlerin dışında benim gibi olsun diye Allahʼtan diliyorum."

30 Ondan sonra kral, vali, Bernike ve onlarla birlikte oturanlar ayağa kalktılar. 31 Bir kenara çekilip birbirleriyle şöyle konuştular. "Bu adam ölüm ya da hapis cezasını hak edecek bir şey yapmamış" dediler.

32 Agrippa da Festusʼa şöyle dedi: "Eğer davasıyla Sezarʼa başvurmasaydı, bu adam serbest bırakılabilirdi."