1 Mi estas la lilio de Ŝaron,

La rozo de la valoj.

2 Kiel rozo inter la dornoj,

Tiel estas mia amatino inter la knabinoj.

3 Kiel pomarbo inter arboj nefruktaj,

Tiel estas mia amato inter la junuloj.

Mi sopiris al lia ombro, jen mi sidiĝis;

Kaj liaj fruktoj estas bongustaj al mia palato.

4 Li enkonduku min en vindomon,

Kaj lia standardo super mi estu la amo.

5 Plifortigu min per vinberkuko,

Refreŝigu min per pomsuko;

Ĉar mi estas malsana de amo.

6 Lia maldekstra mano estu sub mia kapo,

Lia dekstra ĉirkaŭprenu min.

7 Mi ĵurligas vin, ho filinoj de Jerusalem,

Je la gazeloj aŭ la cervoj de la kampo:

Ne veku nek sendormigu la amatinon,

Ĝis ŝi mem volos.

8 Ho, jen estas la voĉo de mia amato! Ho, jen li venas,

Rapidante sur la montoj, saltante sur la altaĵoj.

9 Mia amato similas al gazelo aŭ al cervo.

Ho, jen li staras post nia muro,

Rigardante tra la fenestro,

Sin montrante ĉe la krado.

10 Mia amato vokas, li parolas al mi:

Leviĝu, mia amatino, mia belulino, ho venu;

11 Ĉar la vintro jam forpasis,

La pluvo pasis kaj malaperis;

12 La floroj jam estas sur la tero;

La kantosezono jam alvenis,

Kaj la voĉo de la turto jam aŭdiĝas en nia lando;

13 La figarbo jam maturigas siajn fruktetojn,

La vinbertrunkoj siajn vinberetojn,

Kiuj jam bonodoras.

Leviĝu, mia amatino, mia belulino, kaj venu.

14 Ho mia kolombino, en la krevaĵoj de la roko, en la kaŝejo de la rokkrutaĵo,

Montru al mi vian aspekton, aŭdigu al mi vian voĉon;

Ĉar via voĉo estas dolĉa, kaj via aspekto estas bela.

15 Kaptu al ni la ŝakalojn, la malgrandajn ŝakalojn,

La detruantojn de la vinberĝardenoj,

Kiam niaj vinberĝardenoj burĝonas.

16 Mia amato apartenas al mi,

Kaj mi apartenas al li,

Kiu paŝtas inter la rozoj.

17 Ĝis la tago malvarmetiĝos kaj la ombroj forkuros,

Turnu vin, ho amato, similiĝu al gazelo aŭ al cervo

Sur la montoj de aromaĵoj.

1 Io sono la rosa di Saron, il giglio delle valli.

L’amato riguardo all’amata:

2 Come un giglio tra le spine, così è l’amica mia tra le fanciulle.

L’amata riguardo all’amato:

3 Come è un melo fra gli alberi del bosco, così è l’amico mio fra i giovani. Io desidero sedermi alla sua ombra, e il suo frutto è dolce al mio palato. 4 Egli mi ha condotta nella casa del convito, e l’insegna che stende su di me è Amore. 5 Fortificatemi con delle schiacciate d’uva, sostentatemi con delle mele, perché io sono malata d’amore. 6 La sua sinistra sia sotto il mio capo, e la sua destra mi abbracci!

L’amata alle figlie di Gerusalemme:

7 O figlie di Gerusalemme, io vi scongiuro per le gazzelle, per le cerve dei campi, non svegliate, non svegliate l’amore mio, finché non lo desideri!

L’amata riguardo all’amato:

8 Ecco la voce del mio amico! Eccolo che viene, saltando per i monti, balzando per i colli. 9 L’amico mio è simile a una gazzella o a un cerbiatto. Eccolo, egli sta dietro al nostro muro e guarda per la finestra, lancia occhiate attraverso le persiane. 10 Il mio amico parla e mi dice: "Alzati, amica mia, mia bella, e vieni, 11 poiché, ecco, l’inverno è passato, il tempo delle piogge è finito, se n’è andato; 12 i fiori appaiono sulla terra, il tempo del canto è giunto, e la voce della tortora si fa udire nelle nostre campagne. 13 Il fico ha messo i suoi frutti, e le viti fiorite esalano il loro profumo. Alzati, amica mia, mia bella, e vieni".

L’amato all’amata:

14 O mia colomba, che stai nelle fessure delle rocce, nel nascondiglio dei dirupi, mostrami il tuo viso, fammi udire la tua voce; poiché la tua voce è soave, e il tuo viso è bello.

Le figlie di Gerusalemme:

15 Prendeteci le volpi, le piccole volpi che guastano le vigne, poiché le nostre vigne sono in fiore!

L’amata all’amato:

16 Il mio amico è mio, e io sono sua: di lui, che pastura il gregge fra i gigli. 17 Prima che spiri la brezza del giorno e che le ombre fuggano, torna, amico mio, come la gazzella o il cerbiatto sui monti che ci separano!