1 Agora zombam de mim os mais jovens do que eu, aqueles cujos pais eu desdenharia de colocar com os cães do meu rebanho.
2 De que me serviria a força de seus braços, homens cujo vigor já pereceu inteiramente?
3 Reduzidos a nada pela miséria e pela fome, roem um solo árido e desolado.
4 Colhem ervas e cascas dos arbustos, e por pão têm somente a raiz das giestas.
5 São expulsos do povo e gritam com eles como se fossem ladrões.
6 Moram em barrancos medonhos, nas cavernas da terra e dos rochedos.
7 Ouvem-se seus gritos entre os arbustos e amontoam-se debaixo das urtigas.
8 São filhos de infames e de gente sem nome, que são expulsos da terra…
9 Agora, porém, sou o assunto de suas canções, tema de seus escárnios.
10 Afastam-se de mim com horror e não receiam cuspir-me no rosto.
11 Desamarraram a corda para humilhar-me, sacudiram de si todo o freio diante de mim.
12 À minha direita levanta-se a raça deles, tentam atrapalhar meus pés e abrem diante de mim o caminho da sua desgraça.
13 Embaralham minha vereda para me perder e trabalham para a minha ruína.
14 Penetram como por uma grande brecha e irrompem entre escombros.
15 O pavor me invade. Minha esperança é varrida como se fosse pelo vento e minha felicidade passa como uma nuvem.
16 Agora minha alma se dissolve e os dias de aflição me dominaram.
17 A noite traspassa meus ossos e consome-os. Os males que me roem não dormem.
18 Com violência agarra a minha veste e aperta-me como o colarinho de minha túnica.
19 Deus jogou-me no lodo e eu me confundo com a poeira e a cinza.
20 Clamo por ti e não me respondes. Ponho-me diante de ti, e não olhas para mim.
21 Tornaste-te cruel para comigo e atacas-me com toda a força de tua mão.
22 Tu me arrebatas e me faz cavalgar o tufão, para me aniquilar na tempestade.
23 Bem sei que me levarás à morte, ao lugar onde se encontram todos os viventes.
24 Mas não é para aquele que cai que estendi a mão quando, na ruína, pedia socorro?
25 Não chorei com os oprimidos? Não teve minha alma piedade dos pobres?
26 Esperava a felicidade e veio a desgraça, esperava a luz e vieram as trevas.
27 Minhas entranhas abrasam-se sem nenhum descanso, assaltaram-me os dias de aflição.
28 Caminho no luto, sem sol; levanto-me numa multidão de gritos.
29 Tornei-me irmão dos chacais e companheiro dos avestruzes.
30 Minha pele enegrece-se e cai, e meus ossos são consumidos pela febre.
31 Minha cítara só dá acordes lúgubres, e minha flauta sons queixosos.
Ο Ιώβ θρηνεί για την τωρινή του αθλιότητα
1 Τώρα όμως έχω γίνει ο περίγελως
ανθρώπων που ’ναι νεότεροί μου
και που οι πατεράδες τους
ήταν πιο καταφρονεμένοι
κι από του κοπαδιού μου τα σκυλιά.
2 Τι να τους έκανα άλλωστε,
αφού στα χέρια δύναμη δεν είχαν;
3 Εξαντλημένοι απ’ τις στερήσεις κι απ’ την πείνα
έφευγαν στην κατάξερη τη γη
τη σκοτεινή, κατεστραμμένη κι έρημη.
4 Γύρω απ’ τους θάμνους αρμυρήθρες μάζευαν
και τρώγανε τις ρίζες απ’ τα σπάρτα.
5 Τους διώχναν μέσ’ απ’ την κοινότητα
και φώναζαν ξωπίσω τους,
όπως στους κλέφτες.
6 Στ’ απόκρημνα φαράγγια κατοικούσαν,
στης γης τις τρύπες
και στων βράχων τις σπηλιές.
7 Σαν ζώα φώναζαν ανάμεσα στους θάμνους
και συγκεντρώνονταν
κάτω απ’ τις αγκαθιές.
8 Άνθρωποι ποταποί και κακοφημισμένοι,
αποδιωγμένοι από τη χώρα μακριά.
9 Μα να που τώρα μ’ έκαναν τραγούδι περιπαιχτικό
και θέμα για να συζητούν
και να χλευάζουν.
10 Μ’ αποστροφή με βλέπουν, μ’ αποφεύγουν
και δε διστάζουν να με φτύσουν κατά πρόσωπο.
11 Χαλάρωσε του τόξου μου τη χορδή ο Θεός,
μ’ άφησε ανυπεράσπιστον·
γι’ αυτό κι εκείνοι καταπάνω μου
αχαλίνωτοι ορμήσαν.
12 Το φιδομάνι με χτυπάει κατακέφαλα,
με αναγκάζουνε να υποχωρήσω·
για να μ’ εξουθενώσουν
προχώματα ετοιμάζουνε.
13 Όλες τις διεξόδους μου τις έκοψαν
και προσπαθούνε να με καταστρέψουν
χωρίς να ’χουν ανάγκη
να τους βοηθά κανείς.
14 Χύνονται απ’ των οχυρών μου τις ρωγμές
κι ορμούν απάνω μου
μέσ’ από τα ερείπια.
15 Ο φόβος με κυρίεψε·
έφυγε σαν ανέμου φύσημα η αξιοπρέπειά μου
και πέρασε η ευτυχία μου σαν σύννεφο.
16 Και τώρα πλησιάζω να πεθάνω·
της δυστυχίας οι μέρες με πολιορκούν.
17 Τη νύχτα οι πόνοι διαπερνούν τα κόκαλά μου
που λες και θέλουν
απ’ το σώμα μου να βγουν·
τα νεύρα μου δεν βρίσκουν ησυχία.
18 Ο Θεός με άδραξε από το ρούχο μου,
με σφίγγει καθώς το περιλαίμιο του χιτώνα μου.καθώς... χιτώνα μου, κατά τους Ο΄. Το εβρ. έχει «το ένδυμά μου παραμορφώθηκε».
19 Μέσα στη λάσπη μ’ έριξε
κι έγινα σαν το χώμα και τη στάχτη.
20 Θεέ μου, σου φωνάζω, μα συ δεν μου αποκρίνεσαι·
μπροστά σου στέκομαι,
μα εσύ με τη ματιά σου με καρφώνεις.
21 Έγινες ανελέητος για μένα
και με χτυπάς με της γροθιάς σου όλη τη δύναμη.
22 Μ’ αφήνεις να με πάρει στην ορμή του ο άνεμος,
να με συντρίψει
η μανιασμένη καταιγίδα.
23 Το ξέρω πως στο θάνατο με φέρνεις,
στον τόπο της συνάντησης όλων των ζωντανών.
24 Έναν σωρό ερείπια δεν μπορεί πια κανείς να τον στηρίξει.
Πριν καταρρεύσω εντελώς, ας έρθει βοηθός μου ο Θεός.
25 Μήπως δεν έκλαψα γι’ αυτούς,
που ήτανε σκληρή η ζωή τους;
και μήπως δεν λυπήθηκα για τους φτωχούς;
26 Την ευτυχία έλπιζα κι η δυστυχία ήρθε·
με βρήκε το σκοτάδι,
ενώ περίμενα το φως.
27 Αναταράζονται τα σπλάχνα μου, στιγμή δεν ησυχάζουν·
δύστυχες μέρες μ’ ηύραν αναπάντεχα.
28 Θλιμμένος περπατώ χωρίς χαράς αχτίδα·
μες στου λαού σηκώνομαι τη σύναξη
βοήθεια να ζητήσω με κραυγές.
29 Των τσακαλιών έγινα αδερφός
και των στρουθοκαμήλων σύντροφος.
30 Μαύρισε πια το δέρμα μου και ξεκολλά από πάνω μου·
τα κόκαλά μου ο πυρετός τα καίει.
31 Έγινε θρήνος το τραγούδι της κιθάρας μου,
και του αυλού μου ο ήχος κλάμα γοερό.
/images/a/Tcg2NiV7ce24OT6kCIQGR)
/images/a/a0208299-6f37-40a0-66e1-2576b9435f00)