1 Ho, se vi estus al mi kiel frato,

Kiu suĉis la mamojn de mia patrino!

Se mi renkontus vin ekstere, mi kisus vin;

Kaj tamen neniu malestimus min.

2 Mi gvidus vin, mi enkondukus vin en la domon de mia patrino;

Vi instruus min,

Kaj mi trinkigus al vi la spicitan vinon kaj la granatsukon.

3 Lia maldekstra mano estu sub mia kapo,

Kaj lia dekstra ĉirkaŭprenu min!

4 Mi ĵurligas vin, ho filinoj de Jerusalem,

Ne veku nek sendormigu la amatinon,

Ĝis ŝi mem volos.

5 Kiu estas ŝi, kiu venas el la dezerto,

Sin apogante sur sia amato?

Sub la pomarbo mi vekis vin;

Tie, kie via patrino vin naskis,

Kie vin naskis via naskintino.

6 Konservu min kiel sigelon en via koro, kiel sigelon sur via brako;

Ĉar la amo estas forta kiel la morto;

La ĵaluzo estas nefleksebla kiel Ŝeol;

Ĝiaj brulaĵoj estas brulaĵoj de fajro,

La flamo de la Eternulo.

7 Granda akvo ne povas estingi la amon,

Kaj riveroj ne povas superakvi ĝin;

Se homo proponus doni la tutan havaĵon de sia domo por la amo,

Oni malestime lin forpuŝus.

8 Nia fratino ankoraŭ estas malgranda,

Kaj mamojn ŝi ankoraŭ ne havas;

Kion ni faros al nia fratino,

Kiam oni svatos ŝin?

9 Se ŝi estos muro, ni konstruos sur ŝi arĝentan palacon;

Kaj se ŝi estos pordo, ni ĉirkaŭbaros ŝin per traboj el cedro.

10 Mi estas muro, kaj miaj mamoj kiel turoj;

Mi jam estis al li kiel iu, kiu trovis favoron.

11 Salomono posedis vinberĝardenon en Baal-Hamon;

Li luigis la vinberĝardenon al gardistoj;

Ĉiu devas alporti milon da arĝentaj moneroj pro ĝiaj fruktoj.

12 Mia propra vinberĝardeno estas antaŭ mi.

La milon al vi, ho Salomono,

Kaj ducent al la gardistoj de ĝiaj fruktoj.

13 Ho vi, loĝantino de la ĝardenoj,

La kamaradoj volas aŭskulti vian voĉon;

Al mi ĝin aŭdigu.

14 Forkuru, ho mia amato,

Kaj similiĝu al gazelo aŭ al cervo

Sur la montoj de aromaĵoj.

1 Gid du var mig som en bror, ammet ved min mors bryst! Om jeg da fant dig der ute, skulde jeg kysse dig, og ingen skulde forakte mig for det. 2 Jeg skulde lede dig, jeg skulde føre dig til min mors hus, du skulde lære mig; jeg skulde skjenke dig den krydrede vin, mosten av mitt granatepletre. 3 Hans venstre hånd er under mitt hode, og hans høire hånd favner mig. 4 Jeg ber eder inderlig, I Jerusalems døtre! Hvorfor vil I vekke, og hvorfor vil I egge kjærligheten, før den selv vil?

5 Hvem er hun som kommer op fra ørkenen, støttende sig på sin elskede? (-)Under epletreet vekket jeg dig; der blev din mor forløst med dig, der blev hun forløst, hun som fødte dig.

6 Sett mig som et segl på ditt hjerte, som et segl på din arm; for sterk som døden er kjærligheten, hård som dødsriket er dens nidkjærhet; dens glød er som ildens glød, en Herrens lue.

7 Mange vann kan ikke utslukke kjærligheten, og strømmer ikke overskylle den; om nogen vilde gi alt han har i sitt hus, for kjærligheten, vilde han bare bli foraktet.

8 Vi har en liten søster, hun har ennu ikke bryster. Hvad skal vi gjøre med vår søster når den tid kommer at hun får beilere?

9 Er hun en mur, vil vi bygge på den tinder av sølv; er hun en dør, vil vi stenge den med en sederplanke. 10 Jeg var en mur, og mine bryster som tårner; da vant jeg yndest for hans øine og fikk fred. 11 En vingård hadde Salomo i Ba’l-Hamon, han overgav vingården til voktere; hver skulde gi tusen sekel sølv for dens frukt. 12 Over min vingård råder jeg selv; de tusen sekel tilhører dig, Salomo, og to hundre dem som vokter dens frukt.

13 Du som bor i havene! Venner lytter til din røst; la mig høre den!

14 Fly, min elskede! Vær som et rådyr eller en ung hjort på fjell med duftende urter!