1 Ho, se vi estus al mi kiel frato,

Kiu suĉis la mamojn de mia patrino!

Se mi renkontus vin ekstere, mi kisus vin;

Kaj tamen neniu malestimus min.

2 Mi gvidus vin, mi enkondukus vin en la domon de mia patrino;

Vi instruus min,

Kaj mi trinkigus al vi la spicitan vinon kaj la granatsukon.

3 Lia maldekstra mano estu sub mia kapo,

Kaj lia dekstra ĉirkaŭprenu min!

4 Mi ĵurligas vin, ho filinoj de Jerusalem,

Ne veku nek sendormigu la amatinon,

Ĝis ŝi mem volos.

5 Kiu estas ŝi, kiu venas el la dezerto,

Sin apogante sur sia amato?

Sub la pomarbo mi vekis vin;

Tie, kie via patrino vin naskis,

Kie vin naskis via naskintino.

6 Konservu min kiel sigelon en via koro, kiel sigelon sur via brako;

Ĉar la amo estas forta kiel la morto;

La ĵaluzo estas nefleksebla kiel Ŝeol;

Ĝiaj brulaĵoj estas brulaĵoj de fajro,

La flamo de la Eternulo.

7 Granda akvo ne povas estingi la amon,

Kaj riveroj ne povas superakvi ĝin;

Se homo proponus doni la tutan havaĵon de sia domo por la amo,

Oni malestime lin forpuŝus.

8 Nia fratino ankoraŭ estas malgranda,

Kaj mamojn ŝi ankoraŭ ne havas;

Kion ni faros al nia fratino,

Kiam oni svatos ŝin?

9 Se ŝi estos muro, ni konstruos sur ŝi arĝentan palacon;

Kaj se ŝi estos pordo, ni ĉirkaŭbaros ŝin per traboj el cedro.

10 Mi estas muro, kaj miaj mamoj kiel turoj;

Mi jam estis al li kiel iu, kiu trovis favoron.

11 Salomono posedis vinberĝardenon en Baal-Hamon;

Li luigis la vinberĝardenon al gardistoj;

Ĉiu devas alporti milon da arĝentaj moneroj pro ĝiaj fruktoj.

12 Mia propra vinberĝardeno estas antaŭ mi.

La milon al vi, ho Salomono,

Kaj ducent al la gardistoj de ĝiaj fruktoj.

13 Ho vi, loĝantino de la ĝardenoj,

La kamaradoj volas aŭskulti vian voĉon;

Al mi ĝin aŭdigu.

14 Forkuru, ho mia amato,

Kaj similiĝu al gazelo aŭ al cervo

Sur la montoj de aromaĵoj.

1 Oh, perché non sei tu come un mio fratello, allattato al seno di mia madre! Trovandoti fuori, ti bacerei, e nessuno mi disprezzerebbe. 2 Ti condurrei, ti introdurrei in casa di mia madre, tu mi ammaestreresti e io ti darei da bere del vino aromatico, del succo del mio melograno. 3 La sua sinistra sia sotto il mio capo, e la sua destra mi abbracci! 4 O figlie di Gerusalemme, io vi scongiuro, non svegliate, non svegliate l’amore mio, finché lei non lo desideri!

Le figlie di Gerusalemme:

5 Chi è colei che sale dal deserto appoggiata all’amico suo?

L’amata all’amato:

Io t’ho svegliato sotto il melo, dove tua madre ti ha partorito, dove colei che ti ha partorito, si è sgravata di te. 6 Mettimi come un sigillo sul tuo cuore, come un sigillo sul tuo braccio; perché l’amore è forte come la morte, la gelosia è dura come il soggiorno dei morti. I suoi ardori sono ardori di fuoco, fiamma dell’Eterno. 7 Le grandi acque non potrebbero spegnere l’amore, e dei fiumi non potrebbero sommergerlo. Se uno desse tutti i beni di casa sua in cambio dell’amore, sarebbe del tutto disprezzato.

I fratelli dell’amata:

8 Noi abbiamo una piccola sorella, che non ha ancora seni; che faremo della nostra sorella, quando si tratterà di lei? 9 Se è un muro, costruiremo su di lei una torretta d’argento; se è un uscio, la chiuderemo con una tavola di cedro.

L’amata all’amato:

10 Io sono un muro e i miei seni sono come torri; io sono stata ai suoi occhi come colei che ha trovato pace. 11 Salomone aveva una vigna a Baal-Amon; egli affidò la vigna a dei guardiani, ognuno dei quali portava, come frutto, mille sicli d’argento. 12 La mia vigna, che è mia, la guardo io; tu, Salomone, tieni pure per te i tuoi mille sicli, e ne abbiano duecento quelli che guardano il frutto della tua!

L’amato all’amata:

13 O tu che dimori nei giardini, dei compagni stanno attenti alla tua voce! Fammela udire!

L’amata all’amato:

14 Fuggi, amico mio, come una gazzella o un cerbiatto, sui monti degli aromi!