1 Alta kanto de Salomono.

2 Ho, li kisu min per kisoj de sia buŝo!

Ĉar via amo estas pli bona, ol vino.

3 Ho, kiel bonodoras viaj aromaĵoj!

Via nomo similas al elverŝita oleo;

Tial la fraŭlinoj amas vin.

4 Altiru min; ni postkuros vin.

La reĝo envenigu min en siajn ĉambrojn;

Ho, ni ĝojos kaj gajiĝos kun vi;

Ni memoros vian amon pli, ol vinon;

Sincere oni amas vin.

5 Mi estas nigra, tamen beleta,

Ho filinoj de Jerusalem,

Kiel la tendoj de Kedar,

Kiel la tapetoj de Salomono.

6 Ne rigardu min, ke mi estas nigreta:

La suno min brulkolorigis.

La filoj de mia patrino koleris kontraŭ mi;

Ili faris min gardistino de la vinberĝardenoj;

Mian propran vinberĝardenon mi ne gardis.

7 Diru al mi, ho vi, kiun mia animo amas,

Kie vi paŝtas, kie vi ripozigas vian brutaron tagmeze:

Kial mi similu al vagistino

Ĉe la brutaroj de viaj kamaradoj?

8 Se vi ne scias tion, ho belulino inter virinoj,

Sekvu la paŝojn de la ŝafaro,

Kaj paŝtu viajn kapridojn ĉe la tendoj de la paŝtistoj.

9 Al la ĉevalino en la ĉaroj de Faraono

Mi komparas vin, ho mia amatino.

10 Belaj estas viaj vangoj sub la orelringoj,

Via kolo sub la laĉoj de perloj.

11 Orajn orelringojn ni faros al vi,

Kun arĝentaj enkrustaĵoj.

12 Dum la reĝo sidas ĉe la festotablo,

Mia nardo bonodoras.

13 Kiel fasko de mirho, restanta inter miaj mamoj,

Estas al mi mia amato.

14 Kiel floraro de kofero estas por mi mia amato,

En la vinberĝardenoj de En-Gedi.

15 Ho, vi estas bela, mia amatino; ho, vi estas ja bela;

Viaj okuloj estas kiel ĉe kolomboj.

16 Ho, vi estas bela, mia amato, kaj ĉarma;

Nia lito estas kiel freŝaj herboj;

17 La traboj de nia domo estas cedraj,

Niaj ĉevronoj estas abiaj.

1 Høisangen av Salomo.

2 Han kysser mig med kyss av sin munn! For din kjærlighet er bedre enn vin.

3 Liflig er duften av dine salver, ditt navn er en utgytt salve; derfor elsker jomfruene dig. 4 Drag mig! Vi vil løpe efter dig. Kongen har ført mig inn i sine kammer; vi vil fryde og glede oss i dig, vi vil prise din kjærlighet mere enn vin; opriktig elsker de dig. 5 Sort er jeg, men yndig, I Jerusalems døtre, som Kedars telter, som Salomos telttepper. 6 Se ikke på mig, fordi jeg er så sort, fordi solen har brent mig! Min mors sønner blev vrede på mig, de satte mig til å vokte vingårdene; min egen vingård har jeg ikke voktet.

7 Si mig, du som min sjel elsker: Hvor vokter du hjorden? Hvor lar du den hvile om middagen? For hvorfor skal jeg være lik en kvinne som går tilsløret ved dine stallbrødres hjorder?

8 Vet du det ikke, du fagreste blandt kvinner, så gå ut i fårenes spor og vokt dine kje ved hyrdenes hytter!

9 Med gangerne foran Faraos vogner ligner jeg dig, min venninne! 10 Yndige er dine kinner mellem kjedene, din hals i perleradene. 11 Gullkjeder vil vi gjøre dig med sølvprikker på.

12 Så lenge kongen satt ved sitt bord, gav min nardus sin duft.

13 Min elskede er mig en myrrakule, som hviler mellem mine bryster. 14 Min elskede er mig en cyperdrue i En-Gedis vingårder. 15 Hvor fager du er, min venninne, hvor fager du er! Dine øine er duer. 16 Hvor du er vakker, min elskede, hvor skjønn du er! Og vårt leie er grønt. 17 Sedrer er bjelkene i vårt hus, cypresser er vårt tavlede loft.