1 Kien foriris via amato,

Ho belulino inter virinoj?

Kien forturniĝis via amato,

Por ke ni lin serĉu kun vi?

2 Mia amato iris en sian ĝardenon, al la bedoj de aromaĵoj,

Por paŝti en la ĝardenoj kaj kolekti rozojn.

3 Mi apartenas al mia amato, kaj mia amato apartenas al mi;

Tiu, kiu paŝtas inter la rozoj.

4 Ho, mia amatino, vi estas bela kiel Tirca,

Agrabla kiel Jerusalem,

Terura kiel batalantaj taĉmentoj.

5 Forturnu la okulojn for de mi,

Ĉar ili venkas min.

Viaj haroj estas kiel aro da kaprinoj,

Deirantaj sur la deklivo de la monto Gilead.

6 Viaj dentoj estas kiel aro da ŝafinoj,

Kiuj elvenas el la lavejo;

Ĉiuj estas en paroj,

Kaj ne mankas eĉ unu el ili.

7 Kiel peco de granato, viaj vangoj aspektas

Malantaŭ via vualo.

8 Da reĝinoj ekzistas sesdek, kaj okdeko da kromvirinoj,

Kaj la junulinoj estas sennombraj.

9 Sed unu sola estas mia kolombino, mia virtulino;

Ŝi estas la sola ĉe sia patrino,

La elektita de sia naskintino;

La filinoj vidis ŝin, kaj nomas ŝin feliĉulino;

La reĝinoj kaj la kromvirinoj laŭdas ŝin, dirante:

10 Kiu estas ŝi, kiu aspektas kiel la matenruĝo,

Bela kiel la luno,

Hela kiel la suno,

Terura kiel batalantaj taĉmentoj?

11 Mi iris en la nuksarban ĝardenon,

Por trarigardi la verdajn kreskaĵojn de la valo,

Por vidi, ĉu la vinbertrunko burĝonas, ĉu la granatarboj floras.

12 Tiam mi ankoraŭ ne sciis,

Ke mia animo elektos min por la ĉaroj de la nobeloj de mia popolo.

13 Turniĝu, turniĝu, ho Ŝulamit;

Turniĝu, turniĝu, ke ni rigardu vin.

Kial vi volas rigardi Ŝulamiton tiel,

Kiel oni rigardas la dancadon de la taĉmentoj?

Le figlie di Gerusalemme:

1 Dov’è andato il tuo amico, o più bella fra le donne? Da che parte si è diretto l’amico tuo? Noi lo cercheremo con te.

L’amata alle figlie di Gerusalemme:

2 Il mio amico è sceso nel suo giardino, nelle aie degli aromi a pasturare le greggi nei giardini e cogliere gigli. 3 Io sono dell’amico mio; e l’amico mio, che pastura il gregge fra i gigli, è mio.

L’amato all’amata:

4 Amica mia, tu sei bella come Tirsa, vaga come Gerusalemme, tremenda come un esercito a bandiere spiegate. 5 Distogli da me i tuoi occhi, che mi turbano. I tuoi capelli sono come un gregge di capre, sospese ai fianchi di Galaad. 6 I tuoi denti sono come un branco di pecore, che tornano dal lavatoio; tutte hanno dei gemelli, non ce n’è nessuna che sia sterile; 7 le tue gote, dietro al tuo velo, sono come un pezzo di melagrana. 8 Ci sono sessanta regine, ottanta concubine, e fanciulle senza numero; 9 ma la mia colomba, la perfetta mia, è unica; è l’unica di sua madre, la prescelta di colei che l’ha partorita. Le fanciulle la vedono e la proclamano beata; la vedono pure le regine e le concubine, e la lodano. 10 Chi è colei che appare come l’alba, bella come la luna, pura come il sole, tremenda come un esercito a bandiere spiegate?

L’amata all’amato:

11 Io sono scesa nel giardino dei noci a vedere le piante verdi della valle, a vedere se le viti mettevano le loro gemme, se i melograni erano in fiore.

12 Non so come, ma l’anima mia mi ha posta sui carri di Ammi-Nadìb.